Γράφει η Πανδώρα Αγάθου (καθηγήτρια, μαμά του Νικόλα, συγγραφέας από αντίδραση, που σχεδιάζει και αγαπάει όμορφες στιγμές, όμορφους ανθρώπους και την τροφή στο μυαλό και στην ψυχή).
Συνδεθείτε μαζί της στο Instagram και στο Books2u.
«Όσα δε χωρούσαν πια μέσα μου»
Ένα μπερδεμένο και πολύ σκεπτόμενο, προβληματισμένο κορίτσι που πάντα το ενοχλούσε το ψέμα και το άδικο.
Την έπνιγαν σα θηλιά και ήθελε να αποδράσει.
Μέσα από τον γραπτό λόγο ερχόταν η εκτόνωση, η νηνεμία…
Σα να τα εξομολογούνταν στο Σύμπαν, στον Θεό. Σε εκείνο το Ανώτερο που θα απονείμει δικαιοσύνη ή που θα βοηθήσει τουλάχιστον να φύγει το βάρος από πάνω της…Να πάψει να είναι εγκλωβισμένη.
Κάπως έτσι τα γραπτά, η μουσική, τα ταξίδια και το θέατρο, η γυμναστική, οι κατασκευές, η δουλειά της με τα παιδιά, όλα γίνονταν έμπνευση, τέχνη και εκτόνωση για εκείνη.
Αλλά και η ανάγκη της να επικοινωνήσει.
Χωρίς να ανησυχεί πώς θα φανεί…
Με ζωντανούς και όχι…
Κάπως έτσι μίλαγα τα βράδια με τη γιαγιά μου…άλλες φορές παραμίλαγα και της τα έλεγα, άλλες της τα έγραφα.
Έχω ολόκληρη συλλογή με γράμματα στη γιαγιά μου…που δεν διαβάστηκαν από άλλον ποτέ…
Γιατί είναι δικά μου…τα προσωπικά μου…το νιώσιμο και ο πόνος μου…το δάκρυ και η χαρά μου…
Και έγινα για πρώτη φορά μαμά. Και διάβασα και έμαθα και προσπάθησα πολύ να αποδεχθώ ότι τα παιδιά μας δεν τα ορίζουμε εμείς. Ωστε να μη τα πνίξουμε κάποτε με την αγάπη μας. Ώστε να μη ζούμε μέσα από τις ζωές τους…
Εμεις μόνο τους δίνουμε τα φτερά που χρειάζονται για να ταξιδέψουν στον κόσμο…εμείς είχαμε απλά την τύχη και την τιμή να τα οδηγήσουμε και να νιώσουμε το μεγαλείο. Το μεγαλείο του να έχουμε χρόνο μαζί τους και να είμαστε ένα κομμάτι στη ζωή τους…
Και κάπου εκεί, από έμπνευση σε έμπνευση, ήρθε η ώρα που κάτι που έγραψα, για πρώτη φορά ήθελα να το μοιραστώ, να το δω να ταξιδεύει…
Ήταν σαν ένα δεύτερο παιδί…το δημιούργημά μου όμως εκείνο ήμουν πια έτοιμη να μη το κρατήσω για μένα…ούτε για λίγο.
Φίλοι αγαπημένοι έσπευσαν να με βοηθήσουν όταν το μοιράστηκα! Έπαιξαν ρόλο οικογένειας για το «σαλιγκάρι» μου, αλλά και για μένα προσωπικά.
Ο καθένας έβαζε το λιθαράκι του, με όποιο τρόπο μπορούσε. Σήμαινε τόσα πολλά όλη αυτή η κινητοποίηση πραγματικά.
Ένιωθα ευλογημένη, εκστασιασμένη από συγκίνηση! Σα να χόρευα στο διάστημα. Απίθανα επίπεδα πληρότητας και ευτυχίας και τους ευχαριστώ πολύ για αυτή τη μοναδικά συγκινητική αγκαλιά που μου χάρισαν απλόχερα.
Το «σαλιγκάρι» γράφτηκε με έντονο προβληματισμό σχετικά με τις ανθρώπινες επαφές και σχέσεις στις μέρες μας. Για τον εγωισμό, τις ανάγκες μας, τον τρόπο που τις επικοινωνούμε, αλλά και τις θυσίες που είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε για αυτές…Τέλος, για τους φόβους μας.
Εσύ αλήθεια, πότε τόλμησες να βγεις από τη ζώνη άνεσής σου τελευταία φορά;
Διότι τότε ακριβώς είναι που αρχίζουν τα θαύματα να συμβαίνουν και να γεμίζει φως η ψυχή μας.