«Το μετέωρο βήμα του πελαργού» του Θόδωρου Αγγελόπουλου κάνει πρεμιέρα στην Αθήνα, με τον κορυφαίο Μαρτσέλο Μαστρογιάννι δίπλα του.

Μετά τον «Μελισσοκόμο» του 1986, ο μεγάλος κινηματογραφιστής συναντιέται και πάλι με τον παγκόσμιο σταρ του σινεμά στην ταινία αυτή που μετατρέπει τη σιωπή σε πολιτική σκέψη και στάση.

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος για «Το μετέωρο βήμα του πελαργού» αφορίστηκε από τον Μητροπολίτη Φλώρινας – όπου και γυριζόταν η ταινία – Αυγουστίνο, γεγονός που έλαβε διεθνείς διαστάσεις.

ο Μίκυ Μάους (Mickey Mouse), το απόλυτο σύμβολο της Disney, αυτό το άκρως επιτυχημένο ανθρωπόμορφο ποντίκι, έκανε το ντεμπούτο του στα έντυπα. Η παγκοσμίως αναγνωρίσιμη μορφή που δημιούργησε ο Γουόλτ Ντίσνεϋ (Walt Disney) πέρασε από τις πρώτες ταινίες στην έντυπη μορφή του αφού προσέλκυσε το ενδιαφέρον εκδοτών.

Στη χώρα μας έφτασε πολύ αργότερα, το 1966 με πρωτοβουλία του εκδότη Τερζόπουλου. Το καλοκαίρι της συγκεκριμένης χρονιάς κυκλοφόρησε ένα μικρό σε μέγεθος περιοδικό με τον Μίκυ στο εξώφυλλο να επισκέπτεται την Ελλάδα και κέρδισε κάθε μικρό σε ηλικία αναγνώστη.

Ο μικροσκοπικός Μίκυ έγινε ο πρώτος ήρωας κινουμένων σχεδίων που απέκτησε το δικό του αστέρι στο Walk of Fame του Hollywood το 1978.

Αφήνει την τελευταία του πνοή, ο διάσημος, εκκεντρικός Ισπανός ζωγράφος, Σαλβαδόρ Νταλί (Salvador Dali). Ο Σαλβαδόρ Φελίπε Χαθίντο Νταλί ι Ντομένεκ, γεννημένος στην πόλη Φιγκέρες (Figueres), φοίτησε στην Ακαδημία των Τεχνών στη Μαδρίτη και αποτέλεσε την πιο κομβική προσωπικότητα του σουρεαλισμού.

Η φήμη του τεράστια, τα έργα του ταυτίζονται με την λεπτομερειακή απεικόνιση, την πλούσια δεξιοτεχνία, την ευστροφία και φυσικά την φροϋδική αντίληψη παρουσιάζοντας έναν ονειρικό, μη πραγματικό και σχεδόν αλληγορικό κόσμο, με στοιχεία της πατρίδας του. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του καλλιτεχνικού του στυλ είναι το έργο, “Η εμμονή της μνήμης”(1931). Διάσημοι πίνακες του ή “ζωγραφισμένες ονειροφωτογραφίες”, όπως τους χαρακτήριζε, είναι “Η Εμμονή της Μνήμης”, “Γκαλαρίνα”, “Το Όνειρο”, “Έξι εμφανίσεις του Λένιν πάνω σ ένα πιάνο”, “Προμήνυμα εμφυλίου πολέμου” και “Αόρατος Αφγανός με την εμφάνιση στην πλαζ του προσώπου του Γκαρθία Λόρκα υπό μορφή φρουτιέρας με τρία σύκα”.

Με τον Ισπανό σκηνοθέτη Λουίς Μπουνιουέλ (Luis Bunuel), ένωσαν τον σουρεαλιστικό τρόπο σκέψης τους στις ταινίες, “Ο Ανδαλουσιανός Σκύλος”(1929) και “Η χρυσή εποχή”(1930).

Η εκρηκτική του προσωπικότητα, η υπερβολική του αλαζονεία, τα σεξουαλικά σκάνδαλα και η αστάθεια στην πολιτική του τοποθέτηση, συνέθεσαν ένα τοπίο αμφισβήτησης γύρω από το όνομά του από τους σουρεαλιστές το 1934. Κάποια χρόνια αργότερα δημοσιεύτηκε και η διάσημη αυτοβιογραφία του “Η Κρυφή Ζωή του Σαλβαδόρ Νταλί”.

