Γράφει η ομάδα των ΦΑΟΣ (συγκρότημα).
Συνδεθείτε μαζί τους στο Instagram και στο Facebook.
ΦΑΟΣ – Το φως που διαπερνά το σκοτάδι
Πιστεύουμε ότι η τέχνη δεν είναι κάτι έξω από εμάς, είναι ο τρόπος που μαθαίνουμε να μιλάμε χωρίς περιορισμούς. Είναι η γλώσσα που μπορεί να χωρέσει όλα όσα δεν βρίσκουν θέση στις καθημερινές κουβέντες και σε κρατά όρθιο, ακόμα κι όταν γύρω όλα μοιάζουν θολά.
Γι’ αυτό θέλουμε να μοιραζόμαστε. Να δημιουργούμε στιγμές. Έτσι γεννήθηκε το όνειρο μιας μπάντας, “Φάος”. Το φως που διαπερνά το σκοτάδι. Όχι ένα φως εκτυφλωτικό, αλλά απαλό, τόσο όσο χρειάζεται για να θυμηθείς ότι δεν είσαι μόνος.
Η τέχνη μας είναι οι ιστορίες που κουβαλάμε όλοι, οι φόβοι μας, οι ελπίδες μας, η αγωνία μας να βρούμε χώρο σε έναν κόσμο που αλλάζει πιο γρήγορα απ’ όσο μπορούμε να ακολουθήσουμε. Δεν γράφουμε τραγούδια για να διδάξουμε, γράφουμε για να καθρεφτίσουμε. Για να βάλουμε σε φράσεις και μελωδίες αυτά που νιώθουμε κι αυτά που ίσως νιώθει και ο άλλος, χωρίς να τολμά να τα εκφράσει.
Πολλές φορές αναρωτιόμαστε τι είναι τελικά η τέχνη; Μία φυγή; Μία θεραπεία; Ένας τρόπος να καταλάβουμε τον εαυτό μας ή τους άλλους; Για εμάς είναι όλα αυτά μαζί. Είναι το σημείο όπου ο χρόνος σταματά για λίγο και αφήνει χώρο να υπάρξει αλήθεια. Μικρή ή μεγάλη δεν έχει σημασία. Αρκεί που είναι αλήθεια.
Στις πρόβες μας χάνεται η αίσθηση του “εγώ” και γεννιέται το “εμείς”. Αυτό το “εμείς” είναι που μας κρατάει. Όσο κι αν η καθημερινότητα μας τραβά προς διαφορετικές κατευθύνσεις, η δημιουργία μας φέρνει ξανά πίσω, σ’ εκείνον τον κοινό τόπο όπου μπορούμε να υπάρχουμε αληθινά. Στιγμές που ξεκινούν από ένα μικρό στίχο γραμμένο πρόχειρα σ’ ένα τετράδιο ή από έναν ρυθμό που ξεπηδά αυθόρμητα, κι έπειτα όλοι μαζί τον πλάθουμε μέχρι να αποκτήσει ψυχή.
Το πρώτο φως στην κοινή μας ζωή ως μπάντα είναι τα δύο τραγούδια μας. Μέσα σε αυτή τη σκοτεινιά που επιθετικά μας σκεπάζει, εμείς διαλέγουμε το φως. Τραγούδια παλιά, κάτω από άλλο φως, τραγούδια με το δικό τους, καινούργιο φως και με την αγάπη μας. Η μουσική είναι φάρος, είναι κράτημα, είναι ανάσα.
Γιατί αν θέλουμε να μείνει κάτι από τους Φάος, δεν είναι μόνο οι νότες ή οι στίχοι. Είναι η αίσθηση ότι η τέχνη, όποια κι αν είναι η μορφή της, μπορεί να γίνει γέφυρα. Από το μέσα προς το έξω, από το σκοτάδι προς το φως, από τον έναν άνθρωπο προς τον άλλον. Στο τέλος της ημέρας, αυτό που μένει δεν είναι οι λέξεις ή οι μελωδίες, αλλά το συναίσθημα που γεννιέται όταν οι ψυχές συναντιούνται.
Αυτό είναι για εμάς το artliving, να ζεις την τέχνη σου όχι ως κάτι ξεχωριστό από την καθημερινότητα, αλλά ως κομμάτι της. Να περπατάς στους δρόμους και να αναγνωρίζεις ρυθμούς στο βήμα των περαστικών, να βρίσκεις στίχους στις φωνές των παιδιών, να βλέπεις φως εκεί που πριν έβλεπες μόνο σκιά. Να κάνεις τη μέρα σου τραγούδι, έστω κι αν κανείς δεν το ακούει.
Κι έτσι συνεχίζουμε, βήμα βήμα, λέξη λέξη, νότα νότα, με το βλέμμα στραμμένο σ’ αυτό το φως. Γιατί, αν κάτι μας ενώνει, είναι η ανάγκη να κρατηθούμε απ’ ό,τι μας θυμίζει πως υπάρχουμε αληθινά.