(Το Art Podcast #194 με καλεσμένη την Φιλαρέτη Κομνηνού στο star.gr)

Μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη παραχώρησε η Φιλαρέτη Κομνηνού στο artpodcast της Γιώτας Τσιμπρικίδου. Η δημοφιλής ηθοποιός μίλησε φυσικά για το θέατρο, την πρώτη της θεατρική δουλειά στην Αθήνα δίπλα στον Αλέκο Αλεξανδράκη και τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ και την πληρότητα που νιώθει, ταξιδεύοντας. Ακόμη, αναφέρθηκε στον «διαφορετικό» ρόλο που υποδύεται στην παράσταση «Misery», στην οποία ενσαρκώνει την Άννι μια γυναίκα με διπολική διαταραχή. Για την ερμηνεία της έχει δεχτεί διθυραμβικά σχόλια.

[ Διαβάστε Περισσότερα ] [ Ακούστε το Επεισόδιο ] ]]> https://artpodcast.gr/komninou-art-podcast-194-star/feed/ 0 https://artpodcast.gr/blog-filareti-komninou/ https://artpodcast.gr/blog-filareti-komninou/#respond Thu, 16 Apr 2026 15:07:27 +0000 https://artpodcast.gr/?p=6574 >> γράφει η Γιώτα Τσιμπρικίδου

Η αγωνία της επιτυχίας με λύσσα και εμμονή σε κάνει υστερικό άνθρωπο και δεν το θέλω αυτό. Θέλω να είμαι ευτυχισμένη!

Πόσο όμορφη γυναίκα – μέσα και έξω. Με θέληση για ζωή, με εκλεπτυσμένο τρόπο, με εμπειρίες ζωής, με εικόνες από ταξίδια μεγάλα, με ήθος.

Η Φιλαρέτη Κομνηνού καλεσμένη μου στο Art Podcast #194 και απολαμβάνω μια ηθοποιό με ειδικό βάρος, που μου μιλάει για την σταθερή αγάπη της στο θέατρο, για τα χρόνια του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, τη συνεργασία της με τον Ανδρέα Βουτσινά, για τον κοινό μας φίλο Νίκο Σεργιανόπουλο και την πρώτη της θεατρική δουλειά στην Αθήνα δίπλα στους κορυφαίους Δημήτρη Παπαμιχαήλ και Αλέκο Αλεξανδράκη. Ποιες παραστάσεις ξεχωρίζει από την μακρόχρονη πορεία της; Ποιοι είναι οι αγαπημένοι της ξένοι ηθοποιοί και ποια η σχέση της με τους τηλεοπτικούς της ρόλους; Πόσο σημαντικά είναι τα ταξίδια στη ζωή της και ποιο ραντεβού στην καθημερινότητά της δε χάνει με τίποτα; – ναι, είναι με την εγγονή της και είναι μαγικό!

Με κοιτάζει στα μάτια και μου λέει πως, ναι, τη ζωή της αξίζει να τη διηγηθεί. Και το πιστεύω. Δεν αναλώνεται όμως σε πολλά – λέει λίγα και δυνατά. Και όταν φτάνει η κουβέντα μας στο «Misery», την παράσταση στην οποία πρωταγωνιστεί, μου εξηγεί πώς έχει χτίσει τον ρόλο της, την κινησιολογία, το δεύτερο και τρίτο επίπεδό του… μια παράσταση που σίγουρα θα καταγραφεί στο ασυνείδητο του θεατή και μετά από χρόνια θα αναφέρεται σε αυτήν – όπως της αρέσει να συμβαίνει!

Άκου την Τέχνη και γνώρισε καλύτερα την Φιλαρέτη Κομνηνού με την υποστήριξη της Άννας Μαρίας Μαζαράκη – προσιτή πολυτέλεια για κάθε περίσταση της ζωής σου!

Τη ζωή μου αξίζει να τη διηγηθώ!

Η εξαιρετική Φιλαρέτη Κομνηνού καλεσμένη της Γιώτας Τσιμπρικίδου στο Art Podcast #194 μας επιτρέπει να την γνωρίσουμε καλύτερα… Μιλάει για την σταθερή αγάπη της στο θέατρο, για τα χρόνια του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, τη συνεργασία της με τον Ανδρέα Βουτσινά και την πρώτη της θεατρική δουλειά στην Αθήνα δίπλα στους κορυφαίους Δημήτρη Παπαμιχαήλ και Αλέκο Αλεξανδράκη. Ποιες παραστάσεις ξεχωρίζει από την μακρόχρονη πορεία της; Ποιοι είναι οι αγαπημένοι της ξένοι ηθοποιοί και ποια η σχέση της με τους τηλεοπτικούς της ρόλους; Πόσο σημαντικά είναι τα ταξίδια στη ζωή της και ποιο ραντεβού στην καθημερινότητά της δε χάνει με τίποτα; – ναι, είναι με την εγγονή της και είναι μαγικό!

Η Φιλαρέτη Κομνηνού στο «Misery» είναι καθηλωτική και μας εξηγεί πώς έχει χτίσει τον ρόλο της, την κινησιολογία, το δεύτερο και τρίτο επίπεδό του… μια παράσταση που σίγουρα θα καταγραφεί στο ασυνείδητο του θεατή και μετά από χρόνια θα αναφέρεται σε αυτήν – όπως της αρέσει να συμβαίνει!