Το 1982, ο Βασιλιάς της Ισπανίας Χουάν Κάρλος του απονέμει τον τίτλο του Μαρκησίου και την ίδια χρονιά πεθαίνει η μούσα της ζωής του, η Έλενα Ντιακόνοβα (Elena Diakonova). Λίγα χρόνια αργότερα, το 1989, έσβησε για πάντα το αστέρι του Σαλβαδόρ Νταλί – ο τάφος του βρίσκεται στο Μουσείο του, στο Φιγκέρες.

Γεννήθηκε μία από τις ωραιότερες και πιο ξεχωριστές παρουσίες στην Τέχνη της Υποκριτικής στην Ελλάδα, η Έλενα Ναθαναήλ. Μέλος μιας εύπορης οικογένειας της πρωτεύουσας, τελείωσε το Λύκειο Τεχνών της Ρώμης σπουδάζοντας ζωγραφική και διακόσμηση και συνεχίζοντας στη σχολή υποκριτικής  Πέλου Κατσέλη. Το 1964 ο Γιάννης Δαλιανίδης μάς την συστήνει με την ταινία «Κάτι να καίει» και ξεχωρίζει αμέσως με την αριστοκρατική της ομορφιά.

Το πρώτο της εξώφυλλο στο γνωστό περιοδικό της εποχής «Πρώτο» τής ανοίγει τον δρόμο για το γερμανικό κινηματογράφο και την ταινία «Το αίμα των Βελσουγκεν» (Wälsungenblut) του Ρολφ Τίλε (Rolf Thiele) και το 15^ο Φεστιβάλ του Βερολίνου. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, η Έλενα Ναθαναήλ πρωταγωνίστησε σε γνωστές ταινίες όπως «Ντάμα Σπαθί», «Επιχείρησις Απόλλων» και «Ραντεβού με μία άγνωστη» για την ερμηνεία της στην οποία τιμήθηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Η συνύπαρξή της με τον Λάκη Κομνηνό στην ταινία του 1971 «Εκείνο το καλοκαίρι» του Βασίλη Γεωργιάδη, που ήταν μια ελληνική εκδοχή του «Love Story» και ταυτίστηκε με τη μουσική του Γιάννη Σπανού, έμεινε στην ιστορία του ελληνικού σινεμά.

Διακριτική πάντα η «Belle Helene», τα τελευταία χρόνια της ζωής της τα πέρασε στην Εύβοια, στο κτήμα της, μαζί με τον σύντροφο της, παλαίμαχο διεθνή ποδοσφαιριστή Τάσο Μητρόπουλο και απολάμβανε την ενασχόλησή της με την παραγωγή κρασιού. Η ηθοποιός και δημοσιογράφος Ίνκα Τσαγκάρη είναι η κόρη της. Στις 4 Μαρτίου του 2008 η Έλενα Ναθαναήλ έφυγε από τη ζωή χάνοντας τη μάχη με τον καρκίνο.

Γεννήθηκε ο χάρτινος ήρωας Τεντέν (Tintin), δημιουργία του Βέλγου κομίστα Ζορζ Ρεμί (Georges Remi), γνωστότερου ως Ερζέ (Hergé).

Νεαρός ρεπόρτερ, με ξανθά μαλλιά και χαρακτηριστικό τσουλούφι, τρέχει διαρκώς και μπλέκεται σε περιπέτειες έχοντας δίπλα του τον πιστό του σκύλο Μιλού (Milou), λευκότριχο φοξ τεριέ. Ο ρόλος του Μιλού στις πρώτες ιστορίες που δημιούργησε ο Ερζέ ήταν πολύ σημαντικός, αφού συνομιλούσε με τον Τεντέν και πολλές φορές τον συμβούλευε. Ο ρόλος αυτός υποβαθμίστηκε όταν εμφανίστηκε ο χαρακτήρας του καπετάνιου Χάντοκ (Haddock).

Ένας ακόμη ήρωας προστέθηκε αργότερα στην παρέα του Τεντέν που μάλιστα γρήγορα φάνηκε πως ο Ερζέ τον εμπνεύστηκε από τον Αριστοτέλη Ωνάση – πρόκειται για τον Ελληνοαμερικανό μεγιστάνα Ροβέρτο Ρασταπόπουλο.

Η καθαρή, εκφραστική και φωτεινή γραμμή του Τεντέν είχε πολλούς θαυμαστές, όπως τον κορυφαίο της pop art Άντι Γουόρχολ (Andy Warhol), αλλά και τον Γάλλο Πρόεδρο Σαρλ Ντε Γκολ (Charles de Gaulle), ο οποίος χαρακτηριστικά είχε δηλώσει «ο μοναδικός διεθνής ανταγωνιστής μου είναι ο Τεντέν!»

