Γράφει η Λυδία Σέρβου (ερμηνεύτρια – μουσικοπαιδαγωγός).
Συνδεθείτε μαζί της στο Instagram και στο Spotify.
Όταν δεν έχω λόγια… έχω τραγούδι
Αν προσπαθήσω να θυμηθώ πότε άρχισε η σχέση μου με τη μουσική, δεν μπορώ να εντοπίσω τη συγκεκριμένη στιγμή. Είναι σαν να ήταν πάντα εκεί.
Σαν να μεγάλωσα μαζί της.
Η μουσική με συντρόφευε πάντα. Και ίσως ένας από τους λόγους που την είχα τόσο πολύ ανάγκη ήταν γιατί, πολλές φορές στη ζωή μου, ένιωθα μόνη.
Και όταν λέω μόνη, δεν εννοώ απαραίτητα ότι δεν υπήρχαν άνθρωποι γύρω μου. Εννοώ εκείνη την εσωτερική μοναξιά που μπορεί να νιώθει ένας άνθρωπος, ακόμη κι όταν βρίσκεται ανάμεσα σε άλλους.
Και η μουσική ήταν εκεί, παρέα μου.
Άκουγα ένα τραγούδι και ήταν σαν να ερχόταν κάποιος δίπλα μου. Μια φωνή, ένας στίχος, μια μελωδία μπορούσε, αντί για μένα, να πει κάτι που εγώ δεν ήξερα πώς να εκφράσω. Και ίσως γι’ αυτό η σχέση μου με το τραγούδι είναι τόσο βαθιά. Γιατί ξεκίνησε από την ανάγκη μου να έχω έναν συνοδοιπόρο. Και από πολύ νωρίς το τραγούδι ήταν αυτό που με «κράτησε».
Ήμουν εννέα χρονών όταν έχασα σε τροχαίο την καλύτερη φίλη μου.
Ήταν μια απώλεια που, ως παιδί, δεν μπορούσα πραγματικά να κατανοήσω. Δεν είχα τις λέξεις για να χωρέσει μέσα μου αυτό που είχε συμβεί. Δεν ήξερα πώς να μιλήσω γι’ αυτό. Δεν ήξερα πώς να διαχειριστώ το κενό που ξαφνικά δημιουργήθηκε.
Θυμάμαι ότι κλείστηκα στο σαλόνι και έβαλα στο πικ-απ τον δίσκο «η Ενδεκάτη Εντολή» της Νανάς Μούσχουρη και άρχισα να τραγουδάω μαζί της «το Παιδί με το Ταμπούρλο».
Τώρα που το σκέφτομαι, εκείνη την ημέρα κατάλαβα κάτι που με ακολουθεί μέχρι σήμερα…:
Όταν δεν έχω λόγια, έχω τραγούδι.
Και για πρώτη φορά συνειδητοποίησα τι σημαίνει η μουσική για τον άνθρωπο. Η μουσική δεν έσβησε τον πόνο της απώλειας, όμως της άλλαξε μορφή. Το τραγούδι «έκατσε» δίπλα μου… γέμισε τον άδειο χώρο μέσα μου! Και κάπως έτσι καθορίστηκε η πορεία μου.
Τραγουδάω πάντα. Στις χαρές, στις γιορτές, στους έρωτες, όταν πονάω, όταν θυμάμαι, όταν αποχαιρετώ.
Το τραγούδι με βοήθησε να δώσω χώρο στα συναισθήματά μου.
Έγινε η ανάσα μου. Ο τρόπος επικοινωνίας με τον εαυτό μου αλλά και με ό,τι υπάρχει γύρω μου και αγαπώ.
Έχω γελάσει, έχω συγκινηθεί, έχω αγχωθεί, έχω ταξιδέψει μέσα από τη μουσική και έχω ζήσει στιγμές που, αν δεν υπήρχε το τραγούδι, δεν θα υπήρχαν στη ζωή μου. Και κάθε φορά που βλέπω έναν άνθρωπο να χαμογελά, να συγκινείται από έναν στίχο ή να τραγουδάει μαζί μου, αισθάνομαι ότι δημιουργείται ένας μικρός αόρατος δεσμός ανάμεσά μας. Και τότε νιώθω μια απίστευτη πληρότητα, νιώθω ευγνωμοσύνη.
Παράλληλα, ως μουσικοπαιδαγωγός, έχω το τεράστιο προνόμιο να βλέπω τη μουσική μέσα από τα μάτια των παιδιών.
Και τα παιδιά μού έχουν μάθει ότι το τραγούδι υπάρχει πριν από την τεχνική και τους κανόνες. Τα παιδιά τραγουδούν αυθόρμητα. Για τη χαρά, για το παιχνίδι, για την επικοινωνία. Τα παιδιά μου θυμίζουν για ποιον λόγο τραγουδάω…
Για να υπάρχω, για να ονειρεύομαι, για να δημιουργώ, για να συνδέομαι, για να αγαπώ, για να ζω, για να κρατιέμαι…
Όπως τότε… στα 9 μου χρόνια. Ίσως τελικά να μην απομακρύνθηκα ποτέ από εκείνο το παιδί που ήμουν.
Ίσως ακόμα να μου κρατάει το χέρι… και όποτε δεν έχουμε λόγια… έχουμε ΤΡΑΓΟΥΔΙ!