Γράφει η Πηνελόπη Σεργουνιώτη (τραγουδίστρια – ηθοποιός).
Συνδεθείτε μαζί της στο Instagram και στο Facebook.
«Από Πόπη…Πηνελόπη»
– Ρε συ θυμάσαι τότε στην πέμπτη δημοτικού το κομμάτι για πιάνο με τέσσερα χέρια με το Στελινάκι στη συναυλία του ωδείου;
– Πω πω… Που από το άγχος γλιστρούσαν τα δάχτυλα από τον ιδρώτα πάνω στα πλήκτρα.
– Ναι και το άλλο… Ο κ. Μητσάκης, ο διευθυντής του ωδείου και δάσκαλος της χορωδίας που ήταν ίδιος ο κος Μιγιάγκι από το Καράτε Κιντ!
– Ναι, που ήταν Σάββατο, είχαμε πρόβα και ήθελα να πάω στο πάρτυ της Ειρήνης και μου είπε ή την πρόβα ή το πάρτυ και διαγραφή;
– Ε, ναι! Και φυσικά πήγες στο πάρτυ και δεν ξαναπάτησες! Αλλά είχες περάσει από όλες τις φωνές, βαρύτονος, άλτο, μέτζο σοπράνο, οπότε ήταν ώρα…
Ρε, και την κ. Κλέλια, τη δασκάλα του πιάνου που σε έκανε σχεδόν να μισήσεις τη μουσική!
– Ε, αυτό όντως θέλει κόπο! Και τρόπο! Δεν ήμουν κι εγώ βέβαια και η πιο επιμελής μαθήτρια
– Ναι αλλά η δουλειά της ήταν να σε ξεκλειδώσει και να το αγαπήσεις, όχι;
– Και μετά και μετά;
– Έκτη δημοτικού που η κ. Αντιγόνη σε είδε να παίζεις στη θεατρική παράσταση του σχολείου και είπε αυτή θα γίνει ηθοποιός
– Ε, και να τα μας
– Μετά τέλος το σχολείο και ύστερα Αθήνα στη θεατρική ομάδα του Πανεπιστημίου… να κάνεις γύρισμα στου Παπάγου έξω από το Verde Βάκχες και να σου φωνάζει η καθηγήτρια η Άννα “καλέ τι λύσσα είναι αυτή, κατέβα από το δέντρα”
– Τι θυμήθηκες τώρα… Και μετά Νέκυια σε θεατράκι στη Βεΐκου… ταμπλό βιβάν πάνω από μισή ώρα!
– Ταυτόχρονα με τη δουλειά;
– Ναι, στον Θέμη.
– Ποιον Θέμη; Στην Μιχαλακοπούλου, το συνεργείο με τα μηχανάκια;
– Ναι, φτιάχναμε μηχανάκια μετά μουσικής
– Τι έκανες εκεί;
– Ό,τι μπορούσα. Ντίζες, φρένα, λάστιχα, βαλβίδες. Πρώτα δουλεύαμε και μετά τις 4 βγαίναν μπουζούκια, κιθάρες, πλήκτρα, τύμπανα και το γυρνούσαμε σε λαϊβάδικο! Σουρεάλ η φάση!
– Εκεί έφτιαξες ρεπερτόριο και το πρώτο σου πρόγραμμα παραδόξως
– Σωστά και μετά λαϊβάκια από δω κι από κει. Στη συνέχεια δραματική, εξετάσεις… με ένα xt σχεδόν με σούζα καθώς είχα αργήσει για την ακρόαση να με κοιτάνε όλοι σαν να είχα κατέβει από άλλο πλανήτη… που είχα όντως κατέβει δηλαδή!
– Και μετά το πρώτο έτος;
– Επίδαυρος! Κατευθείαν! Ηλέκτρα, Πέτερ Στάιν, Κορέα, Νέα Υόρκη με Γιάννη Φέρτη και Καρυοφυλλιά Καραμπέτη! Θεέ μου, ζούσαμε όνειρο στο όνειρο! Και τι σοκ αντικρίζοντας το τείχος των ανθρώπων στο κοίλον… Και μετά κι άλλη Επίδαυρος, Μήδεια, Βασίλιεφ κι άλλη με Καραΐνδρου και Αντύπα και ροές Άτοσσα με Γιάννη Βόγλη (πρόλαβα τους σπουδαίους Γιάννηδες), Ορέστεια κι εγώ Ηλέκτρα, jazz live και μουσικές και ρεμπέτικα και πρόβες, σκοτούρες, αναδουλειά, ξενύχτια, ζέστες με παλτό, κρύα με ραντάκια, θέατρο Δάσους Θεσσαλονίκη, Σεπτέμβριος με 10 βαθμούς, Λάρισα με 50 βαθμούς και κοστούμι παλτό, έργο η ζωή του Μίκη με 40 συντελεστές επί σκηνής! Μουσικούς, ηθοποιούς, χορευτές, τραγουδιστές που συνδύαζαν τα πάντα, τα έκαναν όλα και συνέφεραν!
– Και μετά ή λίγο πριν, να και η τηλεόραση;
– Από το Θέατρο Ροές στο Είναι στιγμές!
– Ήξερες από κάμερα;
– Όχι ήξερα από βέσπα!
– Αλλά μετά Αμερική;
– Εκεί έμαθα πολλά! Los Angeles και Ivanna Chubbuck Studio και ξερό ψωμί. Η τύπισσα μάγισσα και από τις καλύτερες acting coaches της βιομηχανίας.
– Πώς τη γνωρίσες καλέ;
– Σε ένα πάρτι από σπόντα που είχα πάει σαν τουρίστας. Με διαμονή από τροχόσπιτο στο πουθενά με σπασμένα παράθυρα χωρίς ρεύμα μέχρι έπαυλη στο Hollywood hills. Τρέλα!
– Και μετά;
– Μάλιστα σεφ, Mega και Σπύρος, τι ωραίος σκηνοθέτης και τι ωραία ομάδα και μετά κι άλλη tv κι άλλη tv…
– Και η μουσική;
– Πάντα η μουσική. Πάντα παιξίδια και singles να κυκλοφορούν. Blaine Reininger και Rise αγαπημένο. Σπουδαίοι, κορυφαίοι μουσικοί που έγιναν φίλοι μέσα στο πέρας του χρόνου, οικογένεια, ο Δημήτρης, ο Ντίνος κι άλλοι παιχταράδες, όχι αστεία. Και τώρα η “Αγέλη” που μου την έφερε ο Ορέστης στο πιάτο μια πρωία… Τι ωραία, τι τύχη, ζώντας άτεχνα μία ζωή έντεχνη
– Και τώρα;
– Το κάθε τώρα γίνεται παρελθόν σε κάθε ανάσα, μη ψαρώνεις… απλώς ζήσε…