Το 2011 – μετά από αρκετά χρόνια που η λάμψη του ήρωα είχε κάπως θαμπώσει μετά από κατηγορίες για μισογυνισμό και ρατσισμό – ο Στίβεν Σπίλμπερκ (Steven Spielberg) ήταν αυτός που βοήθησε να επανέλθει δυναμικά με το τρισδιάστατο καρτούν «Οι περιπέτειες του Τεντέν: το μυστικό του μονόκερου».

Σήμερα, το Ίδρυμα Ερζέ που διαχειρίζεται τα δικαιώματα του Τεντέν, έχει κέρδη πολλών εκατομμυρίων ευρώ από τα βιβλία, αλλά και τη μικρή και μεγάλη οθόνη!

Έφυγε από τη ζωή ο Φιλοποίμην Φίνος, ο «Πατριάρχης» του ελληνικού σινεμά, ο άνθρωπος πίσω από τις δημοφιλέστερες ελληνικές ταινίες όλων των εποχών.

187 ταινίες, αμέτρητες στιγμές γυρισμάτων και μεγάλα τεχνικά επιτεύγματα για τον ελληνικό  κινηματογράφο. Το  1939 κατάφερε να φτιάξει μηχανή που να «γράφει» και να «μιλάει» ελληνικά, με αποτέλεσμα να ετοιμάσει και την πρώτη ομιλούσα ταινία, «Το Τραγούδι του Χωρισμού» με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα, την οποία ταινία σκηνοθέτησε ο ίδιος ο Φίνος. Ήταν η πρώτη και τελευταία του σκηνοθετική απόπειρα.

Κατάλαβα από την αρχή πως τη δουλειά του σκηνοθέτη υπάρχουν άλλοι που την κάνουν καλύτερα από μένα. Γιατί να επιμένω; Άλλωστε, περισσότερο με ενδιέφερε τότε η τεχνική επιτυχία του φιλμ, παρά η αισθητική.

Η γνωριμία του με τον Γιώργο Τζαβέλλα και τον Αλέκο Σακελλάριο υπήρξε καθοριστική για την πορεία των παραγωγών ταινιών όπως «Οι Γερμανοί Ξανάρχονται», «Το Σωφεράκι», «Ο Ηλίας του 16^ου», «Το ξύλο βγήκε απ’ τον Παράδεισο» και άλλες… Στα 60’s η συνύπαρξή του με τον Γιάννη Δαλιανίδη γεννά τις ταινίες «Ο Κατήφορος», «Νόμος 4000», «Μερικοί το Προτιμούν Κρύο», «Η Ψεύτρα», «Ίλιγγος», «Κάτι να καίει», «Κορίτσια για φίλημα», «Ραντεβού στον αέρα» και πολλά άλλα.

Και σε κάθε εποχή η Finos Film κατάφερνε να «πιάνει» τα νέα ερεθίσματα και να προσαρμόζεται σε αυτά, μέχρι και τη στιγμή που «κατέβασε ρολά» λόγω χρεών, λίγο πριν φύγει από την ζωή ο Φιλοποίμην Φίνος. Είναι λίγες οι συνεντεύξεις που ο ίδιος έχει παραχωρήσει, ωστόσο για τη ζωή του έχουν γραφτεί και ειπωθεί πολλά…

Γεννήθηκε ο Φαίδων Γεωργίτσης – ένα από τους τελευταίους ζεν-πρεμιέ του Ελληνικού Κινηματογράφου. Με βλέμμα γαλαζοπράσινο και διαπεραστικό, αγαπήθηκε ιδιαίτερα μέσα από τις  40 και πλέον ταινίες στις οποίες συμμετείχε και κυρίως μέσα από τα γνωστότερα μιούζικαλ της εποχής εκείνης.

Σπούδασε στις δραματικές σχολές του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν, του Χρήστου Βλαχιώτη και του Πέλλου Κατσέλη και αργότερα στο London School of Film Technique. Η πρώτη του κινηματογραφική συμμετοχή ήταν στο «Ποτέ την Κυριακή» (1960) και ακολούθησαν «Ουρανός», «Ίλιγγος», «Τα κόκκινα φανάρια» , «Γοργόνες και Μάγκες» , «Μια κυρία στα μπουζούκια», «Το Χώμα βάφτηκε κόκκινο», «Εκείνος και Εκείνη» και άλλες…Σημαντική ήταν η πορεία του και στο θέατρο, αλλά και στην τηλεόραση.

