Γράφει η Εμμανουέλα Νινιράκη (ερμηνεύτρια – τραγουδοποιός).
Συνδεθείτε μαζί της στο Instagram και στο Facebook.
Αλήθειες με την Εμμανουέλα
Δεν θα σου πω ψέματα. Ξέρεις, το χαρτί τα καταλαβαίνει τα ψέματα κι από ευγενικός και στοργικός συνομιλητής μετατρέπεται σε πέτρα, το λεγόμενο χαρτί από πέτρα*. Ο μόνος όρος αυτής της σχέσης, λοιπόν, είναι η ειλικρίνεια, μου το ξεκαθάρισε από την αρχή, κι εγώ δεν τολμώ να του πάω κόντρα. Γι’ αυτό και επέλεξα να ξεκινήσω με το παρακάτω ποίημα – ορισμό την πρώτη μου ποιητική συλλογή “ Ραφές και ράμματα” (2024).
ΟΡΙΣΜΟΣ
«Τι έχεις;» Ρωτά το χαρτί από πέτρα*.
Χαρτί από πέτρα (σκληρό αντικείμενο):
Εκείνο το υλικό που δίχως συμπόνια καμια,
ζητά ν’ ακουμπήσεις πάνω του
όλα όσα πασχίζεις να κρατήσεις κρυφά
από τα μάτια σου,
αναγκάζοντάς σε να τα δεις κατάματα.
Αλήθεια νούμερο 1: Δεν είχα ονειρευτεί να γίνω ποιήτρια.
Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα σκεφτεί ποτέ να μοιραστώ τα ποιήματά μου, για μένα τα έγραφα πάντα. Τα ποιήματά μου είναι αυτό που μένει από τις νυχτερινές μου συζητήσεις με το χαρτί, τώρα που έχουμε συμφιλιωθεί για τα καλά. Δεν θα σου πω γιατί τα εξέδωσα τελικά, αλλά θα σου πω ότι δεν το μετάνιωσα καθόλου, γιατί αυτό το ποιητικό σημειωματάριο ήταν η αφορμή να συνομιλήσω με τόσους ανθρώπους που ούτε καν το φανταζόμουν.
Αλήθεια νούμερο 2: Ονειρεύομαι να γίνω τραγουδίστρια και να τραγουδήσω όσα πιο πολλά τραγούδια μπορώ, αλλά πρέπει να σου πω, ότι η καριέρα μου ξεκίνησε στο μπαλκόνι του δωματίου μου στο χωριό.
Έδινα λέει συναυλίες για να με ακούσουν τα δέντρα, αλλά στην πραγματικότητα με άκουγαν οι κότες της γιαγιάς μου και κάτι κατσίκες του θείου μου παραδίπλα. Όχι, σοβαρά τώρα, κάν’ το εικόνα, σε προκαλώ: η μικρή Νινιράκη 11 χρονών, να τραγουδάει το “ανοίξτε τα τρελάδικα” για πάσης φύσεως ζωντανά.
Αλήθεια νούμερο 3: Η εργασία στον χώρο της μουσικής είναι σαν να περπατάς ξυπόλητος στ’ αγκάθια.
Πολλά αγκάθια παιδιά, σας το λέω αλήθεια. Αγκάθια να φαν κι οι κότες της γιαγιάς μου. Δεν θα πω ότι φταίει η εποχή, ούτε τα μέσα, ούτε το “στημένο παιχνίδι”, αυτά ίσως τα πούμε άλλη φορά. Θα πω μόνο πως όση είναι η ομορφιά και η μαγεία της μουσικής, άλλη τόση είναι και η δυσκολία, το συναισθηματικό χάος και η ανασφάλεια, την οποία βιώνει ένας καλλιτέχνης που προσπαθεί να βιοποριστεί από την εργασία του αυτή.
Ξέρεις πόσα βράδια είπα: “Αυτό ήταν, τα παρατάω!”; Κάθε ξημέρωμα όμως αλλάζω γνώμη. Λες και με τρώνε οι λέξεις μέσα μου, λες και με μαγεύουν οι μουσικές και αρχίζω πάλι να κινούμαι σ’ αυτόν το δρόμο, σαν να μην μπορώ να κάνω αλλιώς. Η “τραγουδίστρια” είναι ένα ποίημα – προσπάθεια να καταλάβω τι συμβαίνει στον κόσμο μου.