Άκου την Τέχνη στο νέο επεισόδιο Art Podcast με την υποστήριξη της Άννας Μαρίας Μαζαράκη – κοσμήματα που τονίζουν τη μοναδικότητά σου!

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

Πόσο λαμπερή γυναίκα είναι η Μαρία Αλιφέρη! Καλεσμένη μου στο Art Podcast #193 γέμισε με φως όλο το στούντιο…είχε δίκαιο τελικά ο Διονύσης Φωτόπουλος που αντικρύζοντάς την για πρώτη φορά στα χρόνια του Εθνικού Θεάτρου είπε πως είναι ένα κορίτσι με προβολέα στο πρόσωπο!

Με διάθεση να μοιραστεί ιστορίες, με σοφία και μια γλυκύτητα απίστευτη την ακούω να μου μιλάει για τους γονείς της που σκεφτόντουσαν με την καρδιά και αισθανόντουσαν με το μυαλό, για το πόσο ανέτοιμη ήταν όταν ξεκίνησε τις σπουδές στην υποκριτική, για τους καθηγητές και μέντορες της και για το πόσο αγώνα έκανε για να μην εστιάσει κανείς από το ξεκίνημά της στην αυταπόδεικτη ομορφιά της. Ξεχωρίζει την Μάρω Κοντού και τον Χρόνη Εξαρχάκο από αυτούς του μεγάλους ηθοποιούς με τους οποίους συνεργάστηκε, όπως και τον Κώστα Βουτσά, τον Ντίνο Ηλιόπουλο και τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο…Μου μιλάει για «Τα Τετράγωνα των Αστέρων» και την αγάπη του κόσμου – τόσο μεγάλη που το «Σας αγαπώ» το δικό της την πλημμύρισε και το εξωτερίκευσε σε ένα γύρισμα χωρίς καν να το καταλάβει.

Ποιες παραστάσεις από την μακρόχρονη πορεία της ξεχωρίζει και γιατί; Τι ακριβώς προσπαθεί να μεταλαμπαδεύσει στους μαθητές της όλα αυτά τα χρόνια της διδασκαλίας Υποκριτικής – Ψυχοδράματος; Γιατί χαρακτηρίζει τελικά τον εαυτό της «άνθρωπο μονίμως εκτός πλαισίου»;

Αξίζει να γνωρίσετε καλύτερα την Μαρία Αλιφέρη μέσα από το νέο επεισόδιο Art Podcast.

Ο πραγματικά καλός ηθοποιός είναι ο διαρκώς εξελισσόμενος

Η Μαρία Αλιφέρη, λαμπερή, με γλυκύτητα και τη σοφία μιας μακρόχρονης πορείας στην υποκριτική, μοιράζεται σκέψεις και ιστορίες στο Art Podcast #193 καλεσμένη της Γιώτας Τσιμπρικίδου.

Κάνει ένα ταξίδι στο παρελθόν και μιλά για τους γονείς της που σκεφτόντουσαν με την καρδιά και αισθανόντουσαν με το μυαλό, για το πόσο ανέτοιμη ήταν όταν ξεκίνησε τις σπουδές στην υποκριτική, για τους καθηγητές και μέντορες της και για το πόσο αγώνα έκανε για να μην εστιάσει κανείς από το ξεκίνημά της στην αυταπόδεικτη ομορφιά της. Ξεχωρίζει την Μάρω Κοντού και τον Χρόνη Εξαρχάκο από αυτούς του μεγάλους ηθοποιούς με τους οποίους συνεργάστηκε, όπως και τον Κώστα Βουτσά, τον Ντίνο Ηλιόπουλο και τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο…

Τα χρόνια της τηλεόρασης, τα «Τα Τετράγωνα των Αστέρων» και την αγάπη του κόσμου – τόσο μεγάλη που το «Σας αγαπώ» το δικό της την πλημμύρισε και το εξωτερίκευσε σε ένα γύρισμα χωρίς καν να το καταλάβει.

Ποιες παραστάσεις από την μακρόχρονη πορεία της ξεχωρίζει και γιατί; Τι ακριβώς προσπαθεί να μεταλαμπαδεύσει στους μαθητές της όλα αυτά τα χρόνια της διδασκαλίας Υποκριτικής – Ψυχοδράματος; Τι πιστεύει για το ταλέντο, την πολλή δουλειά και την τύχη; Γιατί χαρακτηρίζει τελικά τον εαυτό της «άνθρωπο μονίμως εκτός πλαισίου»;

Άκου την Τέχνη στο Art Podcast #193 και γνώρισε καλύτερα την Μαρία Αλιφέρη.

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

Συνδεθείτε μαζί της στο Instagram και στο Facebook.

Ηθοποιός σημαίνει ψάχνω, ψάχνω, ψάχνω…

Αν ήμουν χρώμα θα ήμουν το κόκκινο. Και αν ήμουν τραγούδι θα ήμουν το “Πήρα κόκκινα γυαλιά και όλα γύρω σινεμά τα βλέπω” του Σταμάτη Κραουνάκη.

