Γράφει η Αλεξάνδρα Μπασπανέλου (τραγουδοποιός – οινολόγος).
Συνδεθείτε μαζί της στο Instagram και στο Facebook.
Τι γεύση έχει ένα τραγούδι;
Όταν μεγάλωσα έγινα οινολόγος, γιατί μουσικός ήμουν από πάντα. Αποφάσισα τον Αύγουστο να τον κρατήσω βαθιά μέσα μου, να μάθω να μιλάω με γεύσεις και αρώματα. Με νότες, μιλούσα από πάντα.
Από μικρή, μου άρεσε να παρατηρώ και να «φωτογραφίζω». Έλεγα, από μέσα μου, «αυτό να το θυμάσαι»! Φωτογράφιζα ήχο, χρώμα, άρωμα και γεύση. Δεν είχα ερμηνεύσει τι ακριβώς ήταν αυτό που έκανα, αλλά ήξερα τον τρόπο «να το θυμάμαι».
Από μικρή, μου άρεσε να γράφω στίχους και αφηγήματα. Στίχους που περιέγραφαν όσα φωτογράφιζα, λέξεις που είχαν άρωμα μνήμης, ίσως παιδικής, και επίγευση που απέδιδε το χρώμα τους. Απόχρωση λυτρωτική στην ερμηνεία της, που γύρευε άκουσμα για να ελευθερωθεί.
Από μικρή, δημιουργούσα ήχους που αφηγούνται αισθήσεις. Και όσο «φωτογράφιζα», έγραφα και ταυτιζόμουν, τόσο ζωντάνευε η μυρωδιά από τ’ αγριολούλουδα στο χωριό, τόσο η γεύση από τα κουλουράκια που η γιαγιά συνόδευε τον καφέ της -μου έδινε και μένα ένα- μου γέμιζε ξανά το στόμα, ανάμεσα σε συνειδητό και ασυνείδητο.
Ασυνείδητο!
Είμαι σε μια οποιαδήποτε πόλη, σ’ ένα οποιοδήποτε νησί, σ’ ένα οποιοδήποτε μπαλκόνι. Κάτι με πάει αλλού. Τι;
Άγνωστο.
Αφήνομαι. Νιώθω ξαφνικά σαν να βρίσκομαι πίσω σ’ εκείνο το χωριό, στο άλλο το νησί, στην γνώριμη αυτή αυλή, ανάμεσα στο συνειδητό και το ασυνείδητο. Θυμάμαι ακριβώς πώς ένιωθα τότε!
Συνειδητό!
Πατώ στη γη. Δημιουργώ ήχο απ’ ό,τι ριζώνει μέσα μου. Μια μουσική υφή ίσως με χαϊδεύει νοερά. Ίσως με συνεπαίρνει η ένταση μιας συναυλίας. Το σώμα σταθερό. Σταματώ να πατώ στη γη. Ο ήχος με πάει αλλού.
Γνώριμο.
Αφήνομαι. Ξαφνικά βρίσκομαι σ’ εκείνο το θερινό. Μπορεί ακόμη και να κοιτώ τ’ αστέρια όπως εκείνο το καλοκαίρι. Ουρανός, χώμα και φύλλωμα. Μέσα μου θροΐζουν όλα σαν άλλοτε, ανάμεσα στο συνειδητό και το ασυνείδητο. Θυμάμαι ακριβώς πώς ένιωθα τότε!
Συνειδητό!
Μια μέρα βρισκόμουν ανάμεσα σε βαρέλια, όπου ο μούστος άφηνε σιγά σιγά πίσω τον παλιό του εαυτό, γυρεύοντας να βρει μια νέα ταυτότητα. Κάτι με πήγε αλλού.
Άγνωστο.
Αφέθηκα. Ξαφνικά πάλι, εκείνη η αυλή. Η γιαγιά. Ο ελληνικός καφές. Τα κουλουράκια.
Σταμάτησα. «Τι νιώθω τώρα;» Αναρωτήθηκα.
«Ο μούστος όταν μεταμορφώνεται μυρίζει… οικεία.
Μοιάζει με…
τα κουλουράκια».
Γνώριμο.
«Πόσο έντονο;»
«Σαν να ακούω μουσική».
Και τότε κατάλαβα πως το να φτιάχνω κρασί είχε τις ίδιες συναισθηματικές απολήξεις με το να φτιάχνω μουσική.
Συνειδητοποιημένο!
Τι γεύση έχει λοιπόν ένα τραγούδι; Tι άρωμα ανασύρουν από τη μνήμη οι λέξεις του, και τι επίγευση αφήνει πίσω η μουσική του; Γλυκιά, πικρή, γλυκόπικρη, με υφή τραγανή, σαν βιολί που χορδίζει, και ώριμες νύξεις γλυκού του κουταλιού, σαν δάχτυλα που αρπίζουν έρωτες στην κλασική κιθάρα. Οι αισθήσεις, έγιναν συναισθήσεις, δανείζοντας τις λέξεις τους να περιγράψουν μουσική. Και εγώ βρήκα μέσα μου να εξηγήσω… γιατί φωτογραφίζω κόσμους που συναντιούνται κάπου μέσα τους βαθιά.
Στο συναίσθημα.
Στη μνήμη.
Σ’ εκείνο το αθέατο.
Αθέατο σημείο, όπου ένα άρωμα γίνεται ανάμνηση, η ανάμνηση χαρακτηρίζεται από γεύση, ο χαρακτηρισμός προκύπτει από συναίσθημα και το συναίσθημα αποτυπώνεται με ήχο.
Ο ήχος «λέγεται», μεταδίδεται, μοιράζεται. Ήταν για μένα πάντοτε συνειδητοποίηση. Γνώριμη, ξεκάθαρη και συνειδητή. Γι’ αυτό από μικρή μετέτρεπα τα κομμάτια μου σε ηχητικά αποτυπώματα.
Το άρωμα πιο προσωπικό, σιωπηλό, δεν «λέγεται», ίσως μοιράζεται, ίσως όχι. Ήταν για μένα πάντοτε ανάμνηση. Πότε συνειδητή, πότε ασυνείδητη.
Τώρα πια, ίσως και να έμαθα ν’ακούω, να συνθέτω, να μοιράζομαι με όλες μου τις αισθήσεις…