Γράφει η Ειρήνη Κυρλάκη (ηθοποιός).
Συνδεθείτε μαζί της στο Instagram και στο Facebook.
Ηθοποιός σημαίνει ψάχνω, ψάχνω, ψάχνω…
Αν ήμουν χρώμα θα ήμουν το κόκκινο. Και αν ήμουν τραγούδι θα ήμουν το “Πήρα κόκκινα γυαλιά και όλα γύρω σινεμά τα βλέπω” του Σταμάτη Κραουνάκη.
Μια φράση που κουβαλάω πάντα μέσα μου είναι του Καζαντζάκη «Πρέπει να γίνεις εσύ ήλιος για να φωτίσεις τους σβησμένους ήλιους των άλλων».
Ήλιος-Φως – τις αγαπώ αυτές τις λέξεις. Η ζωή θέλει φως άλλωστε. Αυτό το σκέφτομαι πάντα και με ακολουθεί και όταν είμαι καλά αλλά και όταν δεν είμαι καλά. Γιατί δεν θέλω να ρουφάνε οι κακές καταστάσεις στη ζωή.
Το κόκκινο χρώμα το αγαπώ γιατί από τη σύστασή του μας δίνει μια ένταση και ένα πάθος, δηλώνει τη φωτιά. Νομίζω όλοι έχουμε μια φωτιά μέσα σας που μας ξυπνάει. Κάτι που γουστάρουμε πολύ τέλος πάντως και μας ξυπνάει. Νομίζω αν με χαρακτηρίζει κάτι ως Ειρήνη είναι το πάθος που έχω για τα πράγματα που αγαπώ και το γενικώς ότι αφοσιώνομαι σε αυτά.
Πώς ξεκίνησαν όλα;
Η ιστορία της ζωής μου ξεκινάει από ένα χωριό έξω από το Ηράκλειο της Κρήτης.
Μια εικόνα που με κυνηγάει από τα παιδικά μου χρόνια είναι ότι μου άρεσε να μεταμφιέζομαι σε κάτι άλλο, δεν ξέρω νομίζω ότι ένιωθα πιο ελεύθερη. Κανένας στην οικογένειά μου δεν είχε σχέση με την τέχνη παρόλα αυτά νομίζω πάντα υπήρχε στη ζωή μου. Οι γονείς μου λάτρευαν τη μουσική οπότε συνέχεια στο σπίτι άκουγα μουσικές.
Τι έγινε τέλος πάντων;
Η πρώτη μου επαφή με την τέχνη έγινε με τον χορό. Ήμουν 8 χρονών και καθώς αλλάζω κανάλι στην τηλεόραση πέφτω πάνω σε μια παράσταση μπαλέτου και Μπαμ. Αυτό ήταν. Το ερωτεύτηκα. Αν υπάρχει κεραυνοβόλος έρωτας – αυτό ήταν.
Και τα χρόνια περνάνε…
Η μάνα μου είχε τη σκέψη να με πάει σε καλλιτεχνικό γυμνάσιο και στην κατεύθυνση θεάτρου. Εγώ στις εξετάσεις δεν μπήκα στην αίθουσα γιατί εγώ ήμουν μόνο για το χορό έλεγα. Παρόλο που σε όλη την παιδική μου ηλικία μάζευα τα παιδιά στη γειτονιά και σχεδίαζα παραστάσεις, στο σχολείο μπήκα στην κατεύθυνση χορού.
Στο σχολείο αγάπησα και το θέατρο – πολύ το αγάπησα. Ήμουν πολύ ντροπαλή, φοβόμουν να μιλήσω σε κάποιον. Με κοιτούσες και κοιτούσα κάτω από τη ντροπή μου, αφού η μάνα μου γι’ αυτό ήθελε να με πάει θέατρο για να μην είμαι τόσο ντροπαλή. Από όταν μπήκα στο καλλιτεχνικό σχολείο όμως ένιωσα ότι εδώ ανήκω.
Στις πανελλήνιες σε μια νύχτα αποφάσισα ότι θα σπουδάσω θέατρο. Αυτό μπορείς να το πεις και μια επανάσταση. Οι γονείς μου δεν ήθελαν καθόλου αλλά το δέχτηκαν γιατί όταν θέλω κάτι εγώ θα το κάνω ο κόσμος να χαλάσει. Το πείσμα μου.
Ένα χαρακτηριστικό του εαυτού μου που το είχα από παιδί και αυτό με βοήθησε και με βοηθάει στις δυσκολίες του επαγγέλματος, το ότι δεν τα παρατάω ποτέ. Νομίζω στη ζωή δεν πρέπει να τα παρατάμε ποτέ, είναι ένας αγώνας. Οι ηθοποιοί άλλωστε είναι αθλητές.
Τι έγινε στη συνέχεια;
Έτσι πέρασα στο Τμήμα Θεάτρου του ΑΠΘ και μετά συνέχισα και τις σπουδές μου στη δραματική σχολή στην Αθήνα. Δεν ονειρευόμουν από παιδί να γίνω ηθοποιός, δεν ξέρω, νομίζω με οδήγησε η ζωή. Είναι σαν κάτι να έχεις μέσα σου και θέλεις να το εκφράσεις.
Γιατί έγινα ηθοποιός;
Νομίζω ότι έγινα ηθοποιός γιατί θέλω να ζω τις ζωές των άλλων, όπως λένε. Δεν θα μπορούσα να ζω μια συμβατική και φυσιολογική ζωή. Το έχω αποδεχτεί αυτό. Δεν μου αρέσει να πλήττω και με τρομάζει η ρουτίνα.
Ηθοποιός σημαίνει ψάχνω, ψάχνω, ψάχνω…και δεν τελειώνει ποτέ αυτό. Κάθε φορά που πιάνω ένα κείμενο στα χέρια μου νιώθω σαν να είμαι σε μια άβυσσο.
Το πιο δύσκολο; Το να βρεις την αλήθεια σου.
Το ότι πρέπει να βρεις μόνος σου την αλήθεια σου και την αλήθεια του ήρωα. Όπως έλεγε και ένας συγγραφέας «Την αλήθεια, την αλήθεια του ο καθένας την βρίσκει μόνος του.
Τι ονειρεύομαι στη συνέχεια ;
Το να μπορώ να ονειρεύομαι καταρχήν, να εξελίσσομαι, να υπάρχει η τέχνη στη ζωή μου και στις ζωές μας, και να μην με αλλάξουν τα πράγματα και οι καταστάσεις σαν χαρακτήρα, το να μην χάσω εμένα.