Μια φράση που κουβαλάω πάντα μέσα μου είναι του Καζαντζάκη «Πρέπει να γίνεις εσύ ήλιος για να φωτίσεις τους σβησμένους ήλιους των άλλων».

Ήλιος-Φως – τις αγαπώ αυτές τις λέξεις. Η ζωή θέλει φως άλλωστε. Αυτό το σκέφτομαι πάντα και με ακολουθεί και όταν είμαι καλά αλλά και όταν δεν είμαι καλά. Γιατί δεν θέλω να ρουφάνε οι κακές καταστάσεις στη ζωή.

Το κόκκινο χρώμα το αγαπώ γιατί από τη σύστασή του μας δίνει μια ένταση και ένα πάθος, δηλώνει τη φωτιά. Νομίζω όλοι έχουμε μια φωτιά μέσα σας που μας ξυπνάει. Κάτι που γουστάρουμε πολύ τέλος πάντως και μας ξυπνάει. Νομίζω αν με χαρακτηρίζει κάτι ως Ειρήνη είναι το πάθος που έχω για τα πράγματα που αγαπώ και το γενικώς ότι αφοσιώνομαι σε αυτά.

Πώς ξεκίνησαν όλα;

Η ιστορία της ζωής μου ξεκινάει από ένα χωριό έξω από το Ηράκλειο της Κρήτης.

Μια εικόνα που με κυνηγάει από τα παιδικά μου χρόνια είναι ότι μου άρεσε να μεταμφιέζομαι σε κάτι άλλο, δεν ξέρω νομίζω ότι ένιωθα πιο ελεύθερη. Κανένας στην οικογένειά μου δεν είχε σχέση με την τέχνη παρόλα αυτά νομίζω πάντα υπήρχε στη ζωή μου. Οι γονείς μου λάτρευαν τη μουσική οπότε συνέχεια στο σπίτι άκουγα μουσικές.

Τι έγινε τέλος πάντων;

Η πρώτη μου επαφή με την τέχνη έγινε με τον χορό. Ήμουν 8 χρονών και καθώς αλλάζω κανάλι στην τηλεόραση πέφτω πάνω σε μια παράσταση μπαλέτου και Μπαμ. Αυτό ήταν. Το ερωτεύτηκα. Αν υπάρχει κεραυνοβόλος έρωτας – αυτό ήταν.

Και τα χρόνια περνάνε…

Η μάνα μου είχε τη σκέψη να με πάει σε καλλιτεχνικό γυμνάσιο και στην κατεύθυνση θεάτρου. Εγώ στις εξετάσεις δεν μπήκα στην αίθουσα γιατί εγώ ήμουν μόνο για το χορό έλεγα. Παρόλο που σε όλη την παιδική μου ηλικία μάζευα τα παιδιά στη γειτονιά και σχεδίαζα παραστάσεις, στο σχολείο μπήκα στην κατεύθυνση χορού.

Στο σχολείο αγάπησα και το θέατρο – πολύ το αγάπησα. Ήμουν πολύ ντροπαλή, φοβόμουν να μιλήσω σε κάποιον. Με κοιτούσες και κοιτούσα κάτω από τη ντροπή μου, αφού η μάνα μου γι’ αυτό ήθελε να με πάει θέατρο για να μην είμαι τόσο ντροπαλή. Από όταν μπήκα στο καλλιτεχνικό σχολείο όμως ένιωσα ότι εδώ ανήκω.

Στις πανελλήνιες σε μια νύχτα αποφάσισα ότι θα σπουδάσω θέατρο. Αυτό μπορείς να το πεις και μια επανάσταση. Οι γονείς μου δεν ήθελαν καθόλου αλλά το δέχτηκαν γιατί όταν θέλω κάτι εγώ θα το κάνω ο κόσμος να χαλάσει. Το πείσμα μου.

Ένα χαρακτηριστικό του εαυτού μου που το είχα από παιδί και αυτό με βοήθησε και με βοηθάει στις δυσκολίες του επαγγέλματος, το ότι δεν τα παρατάω ποτέ. Νομίζω στη ζωή δεν πρέπει να τα παρατάμε ποτέ, είναι ένας αγώνας. Οι ηθοποιοί άλλωστε είναι αθλητές.

Τι έγινε στη συνέχεια;

Έτσι πέρασα στο Τμήμα Θεάτρου του ΑΠΘ και μετά συνέχισα και τις σπουδές μου στη δραματική σχολή στην Αθήνα. Δεν ονειρευόμουν από παιδί να γίνω ηθοποιός, δεν ξέρω, νομίζω με οδήγησε η ζωή. Είναι σαν κάτι να έχεις μέσα σου και θέλεις να το εκφράσεις.

Γιατί έγινα ηθοποιός;

Νομίζω ότι έγινα ηθοποιός γιατί θέλω να ζω τις ζωές των άλλων, όπως λένε. Δεν θα μπορούσα να ζω μια συμβατική και φυσιολογική ζωή. Το έχω αποδεχτεί αυτό. Δεν μου αρέσει να πλήττω και με τρομάζει η ρουτίνα.

