Γράφει ο Xάρης Νικολαΐδης (τραγουδοποιός).
Συνδεθείτε μαζί του στο Instagram και στο Facebook.
«…και αυτό είναι για μένα η μουσική!»
Τι είναι η μουσική; Μάλλον η πιο «σωστή» ερώτηση είναι «τι είναι η μουσική για σένα;». Μεγάλη κουβέντα αν σκεφτείς πως η τέχνη είναι κάτι τελείως υποκειμενικό. Κάτι που σε κάποιον δεν αρέσει, για άλλον είναι αριστούργημα. Aυτή είναι η μαγεία της.
Νομίζω πως εγώ προσωπικά παίρνω πολύ σοβαρά τη μουσική και ίσως είναι ένας από τους λόγους που γίνομαι, δίχως λόγο, αυστηρός και με τους άλλους αλλά κυρίως με εμένα. Πολλές φορές θα πιάσω τον εαυτό μου να προσπαθεί να αποδείξει κάτι, όχι σε άλλους που ίσως να είναι μέσα στο πλαίσιο κάποιας “νόρμας”, αλλά σε μένα. Είναι ένδειξη μιας τρέλας να θες να πείσεις τον εαυτό σου πως είσαι όντως καλός σε κάτι. Είναι κάτι ενδιάμεσο του «πιστεύω σε μένα» και την ίδια στιγμή «δεν πιστεύω ούτε λίγο».
Θεωρώ πως αυτό ξεκίνησε από τον καθηγητή της κιθάρας μου όταν ήμουν μικρός. Τότε, μου είχε πει πως για να γράψει κάποιος καλή μουσική θα πρέπει να έχει πονέσει ή να έχει πασχίσει για κάτι. Μόνο έτσι θα το κατάφερνε. Αυτή η κουβέντα με στοιχειώνει μέχρι σήμερα. Μεγάλωσα χωρίς να μου λείπει τίποτα. Είχα φίλους, είχα χρόνο για παιχνίδι, μπορεί να μην ήμουν εξαιρετικός μαθητής αλλά ακόμα και εκεί οι γονείς μου με στήριξαν με τον τρόπο τους. Δεν πάσχισα για κάτι, δεν πόνεσα, άρα πώς θα καταφέρω εγώ να γράψω μουσική άξια ακρόασης; Πάντα την είχα αυτή τη σκέψη στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Χρειάστηκε να μεγαλώσω αρκετά για να καταλάβω πως η πάλη για κάτι και ο πόνος δεν χρειάζεται να είναι μόνο μίας απόλυτης μορφής. Μπορείς και έχεις το δικαίωμα να κλάψεις και να στενοχωρηθείς ακόμα και αν νιώθεις πως δεν το αξίζεις, δεδομένου πως άλλοι έχουν πολύ μεγαλύτερα προβλήματα από εσένα. Ο πόνος έχει διάφορες μορφές και μέσα από αυτό ξεκίνησα κι εγώ να γράφω.
Δεν εννοώ βέβαια πως όποιος γράφει μουσική είναι πάντα στενοχωρημένος ή πονάει για κάτι, προς θεού, αυτό θα ήταν απλώς ψέμα. Είναι γεγονός όμως πως η στεναχώρια είναι το πιο έντονο συναίσθημα, αυτό που θυμάσαι περισσότερο και αυτό που πολλές φορές προσπαθούμε να αποφύγουμε σαν τρελοί. Ούτε αυτό σημαίνει πως όποια τέχνη πηγάζει από “αρνητικά” συναισθήματα είναι στενάχωρη. Κάθε άλλο, πολλές φορές αυτό που βγαίνει προς τα έξω ματζοριάζει, έχει μία μορφή χαράς για λόγους που διαφέρουν για τον καθένα. Ένας πίνακας μπορεί να έχει πολλά έντονα χρώματα και ένας χορός μπορεί να είναι υπερκινητικός και άτσαλος, γεμάτος ενέργεια. Για εμένα, παραδείγματος χάριν, πολλά τραγούδια βγαίνουν χαρούμενα παρά το γεγονός ότι ήμουν στενοχωρημένος όταν τα έγραφα. Όπως βέβαια μπορεί να ισχύει και το ακριβώς αντίθετο. Μία μπαλάντα να γεννηθεί μέσα από στιγμές χαράς. Αυτή η αντίθεση είναι μία ομορφιά από μόνη της, μία κατάθεση συναισθημάτων, ένας τρόπος έκφρασης, και αυτό είναι για μένα η μουσική.