Γράφει η Εβελίνα Καραπάνου (ηθοποιός – θεατρική παιδαγωγός – δημιουργός καλλιτεχνικών projects).
Συνδεθείτε μαζί της στο Instagram.
«Μέσα από την τέχνη μαθαίνω να αγαπώ»
Η τέχνη ως ανάσα
Είμαι η Εβελίνα Καραπάνου, ηθοποιός, θεατρική παιδαγωγός και δημιουργός καλλιτεχνικών projects.
Από μικρή ένιωθα πως ο άνθρωπος γεννιέται με μια ανάγκη να εκφραστεί, να δώσει μορφή στο άυλο.
Αυτή η ανάγκη έγινε για μένα προορισμός.
Η τέχνη ως καταγωγή
Η τέχνη ήταν πάντα παρούσα στη ζωή μου, πριν ακόμη καταλάβω τι σημαίνει η λέξη.
Η μουσική και το θέατρο δεν έλειψαν ποτέ από το σπίτι μας!
Ο πατέρας μου είχε φίλους συνθέτες και ποιητές, και έτσι από παιδί μεγάλωσα μέσα σε σπίτια γεμάτα μουσικές, συζητήσεις και λέξεις.
Η τέχνη ως τόπος συνάντησης
Σπούδασα θέατρο, υποκριτική και τραγούδι, κι έπειτα ακολούθησα μεταπτυχιακές σπουδές στη δραματοθεραπεία. Εκεί, η τέχνη πήρε άλλη διάσταση, έγινε γλώσσα επικοινωνίας, θεραπείας, βαθιάς κατανόησης. Ως θεατρική παιδαγωγός, δουλεύοντας με παιδιά και ενήλικες, έμαθα ότι το θέατρο δεν είναι χώρος επίδειξης αλλά χώρος συνάντησης, ένας καθρέφτης όπου ο καθένας μπορεί να δει και να αποδεχθεί τον εαυτό του.
Η τέχνη μού γεννά συγκίνηση. Είναι εκείνη η αδιόρατη στιγμή που κάτι μέσα σου αλλάζει, χωρίς να ξέρεις γιατί. Όταν βλέπω ένα παιδί να τολμά να εκτεθεί στη σκηνή ή έναν ενήλικα να επιτρέπει στον εαυτό του να νιώσει, ξέρω πως η τέχνη έχει ήδη επιτελέσει τον σκοπό της!
Το θέατρο ως καθρέφτης
Κάθε φορά που ανεβαίνω στη σκηνή, νιώθω ότι στέκομαι μπροστά σε έναν καθρέφτη που δεν δείχνει μόνο εμένα, αλλά και όλους τους ανθρώπους που κουβαλώ μέσα μου.
Η σκηνή γίνεται ένας τόπος αλήθειας, εκεί όπου το φως και το σκοτάδι συμφιλιώνονται.
Προσπαθώ να καταλάβω τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος, μέσα σε έναν κόσμο που συχνά ξεχνά να νιώθει.
Ως θεατρική παιδαγωγός, δουλεύοντας με παιδιά και ομάδες, βλέπω καθημερινά πώς η τέχνη γίνεται καταφύγιο. Όταν ένα παιδί απελευθερώνεται μέσα από το παιχνίδι, όταν γελά ή συγκινείται, τότε η τέχνη έχει ήδη επιτελέσει τον σκοπό της. Έχει φέρει την ψυχή πιο κοντά στην αλήθεια της.
Η τέχνη μέσα στην καθημερινότητα
Πιστεύω πως η τέχνη δεν ζει μόνο στις σκηνές ή στα μουσεία, ζει παντού.
Στο βλέμμα ενός αγνώστου, στο φως που αλλάζει το χρώμα των πραγμάτων, σε μια φράση που σε συγκλονίζει απρόσμενα.
Αν μάθεις να την ακούς, η τέχνη θα σου δείξει πως ακόμη και η πιο απλή στιγμή μπορεί να γίνει ποίηση.
Για μένα, η τέχνη είναι πράξη πίστης.
Πίστη στον άνθρωπο, στην ευαισθησία, στη δυνατότητα της καρδιάς να ανθίζει ξανά και ξανά, ακόμη κι όταν ο κόσμος γυρίζει ανάποδα.