Ηθοποιός σημαίνει ψάχνω, ψάχνω, ψάχνω…και δεν τελειώνει ποτέ αυτό. Κάθε φορά που πιάνω ένα κείμενο στα χέρια μου νιώθω σαν να είμαι σε μια άβυσσο.

Το πιο δύσκολο; Το να βρεις την αλήθεια σου.

Το ότι πρέπει να βρεις μόνος σου την αλήθεια σου και την αλήθεια του ήρωα. Όπως έλεγε και ένας συγγραφέας «Την αλήθεια, την αλήθεια του ο καθένας την βρίσκει μόνος του.

Τι ονειρεύομαι στη συνέχεια ;

Το να μπορώ να ονειρεύομαι καταρχήν, να εξελίσσομαι, να υπάρχει η τέχνη στη ζωή μου και στις ζωές μας, και να μην με αλλάξουν τα πράγματα και οι καταστάσεις σαν χαρακτήρα, το να μην χάσω εμένα.

Ο Antony Quinn, η Meryl Streep, η Sophia Loren, o Daniel Craig, o Johnny Depp, o Nicolas Cage, η Penelope Cruz είναι κάποιοι από τους μεγάλους πρωταγωνιστές που την Ελλάδα τη διαφήμισαν μέσα από τις μεγάλες κινηματογραφικές παραγωγές στις οποίες πρωταγωνίστησαν… με άρωμα Ελλάδας, πλάνα με μπόλικο μπλε του Αιγαίου και του Ιονίου και την ελληνική φιλοξενία να κυριαρχεί, οι ταινίες που περνούν μέσα από αυτό το επεισόδιο «σφηνάκι» Artpodcast έχουν γράψει ιστορία.

Οπότε, πατάω play και αρχίζουμε να θυμόμαστε όλες εκείνες τις φορές που οι χολιγουντιανοί σταρ ήρθαν στη χώρα μας και εμείς απολαμβάναμε να τους κυνηγάμε για  ένα νεύμα τους!

Το Art Podcast #192 είναι ένα μίνι κινηματογραφικό λεύκωμα με τα φιλμ που έχουν άρωμα Ελλάδας, όπως τα παρουσιάζει η Γιώτα Τσιμπρικίδου  – στα περισσότερα από αυτά οι πρωταγωνιστές είναι μεγάλα ονόματα της έβδομης τέχνης όπως ο Antony Quinn, η Meryl Streep, η Sophia Loren, o Daniel Craig, o Johnny Depp, o Nicolas Cage, η Penelope Cruz…

Άκου την Τέχνη με ένα «σφηνάκι» Artpodcast που συνδυάζει κινηματογράφο και μπόλικη Ελλάδα!

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

Γεννήθηκε ο βραβευμένος με Oscar Αμερικανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ηθοποιός Quentin Tarantino.

Από την παιδική του ηλικία είχε τρέλα με τις ταινίες και έτσι ξεκίνησε να δουλεύει ως θυρωρός σε κινηματογράφο και μετέπειτα ως υπάλληλος σε βιντεοκλάμπ.

Το σκηνοθετικό του ντεμπούτο το έκανε το 1992 με το «Reservoir Dogs» και πρωταγωνιστή τον Harvey Keitel και ακολούθησε το προκλητικό «Pulp Fiction» βάζοντας στη συλλογή του Oscar σεναρίου.

Το «Kill Bill: Vol1» με την Uma Thurman αλλά και το sequel του, το «Death Proof», το «Άδωξοι Μπάσταρδη», αλλά και το «Django, o Τιμωρός» που του χάρισε ένα ακόμη Oscar είναι η εξαιρετική του συνέχεια με το στίγμα του πλέον να είναι σαφές: ξεχωριστή οπτική στη βία, κοφτεροί διάλογοι και μαύρο χιούμορ.

Το τελευταίο του κινηματογραφικό εγχείρημα είναι η ταινία «Κάποτε στο…Χόλυγουντ» με τον Luke Perry στο κύκνειο άσμα του.

Παλαιότερα είχε δηλώσει ότι στην καλλιτεχνική του πορεία θα σκηνοθετήσει μόνο δέκα ταινίες και μετά θα αποσυρθεί – και είναι ήδη στις εννέα!

Ο Quentin Tarantino είναι παντρεμένος με την Ισραηλινή ηθοποιό Daniella Pick με την οποία έχουν δύο παιδιά.

Πήρα το βιβλίο του στα χέρια μου, το διάβασα και αισθάνθηκα ότι μπορώ να δω αλλιώς τη ζωή…σαν σκούντημα στην πλάτη για να θυμηθώ να ζήσω!

Ο Δρ. Γρηγόρης Βασιλειάδης, με αφορμή το νέο του βιβλίο «Δες το αλλιώς» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός, είναι ο καλεσμένος μου στο Art Podcast #191 και μαζί μιλάμε για τη σχέση μας με τον εαυτό μας, με τους άλλους, με τον Θεό.

