Γράφει ο Κωνσταντίνος Πετρόπουλος (τραγουδοποιός).
Συνδεθείτε μαζί του στο Instagram και στο Spotify.
«Ό,τι δεν θέλω να χαθεί»
Είμαι ο Κωνσταντίνος Πετρόπουλος, τραγουδοποιός και μου είπαν να σας μιλήσω για την τέχνη μου (αν αυτό που κάνω λέγεται τέχνη…).
Στα τραγούδια μου με κυνηγάει το συναίσθημα της νοσταλγίας. Είναι σαν εκείνον τον παλιό φίλο που σκάει σπίτι σου ακάλεστος, ανοίγει το ψυγείο και σου πίνει την τελευταία μπύρα. Ε, κάπως έτσι λειτουργεί μέσα μου. Φέρνει πίσω πράγματα που δεν ήξερα ότι ήθελα να θυμηθώ.. μια κουβέντα που είπα λάθος, έναν άνθρωπο που άφησα να φύγει επειδή βαριόμουν να προσπαθήσω, ένα τραγούδι που έγραψα στα γρήγορα και τελικά βγήκε καλύτερο από εκείνα που βασάνιζα μήνες. Δεν είναι ρομαντική η νοσταλγία, είναι λίγο ξεδιάντροπη. Αλλά με βοηθάει να ξεχωρίζω τι άξιζε και τι όχι. Ίσως για αυτό τα τραγούδια μου να έχουν εκείνη την αλήθεια που καταλαβαίνει όποιος τα ακούει, γιατί δεν τα ωραιοποιώ. Τα αφήνω να είναι όπως ήταν: λίγο όμορφα, λίγο πικρά, λίγο αστεία. Και κάποιες φορές, όσο κι αν προσπαθήσω να εξηγήσω, νιώθω ότι η αλήθεια τους μιλάει από μόνη της.
Μερικές φορές νιώθω πως ό,τι γράφω ξεκινάει από κάτι μικρό. Κάποιος που καπνίζει στο απέναντι μπαλκόνι, ένα ζευγάρι που τσακώνεται στο πεζοδρόμιο, μια ιστορία φίλου που αρχίζει σαν αστείο και καταλήγει τραγωδία. Οι άνθρωποι στο δρόμο που δεν θα μάθω ποτέ τα ονόματά τους, αλλά θα θυμάμαι για λίγο τον τρόπο που κοιτάχτηκαν ή πώς κράτησαν κάποιον απ’ το χέρι. Έχω γράψει ακόμα και για τις κάλτσες που χάνονται στο πλυντήριο! Εκεί, στα πιο απλά, υπάρχει αυτό που λέω «τέχνη».
«Τις προάλλες κοίταζα μια πρίζα κι έγραψα έργο ζωής…» που έλεγε κι ο Πανούσης.
Καμιά φορά νιώθω ότι η τέχνη της τραγουδοποιίας με εκθέτει περισσότερο απ’ όσο θα ήθελα. Λες και κάθε φορά που γράφω, ανοίγω ένα παράθυρο που δεν ξέρω αν θέλω να το δουν οι άλλοι. Δεν είναι απελευθέρωση, είναι πιο πολύ ένα ξεμπρόστιασμα. Βγάζω πράγματα που ούτε εγώ δεν ήξερα ότι είχα. Και αυτό έχει μια παράξενη ένταση: από τη μία με κάνει να νιώθω εκτεθειμένος, από την άλλη με βάζει στη θέση μου. Γιατί όταν λες κάτι αληθινό, εκεί καταλαβαίνεις ποιος είσαι, χωρίς τα φίλτρα και τις ιστορίες που λες στους γύρω σου. Η τέχνη μου είναι αυτό το κομμάτι που με τραβάει από το αυτί και μου λέει «μην κρύβεσαι άλλο». Και, παρά τις φορές που με τρομάζει η ειλικρίνειά της, νιώθω ότι κάθε τραγούδι είναι ένα σημάδι ότι κάτι κατάφερα να πιάσω πριν φύγει για πάντα.
Αυτό που με νοιάζει πιο πολύ στην τραγουδοποιία είναι να καταφέρω να κρατήσω κάτι που αλλιώς θα χανόταν. Ένα συναίσθημα που κράτησε τρία δευτερόλεπτα. Μια αλήθεια που μου ήρθε ενώ έπινα νερό απ’ το μπουκάλι. Ένα παράπονο που δεν θα έλεγα ποτέ σε άνθρωπο. Είναι σαν ένα σημειωματάριο που δεν θα δείξω σε κανέναν, αλλά τελικά το κάνω τραγούδι και το ακούνε όλοι. Παράλογο, αλλά έτσι πάει. Και ίσως εκεί βρίσκεται η μεγαλύτερη μαγεία του όλου πράγματος: ότι κάτι τόσο μικρό μπορεί να αποκτήσει φωνή και να ταξιδέψει, χωρίς να χάσει την ουσία του.
Και ίσως τελικά αυτό να είναι η τέχνη: ένας τρόπος να μη χαθείς κι εσύ μαζί με ό,τι ξεχνάς. Ένας τρόπος να μείνεις ζωντανός μέσα στα ίδια πράγματα που σε κουράζουν. Ένας μικρός χώρος που ό,τι κι αν γίνει, θα είναι δικό μου. Κι όσο πιο πολύ το κάνω, τόσο περισσότερο καταλαβαίνω ότι δεν είναι μόνο η διαδικασία, αλλά και η αίσθηση ότι κρατάω κάτι ζωντανό από όσα αλλιώς θα χάνονταν.
Υ.Γ. Για να καταλάβετε καλύτερα όλα αυτά που λέω, μπορείτε να ακούσετε τον τρίτο προσωπικό μου δίσκο που μόλις κυκλοφόρησε, με τίτλο «Χλωμή μπλε Κουκκίδα» για να σας λυθούν όλες οι απορίες. Γιατί καλή κι η τέχνη αλλά δεν τρώγεται…