Ο Φαίδων Γεωργίτσης για τη γνωριμία του με την Ζωή Λάσκαρη είχε δηλώσει:

Τη Ζωίτσα τη συνάντησα για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 1963. Έμεινα ξερός. Ήταν τόσο όμορφη που δεν μπορούσες να την κοιτάξεις. Ήταν σαν τον ήλιο, που δεν μπορείς να τον δεις, δεν μπορείς να τον κοιτάξεις κατάματα.

Η σκηνή ωστόσο που την χαστουκίζει στην ταινία «Οι θαλασσιές οι χάντρες» είναι από τις πιο δημοφιλείς στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου. «Ήταν ένα αρκετά ισχυρό χαστούκι και βεβαίως θα μπορούσε να μην είναι αληθινό. Ο Δαλιανίδης όμως μου ζήτησε να είναι αληθινό διότι ήθελε και μια αληθινή αντίδραση από τη Ζωίτσα. Εγώ δεν είχα καμία διάθεση να της δώσω ένα χαστούκι, με πίεσε όμως ο Δαλιανίδης. Της το έδωσα και πριν προλάβει να διαμαρτυρηθεί σε μένα, μπήκε ο Δαλιανίδης στη μέση και της είπε ότι ήταν δική του η πρωτοβουλία».

Ο Φαίδων Γεωργίτσης  έφυγε από τη ζωή την 1^η Μαρτίου του 2019.

Έφυγε από τη ζωή ο Δημήτρης Χορν, κορυφαίος ηθοποιός του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου.

Γεννημένος στις 9 Μαρτίου του 1921, με σπουδές στη Δραματική Σχολή του Βασιλικού Θεάτρου (νυν Εθνικού), όπου έκανε το ντεμπούτο του το 1940, στην οπερέτα του Στράους «Η Νυχτερίδα». Εμφανίστηκε στο «Θέατρο Ρεξ» της Μαρίκας Κοτοπούλη, ως πρωταγωνιστής σε έργα, όπως «Ο πρωτευουσιάνος», «Αλάτι και πιπέρι», «Η κυρία με τις καμέλιες» κ.ά. Το 1944 συγκρότησε δικό του θίασο μαζί με τη Μαίρη Αρώνη και το 1945 συνεργάστηκε με τον θίασο Μελίνας Μερκούρη και Νίκου Χατζίσκου, ενώ την περίοδο 1946 – 1950 επέστρεψε στο «Βασιλικό Θέατρο». Ύστερα από απουσία δύο ετών στο εξωτερικό, επιστρέφει στην Ελλάδα και το 1953 γνωρίζει την Έλλη Λαμπέτη. Ο δεσμός τους γίνεται γνωστός, το διαζύγιο της Λαμπέτη με τον Μάριο Πλωρίτη είναι πραγματικότητα και μαζί γράφουν ιστορία στην υποκριτική τέχνη. «Ο βροχοποιός», «Νυφικό Κρεβάτι» και «Το παιχνίδι της Μοναξιάς» είναι έργα που γνωρίζουν τεράστια επιτυχία. Ωστόσο, οι δρόμοι τους χώρισαν το 1959 και δεν ξανασυναντήθηκαν ποτέ στο θεατρικό σανίδι.

Στον κινηματογράφο, ο Δημήτρης Χορν πρωταγωνίστησε μόνο σε 10 ταινίες, μεταξύ των οποίων «Κάλπικη λίρα» (1954), «Μια ζωή την έχουμε» (1955) και «Το κορίτσι με τα μαύρα» (1956).

«Τα καθημερινά του καθημερινού» – η ραδιοφωνική παρουσία του Δημήτρη Χορν με ιδιαίτερο κέφι και φινέτσα σε ένα «αεράκι» εβδομαδιαίων πεντάλεπτων εκπομπών, που έγραφε ο Κώστας Πρετεντέρης και με την συμβολή του Άλκη Στέα.