Πόσο εύκολα προχωράμε στην αλλαγή και πώς μπορούμε να δούμε αλλιώς τον πόνο και τον φόβο; Η συγχώρεση, η παρεξηγημένη μοναξιά, η αποδοχή του πένθους – όλα χωράνε σε ένα επεισόδιο που στηρίζεται στο βιβλίο, το οποίο είναι παραβολικά γραμμένο, χωρίς αρχή, μέση και τέλος για να διαβάζεται εύκολα και από όλους.

Αξίζει να ακούσεις το επεισόδιο και να γνωρίσεις καλύτερα τον συγγραφέα στο Art Podcast #191 με την υποστήριξη των εκδόσεων Ψυχογιός – η ζωή σε βιβλία.

Ένα μοίρασμα για τη δημιουργία εσωτερικής ζωής, τη σχέση μας με τον εαυτό μας, με τους άλλους, αλλά και με τον Θεό. Πόσο εύκολα προχωράμε στην αλλαγή και πώς μπορούμε να δούμε αλλιώς τον πόνο και τον φόβο; Η συγχώρεση, η παρεξηγημένη μοναξιά, η αποδοχή του πένθους – όλα χωράνε σε ένα επεισόδιο που στηρίζεται στο βιβλίο, το οποίο είναι παραβολικά γραμμένο, χωρίς αρχή, μέση και τέλος για να διαβάζεται εύκολα και από όλους.

Γνωρίστε καλύτερα τον συγγραφέα στ Art Podcast #191 με την υποστήριξη των εκδόσεων Ψυχογιός – η ζωή σε βιβλία.

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

Συνδεθείτε μαζί του στο Instagram και στο Facebook.

Έτσι ξεκίνησαν όλα…

Μεγαλώνω στα Άσπρα Σπίτια Βοιωτίας, μία παραθαλάσσια κωμόπολη, ανάμεσα στον Ελικώνα και τον Παρνασσό. Από το μπαλκόνι βλέπουμε συνέχεια καράβια. Η πρώτη λέξη που λέω είναι «πλοίο» και δείχνω προς τη θάλασσα.

Οι μουσικές μνήμες γεννιούνται αρχικά στην αγκαλιά των γονιών μου, ακούγοντάς τους να μου τραγουδούν παραδοσιακά, ρεμπέτικα και έντεχνα τραγούδια.

Τα καλοκαίρια ακούω κλαρίνα και μπουζούκια από τη διπλανή πλατεία ή βιολιά στην Αμοργό που πηγαίνουμε λόγω της καταγωγής της μητέρας μου. Όλοι στην οικογένειά της ναυτικοί κι εγώ ανάμεσά τους να μαγεύομαι από αφηγήσεις ταξιδιών. Ωστόσο, με κεντρίζει και η μουσική.

Μία φορά, τεσσάρων-πέντε χρονών, αργά τη νύχτα, ξυπνάω στον ύπνο μου από το «Ζεϊμπέκικο Της Ευδοκίας» που παίζει η μπάντα στην πλατεία και μάλλον το ακούω για πρώτη φορά. Οι γονείς μου δίπλα κοιμούνται. Συγκλονισμένος από τη μελωδία και τον ρυθμό, σηκώνομαι με τις πιτζάμες μέσα στο σκοτάδι και χορεύω αθόρυβα, απορημένος με αυτό που μου συμβαίνει. Φοβάμαι μην ξυπνήσουν οι γονείς μου και τρομάξουν. Ή πουν ότι το παιδί τρελάθηκε. Ωστόσο, σαν να μην μπορώ να κάνω αλλιώς, συνεχίζω. Κλείνει η ορχήστρα το κομμάτι και πέφτω λυτρωμένος στο κρεβάτι. Η ανάμνηση αυτή, να χορεύω στο σκοτάδι μία ουράνια μουσική, χαράσσεται μέσα μου για πάντα.

Οι πρώτες φορές που συναντάω πιάνο σε σπίτια φίλων ή συγγενών είναι εκρηκτικές. Κάθομαι εκεί με τις ώρες και το κοπανάω. Δεν παίζω με τα υπόλοιπα παιδιά. Δεν σηκώνομαι με τίποτα. Αγκαλιάζω το πιάνο και με τραβάνε για να ξεκολλήσω.

Ζητάω με κλάματα να κάνω μαθήματα πιάνου. Μόλις ξεκινάω, ζητάω με κλάματα να σταματήσω. Δε μου αρέσουν. Κρίμα. Δεν ξανασχολούμαι άμεσα με το θέμα.

Εφηβεία, κασέτες, καλοκαίρια και παραλίες στην Αμοργό. Εγώ λύνω και δένω βάρκες στο λιμάνι. Ο πρώτος μου ξάδερφος Στέλιος παίζει κιθάρα τα βράδια και γύρω-γύρω όλοι. Μπαίνω πια στο λύκειο και ονειρεύομαι να γίνω καπετάνιος. Ωστόσο, εκεί στην παραλία, αποφασίζω ότι το επόμενο καλοκαίρι θα παίζω κι εγώ κιθάρα στην παρέα.

