Γράφει η Άλκηστη Ηλιάδη (ηθοποιός – συγγραφέας).
Συνδεθείτε μαζί της στο Instagram και στο Facebook.
Η Τέχνη είναι ιαματική…
«Τα σκιάχτρα πέτα στα πιο βαθιά πηγάδια, ελευθερώσου και ανάπνεε τα βράδια.
Τους φόβους κάψε, πίστευε, και έξω απ’τα μετόπισθεν, γιατί η ζωή θέλει εμπρός, όχι με την όπισθεν.»
(«Ψ.», της Άλκηστης Ηλιάδη)
Η Τέχνη είναι η αστερόσκονη στο σύμπαν της επιβίωσής μας. Μαγική υπερδύναμη που μας εξυψώνει από τα γειωμένα καθημερινά μας. Η μετασχηματιστική φόρα που κουβαλά στην πλάτη της τα κουρασμένα Μέσα Παιδιά μας. Τα ξυπνάει, τα ταχταρίζει, τα εμπνέει, τα θωρακίζει, και μέσα από τα πιο βαθιά σκοτάδια, τα ωθεί αναγεννημένα με στοργή στο Φως. Είναι οι ζωές όπου βουτάμε χωρίς να τραυματίσουμε ή να τραυματιστούμε. Για να δούμε τους Εαυτούς μας και τους Άλλους στην τρισδιάστατη ολότητά τους, απαλλαγμένους από στραγγαλιστικά κοινωνικά θέσφατα. Μα είναι και τα ψυχικά μας πουπουλένια μαξιλάρια. Και οι ζώνες ασφαλείας μας, στις σφοδρές συγκρούσεις με το βίαιο παρόν και το αχαρτογράφητο μέλλον.
Η μουσική, το θέατρο, η συγγραφή, ήταν πάντα νησίδες ασφαλείας, σύμφυτες με την ύπαρξή μου. Στα 6 μου, ζήτησα από τον Άγιο Βασίλη δώρο μια γραφομηχανή. Έκτοτε, δε σταμάτησα να ψάχνω ψηλαφιστά μέσα μου, άλλοτε για να με αντικρίσω άφοβα κι άλλοτε αποπειρώμενη να μεταπλάσω τα σκοτάδια σε Φως, με όχημα την Τέχνη. Γιατί, μακριά της ένιωθα να αφαιμάζομαι και να συρρικνώνομαι.
Γι’αυτό η Τέχνη είναι ιαματική. Όταν διασταυρώνεται με τους δρόμους μας και συνυφαίνεις οδικούς χάρτες εξόδου από τις…Ντουλάπες μας. Ένα αντιφόβητρο που μας κάνει αλεξικέραυνους, στην πορεία μας από το Τραύμα στο Θαύμα, σαν αντίστασή στον προθανάτιο Θάνατο. Η Τέχνη είναι η αιχμή της αντίστασης στη Φθορά. Άλλωστε, ετυμολογικά, προέρχεται από το αρχαίο «τίκτω». Γεννά και δημιουργεί, άρα, φύσει και θέσει, αντιστέκεται στον Θάνατο. Κι όταν είναι σύμφυτη με τη ζωή μας, γίνεται το αλεξίσφαιρο γιλέκο μας: όσο και να αποπειράται η πραγματικότητα να μας εγκλωβίσει στην απραξία, αυτή θα μας σώνει πάντα από τον άγονο εγκλεισμό σε Ντουλάπες.
Δημιουργούμε ασταμάτητα αμυνόμενοι εναντίον της αφαίμαξης των ονείρων μας που είναι ο πνευματικός θάνατός μας. Δημιουργούμε για να πολλαπλασιάζουμε τις ελεύθερες αναπνοές μας.
Αυτό ευαγγελίζεται το «Ψ.», πρώτο θεατρικό παιδί μου, που ανεβαίνει από 10/12/2025 στο Studio Μαυρομιχάλη: είμαστε ο καταλύτης της ύπαρξής μας. «Εμείς φτιάχνουμε τις ευκαιρίες μας, τις αναπνοές μας. Γιατί η Ψυχή αναπνέει από Ανάγκη.» λέει ο Ψ.. Πέρα από το Σκοτάδι, υπάρχει πάντα Φως. Αρκεί να θέλουμε να του κάνουμε χώρο μέσα μας. Και να αγωνιστούμε για Αυτό. «“Θα σας ειδοποιήσουμε.”. Να μη με ειδοποιήσετε. Εγώ θα με ειδοποιήσω», λέει η Ψουψούλα. Η Τέχνη μάς θυμίζει ότι η δύναμη για αλλαγή που κρύβουμε μέσα μας, είναι εγγενές στοιχείο της ζωής. Λυτρωτική αλήθεια. Ο Χάρης Χάρμας λέει: «Μην περιμένεις κανένα να σε βγάλει από τη Ντουλάπα. Μίλα κι άσε τα θαύματα να κάνουν φασαρία, άσε τους φόβους σου να κλαίνε στη γωνία. Πίστεψε στο Κάρμα σου. Μείνε στην Ουσία. Γίνε εσύ το Θαύμα σου. Γίνει η Σωτηρία.»
Κι αν στις ντουλάπες μας στοιβάζονται μπόλικοι σκελετοί και απύθμενοι φόβοι, ας τους κοιτάξουμε επιτέλους κατάματα. Ακόμη και ένα βήμα προς την αυτογνωσία, είναι τεράστιο για τη σωτηρία μας. Τότε, η Τέχνη μπορεί να γίνει ο σύμμαχος μεγεθυντικός φακός μας. Ο Ψ. λέει «Μην κάνεις όπως η στρουθοκάμηλος. Νομίζει ότι αν ξαπλώσει ήσυχη και ακίνητη στο έδαφος, θα είναι αόρατη και ο εχθρός δεν θα της επιτεθεί.[…]. Εθελοτυφλεί. […]Ο φόβος της, ωστόσο, που την ακινητοποιεί, την εκθέτει σε κίνδυνο. Όμως, αν πάψει να φοβάται και κοιτάξει κατάματα τον εχθρό της, έχει κάνει ήδη το πρώτο βήμα για τη σωτηρία της.»
Δεν έχουμε άλλο χρόνο να στραγγαλιζόμαστε. Τώρα πετάμε τα βαρίδια. Τώρα διώχνουμε τους ελέφαντες από τα κεφάλια μας. Τώρα ξεσκονίζουμε την Ψυχή μας. Τώρα, πιο πολύ από ποτέ, κάνουμε χώρο στην ιαματική δύναμη της Τέχνης.