Διετέλεσε γενικός διευθυντής της ΕΡΤ, ενώ το 1980 ίδρυσε με τη σύζυγό του Άννα Γουλανδρή το Ίδρυμα Γουλανδρή – Χορν, σκοπός του οποίου είναι η μελέτη του ελληνικού πολιτισμού. Με το όνομά του καθιερώθηκε και βραβείο για την καλύτερη ερμηνεία νέου άντρα ηθοποιού. Το βραβείο «Δημήτρης Χορν» – το οποίο θεσμοθετήθηκε από τον Σταμάτη Φασουλή – είναι ο σταυρός που φορούσε ο ηθοποιός, ο οποίος περνάει κάθε χρόνο από τον έναν βραβευμένο στον άλλο συνοδευόμενος από περγαμηνή.

Ο Δημήτρης Χορν ερωτεύτηκε το θέατρο και τις γυναίκες. Και ήταν έρωτες αμοιβαίοι… ο ίδιος έχει δηλώσει:

Aπό τα έξι χρόνια μου και μετά δεν μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου να μην είναι ερωτευμένος, δηλαδή συγκινημένος με κάποιο πρόσωπο. Θα ‘λεγα πως ήμουν ερωτευμένος με τον έρωτα. Eνώ δηλαδή ήμουν ένα πολύ κεφάτο παιδί, ξαφνικά, μελαγχολούσα φοβερά κι έγραφα θλιμμένα ποιήματα. Mε μελαγχολούσαν αυτοί οι έρωτες… Ή η ζωή.

Έφυγε από τη ζωή η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, η στιχουργός μεγάλων επιτυχιών που μελοποίησαν συνθέτες όπως ο Βασίλης Τσιτσάνης, ο Μανώλης Χιώτης και ο Απόστολος Καλδάρας.

Στο περιοδικό Ταχυδρόμος το 1968 και σε ερώτηση για το πώς γράφει τα τραγούδια της απάντησε:

Συνήθως πρόκειται για στιγμιαία έμπνευση, οπότε είναι και το καλύτερο. Κάτι τέτοιο συνέβη με “Τα καβουράκια“, που έγινε μεγάλο σουξέ. Ήλθε μόνο του στο μυαλό μου, χωρίς να επηρεαστώ από τίποτε. Άλλοτε -πολύ σπανίως όμως- τυχαίνει να επηρεαστώ από κάποιο σημαντικό γεγονός, που έτυχε στη ζωή μου. Π.χ. όταν έχασα την κόρη μου, από τον πόνο, έγραψα το “Δυο πόρτες έχει η ζωή“. Όλες όμως οι επιτυχίες μου προέρχονται κυρίως από έμπνευση, χωρίς δηλαδή να πιέσω τον εαυτό μου.

Η πολυτάραχη ζωή της και η δυναμική προσωπικότητά της αποτυπώθηκαν μέσα από το βιβλίο που εξέδωσε η εγγονή της Ρέα Μανέλη το 2003 με τίτλο «Η γιαγιά μου η Ευτυχία» ενώ ακολούθησαν ο επιτυχημένος θεατρικός μονόλογος «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου» του Πέτρου Ζούλια το 2007 με την Νένα Μεντή να ενσαρκώνει την στιχουργό και πρόσφατα, το 2019, βγήκε στον κινηματογράφο η εξαιρετική ταινία του Άγγελου Φραντζή «Ευτυχία» με τις Κάτια Γκουλιώνη και Καριοφυλλιά Καραμπέτη να την υποδύονται σε διαφορετικές περιόδους της ζωής της.

Ο Απόστολος Καλδάρας μιλώντας στον Λευτέρη Παπαδόπουλο το 1989 στην εκπομπή «Εν αρχή ην ο λόγος» τόνισε για την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου: «Το λαϊκό τραγούδι της οφείλει πολλά. Για την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου μιλώ με μεγάλη συγκίνηση και αγάπη, σαν να μιλώ για την ίδια μου τη μητέρα. Γιατί, όντως, όλα αυτά τα χρόνια της συνεργασίας μας, η Ευτυχία ήταν μητέρα μου. Η πνευματική μου μητέρα. Και μπορεί να πω και κάτι περισσότερο απ’ αυτό: ήταν η πνευματική μου ερωμένη. Γιατί όντως την αγαπούσα πάρα πολύ, αγαπούσα και θαύμαζα το ταπεραμέντο της, την πνευματικότητά της, τον τρόπο που μιλούσε, τα σχήματα του λόγου που χρησιμοποιούσε όταν μιλούσε, την ποιητική διάθεση και το χιούμορ που τη διέκρινε, όλα τα χρόνια, μέχρι το τέλος της ζωής της. Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου δίκαια κατέχει μία από τις πέντε πρώτες θέσεις στο πάνθεον των δημιουργών του λαϊκού μας τραγουδιού».