Γυρίζουμε Άσπρα Σπίτια και βρίσκω στο πατάρι μία κιθάρα του πατέρα μου σε κακή κατάσταση. Τη φτιάχνουμε κάπως και αρχίζει μία άλλη ζωή. Είμαι με το όργανο αγκαλιά άπειρες ώρες κάθε μέρα. Πρώτο τραγούδι που παίζω η «Ωδή Στον Γεώργιο Καραϊσκάκη» του Σαββόπουλου.

Το επόμενο καλοκαίρι έχω ρεπερτόριο. Πυξ Λαξ, Καζούλη, Κατσιμιχαίους, Περίδη, Μάλαμα, Παπάζογλου, Μικρούτσικο… Τραγουδάμε συνεχώς. Ένα βράδυ, μας καταβρέχουνε από ένα μπαλκόνι αλλά βάζουμε μία μεγάλη ομπρέλα παραλίας και συνεχίζουμε. Ήδη γράφω και δικά μου τραγούδια.

Δευτέρα Λυκείου πάω ωδείο στη Λιβαδειά. Κλασική κιθάρα και θεωρητικά. Ταυτόχρονα, παίζουμε ρεμπέτικα με τους συμμαθητές μου, επηρεασμένοι από τον περιώνυμο ρεμπέτη της περιοχής, τον «Κακούργο».

Φτάνουμε στις πανελλήνιες πια. Στο μηχανογραφικό, αντί να βάλω τραγιάσκα και Εμποροπλοιάρχων όπως ονειρευόμουν πάντα, επιλέγω το τμήμα Μουσικών Σπουδών στην Αθήνα. Από εκεί και μετά ξεκινάει ένα άλλο μεγάλο ταξίδι που θα το αφηγηθώ μίαν άλλη φορά.

– Μανώλη, νιώθεις πλούσιος απ’ όλες αυτές τις συνεργασίες σου;

– Εκατομμυριούχος! Αυτή είναι η περιουσία μου!

Και πώς να μην είναι αφού ο Μανώλης Καραντίνης έχει συνεργαστεί με όλους τους μεγάλους μιας άλλης εποχής του ελληνικού τραγουδιού και τους έχει γεφυρώσει με τους τωρινούς.

Τιμή μου και χαρά μου η παρουσία του στο Art Podcast #190 – ένα επεισόδιο γεμάτο ιστορίες και μουσική. Ένα επεισόδιο που κλείνει με το κελάηδισμα του μπουζουκιού του μεγάλου δεξιοτέχνη μας.

Μέχρι τότε ωστόσο έχουμε προλάβει να θυμηθούμε τη Φραγκοσυριανή που πρωτοέπαιξε ως παιδί, τις δουλειές που ξεκίνησαν από τα δώδεκά του χρόνια, τη γνωριμία με τον Στέλιο Καζαντζίδη, την εικοσαετία συνύπαρξής του με τον «πατέρα» του όπως τον αποκαλεί, Τόλη Βοσκόπουλο, την Πόλυ Πάνου, την Μαρινέλλα, την Ελένη Βιτάλη, τον Γιώργο Νταλάρα και τόσους ακόμη.

Τι λέει για τον Βαμβακάρη («εφευρέτη του λαϊκού τραγουδιού» τον ονομάζει) και τι για τον Μανώλη Χιώτη που τονίζει πως έφερε άλλη πνοή στο μπουζούκι.

Αυτό το όργανο που ο Καραντίνης δεν αποχωρίζεται ποτέ – ούτε στις διακοπές του – και που πιστεύει ότι δεν έχει να φοβηθεί τίποτα, αφού είναι σαν την Ακρόπολη!

Άκου την Τέχνη σε ένα απολαυστικό επεισόδιο, με την υποστήριξη του Λευκού Οίνου Apla της Oenops Wines του Νίκου Καρατζά.

Το μπουζούκι έχει μεγάλη βιογραφία, δεν έχει να φοβηθεί τίποτα – είναι σαν την Ακρόπολη!

Ο δεξιοτέχνης Μανώλης Καραντίνης καλεσμένος της Γιώτας Τσιμπρικίδου στο Art Podcast #190 γεμίζει με ιστορίες και μουσική ένα μοίρασμα ξεχωριστό στο οποίο χωράνε ο Μανώλης Χιώτης, ο Μάρκος Βαμβακάρης, ο Στέλιος Καζαντζίδης – σταθμός στην πορεία του η γνωριμία τους, ο Τόλης Βοσκόπουλος με τον οποίο συνυπήρξε για μία αξέχαστη εικοσαετία, η Πόλυ Πάνου, η Ελένη Βιτάλη, η Μαρινέλλα, ο Γιώργος Νταλάρας…

Το ξεκίνημά του, η συλλογή με τα μπουζούκια, οι στιγμές στο στούντιο δίπλα στους μεγάλους και ο πλούτος που αισθάνεται μέσα από τις συνεργασίες του.

Ένα επεισόδιο απολαυστικό που για το κλείσιμό του ο Μανώλης Καραντίνης παίρνει το μπουζούκι στα χέρια και μάς κερνάει ένα «πέρασμα»…

Άκου την Τέχνη κι εσύ με την υποστήριξη του Ερυθρού Οίνου Apla της Oenops Wines του Νίκου Καρατζά.

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

Τον συναντάω πολλά χρόνια σε στούντιο ηχογραφήσεων καθώς είναι ένας από τους εκφωνητές στη διαφήμιση με απόλυτα χαρακτηριστική φωνή. Τον συμπαθώ ιδιαίτερα, αν και δεν έχουμε κάνει παρέα. Και φυσικά τον έχω παρακολουθήσει πάρα πολύ στο θέατρο και τον ξεχωρίζω…

Είναι ο Γιώργος Πυρπασόπουλος, ευγενής και χαμογελαστός, καλεσμένος μου στο Art Podcast #189 και μου αφηγείται στιγμές και ιστορίες, ενώ ταυτόχρονα μιλάμε και για την υποκριτική τέχνη γενικότερα.

Γιος ηθοποιού και εγγονός της εξαιρετικής Μαρίκας Νέζερ, από μικρός δίπλα στην Κάρμεν Ρουγγέρη, με την τόλμη παιδιού που στέλνει το πρώτο του βιογραφικό για ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου, με την τηλεόραση να τον φλερτάρει από την αρχή της πορείας του και την Αγγλία να τον κερδίζει στην Βασιλική Ακαδημία.

Οι σειρές στην κρατική τηλεόραση, η συνεργασία με τον Χριστόφορο Παπακαλιάτη, το «Λόγω Τιμής», τα «Υπέροχα Πλάσματα», η σκηνοθεσία  και όσα έχει αποκομίσει από τη συνεργασία του στο «Αμόρε» και στο «Θέατρο του Νέου Κόσμου», αλλά και δίπλα στον Μαρκουλάκη, την Λυμπεροπούλου, τον Μαστοράκη, τον Ζούλια, τον Θεοδωρόπουλο.

Και όταν αναφέρεται στην φετινή σεζόν και στην «Κόμισσα της Φάμπρικας», τα λόγια του για τον Σταμάτη Φασουλή είναι γεμάτα θαυμασμό για τις γνώσεις και την γλυκύτητά του.

Άκου την Τέχνη και γνώρισε καλύτερα τον Γιώργο Πυρπασόπουλο στο Art Podcast #189 με την υποστήριξη της Άννας Μαρίας Μαζαράκη – προσιτή πολυτέλεια για κάθε περίσταση της ζωής σου!

Το «Λόγω Τιμής», τα «Υπέροχα Πλάσματα», η σκηνοθεσία  και οι ερμηνείες του Μιχαλακόπουλου, της Μεντή, της Καραμπέτη και κάποιων ακόμη σημαντικών ηθοποιών που ξεχωρίζει…

Και όταν αναφέρεται στη φετινή σεζόν και στην «Κόμισσα της Φάμπρικας», τα λόγια του για τον Σταμάτη Φασουλή είναι γεμάτα θαυμασμό για τις γνώσεις και την γλυκύτητά του.

Απολαυστικός ο Γιώργος Πυρπασόπουλος στο νέο επεισόδιο Art Podcast, με την υποστήριξη της Άννας Μαρίας Μαζαράκη – κοσμήματα που τονίζουν την μοναδικότητα σου!

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

Σε μία εποχή που όλοι μιλάμε για ενσυναίσθηση – ίσως και σε επίπεδο political correctness – υπάρχει και ο Δρ. Βασίλης Κιοσσές που με βάση τις σπουδές του δικαιούται να μας εξηγήσει όλα όσα χρειαζόμαστε για να εξασκήσουμε αυτό το μέρος του νευρικού μας συστήματος με σκοπό να πλησιάσουμε το ζόρι του άλλου…

Πόσο ευχάριστη έκπληξη ήταν για μένα το μοίρασμά μας στο Art Podcast #188 με αφορμή το βιβλίο του που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός «Ενσυναίσθηση. Ακούγοντας με την καρδιά».

Παλαιότερα χρησιμοποιούσαμε τις λέξεις συμπόνοια και ευαισθησία, σήμερα μιλάμε για ενσυναίσθηση όταν μπαίνουμε για λίγο στον κόσμο του άλλου για να τον καταλάβουμε και με το μυαλό και με την καρδιά.

Τι είναι αλήθεια το «Έλα στη θέση μου, γιατρέ» και τι μαθαίνουμε για το τόσο «λάθος» πονόμετρο που επιστρατεύουμε πολύ συχνά;

Ποια στοιχεία πρέπει να καλλιεργήσει κάποιος για να έχει ενσυναίσθηση και πώς την δείχνει στους άλλους; Ποιες λέξεις να χρησιμοποιεί και ποιες είναι απαγορευτικές;

Τέχνη και ενσυναίσθηση από τη μία, γονείς και εκπαιδευτικοί υπεύθυνοι για την ενσυναίσθηση στα παιδιά από την άλλη είναι μόνο κάποια από τα πεδία στα οποία αναφερόμαστε, σε μια κουβέντα που βασίζεται στα εξαιρετικά ενδιαφέροντα κεφάλαια του βιβλίου…

Γνωρίστε καλύτερα τον Δρ. Βασίλη Κιοσσέ στο Art Podcast #188, με την υποστήριξη των εκδόσεων Ψυχογιός – η ζωή σε βιβλία.

Αυτά είναι κάποια από τα ερωτήματα που απαντά ο Δρ. Βασίλης Κιοσσές, ο οποίος με αφορμή το βιβλίο του που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός «Ενσυναίσθηση. Ακούγοντας με την καρδιά» είναι ο καλεσμένος της Γιώτας Τσιμπρικίδου στο Art Podcast #188.

Σε μία εποχή που όλοι μιλάμε για ενσυναίσθηση – ίσως και σε επίπεδο political correctness – είναι σημαντικό να ακούγονται τα στοιχεία αυτά που πρέπει να καλλιεργήσει κάποιος για να έχει ενσυναίσθηση και πώς θα μπορούσε να την δείχνει στους άλλους…Ποιες λέξεις να χρησιμοποιεί και ποιες είναι απαγορευτικές; Τι είναι αλήθεια το «Έλα στη θέση μου, γιατρέ» και τι μαθαίνουμε για το τόσο «λάθος» πονόμετρο που επιστρατεύουμε πολύ συχνά;

Τέχνη και ενσυναίσθηση από τη μία, γονείς και εκπαιδευτικοί υπεύθυνοι για την ενσυναίσθηση στα παιδιά από την άλλη και φυσικά συνήθειές μας που σαμποτάρουν την ουσιαστική επαφή μας με τους ανθρώπους…

Γνώρισε κι εσύ καλύτερα τον Δρ. Βασίλη Κιοσσέ στο Art Podcast #188, με την υποστήριξη των εκδόσεων Ψυχογιός – η ζωή σε βιβλία.

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

Αντοχή, πάθος και όνειρα για τα επόμενα…με αυτές τις λέξεις η Βίκυ Βολιώτη μού μιλάει για την καλλιτεχνική της πορεία.

Μία αξιοπρεπής παρουσία της υποκριτικής, όμορφη μέσα κι έξω, που με ειλικρίνεια και χιούμορ μοιράζεται στιγμές και ιστορίες πίσω από συνεργασίες.

Στο Art Podcast #187 μιλάμε για την υπέροχη γενιά ηθοποιών στην οποία ανήκει και την εποχή του «Λόγω Τιμής», για το ταλέντο, την καλλιέργεια, τον θαυμασμό της από τα εφηβικά της χρόνια ακόμη στην Καρυοφυλλιά Καραμπέτη και τον Μηνά Χατζησάββα, αλλά και για την ουσιαστική εμπειρία της με την παράσταση της Πίνα Μπάουζ.

Κι όταν ξεκινάμε να αναφερόμαστε στη σκηνοθεσία που τόσο αγαπά, θυμάται εκείνη τη θεατρική της συνύπαρξη με τον Γιώργο Λάνθιμο που την μύησε στον αυτοσχεδιασμό.

Τι λέει για την παράσταση «Σε Βλέπω» που σκηνοθετεί και παίζει μαζί με τους συμπρωταγωνιστές της, τον αδελφικό της φίλο Θοδωρή Αθερίδη και την εξαιρετική Πέγκυ Τρικαλιώτη;

Την ρωτάω γιατί να έρθει κάποιος στο μικρό Παλλάς να τους δει και η Βίκυ Βολιώτη μου απαντά:

Για να δει δύο πολύ σπουδαίες ερμηνείες και μια ιστορία που βγαίνοντας από το θέατρο θα τον κάνει να νιώσει ανάταση…

Απολαύστε το Art Podcast #187 με την υποστήριξη της Frezyderm – που ενισχύει την κυτταρική άμυνα του δέρματος με μία πρωτοποριακή φόρμουλα, με τον ενεργό συνδυασμό Micellar Water και Face Serum Hyaluronic Acid.

Δεν έχω μετανιώσει ούτε μια στιγμή για καμία δουλειά την οποία έκανα…γιατί όλες με έφεραν εδώ που είμαι σήμερα. Και αυτό που είμαι σήμερα το αγαπώ πολύ και δε θα το έδινα πίσω!

Η Βίκυ Βολιώτη καλεσμένη της Γιώτας Τσιμπρικίδου στο Art Podcast #187, ειλικρινής, με χιούμορ και διάθεση να μοιραστεί στιγμές και ιστορίες πίσω από συνεργασίες, είναι απολαυστική.

Μιλάει για την υπέροχη γενιά ηθοποιών στην οποία ανήκει και την εποχή του «Λόγω Τιμής», για το ταλέντο, την καλλιέργεια, τον θαυμασμό της από τα εφηβικά της χρόνια ακόμη στην Καρυοφυλλιά Καραμπέτη και τον Μηνά Χατζησάββα, για την ουσιαστική εμπειρία της με την παράσταση της Πίνα Μπάουζ, αλλά και για τη σκηνοθεσία που τόσο αγαπά, ενώ θυμάται και εκείνη τη θεατρική της συνύπαρξη με τον Γιώργο Λάνθιμο που την μύησε στον αυτοσχεδιασμό.

Τι λέει για την παράσταση «Σε Βλέπω» που σκηνοθετεί, που έχει πολύ φως και ανάταση για τους θεατές και στην οποία παίζει μαζί με τους συμπρωταγωνιστές της, τον αδελφικό της φίλο Θοδωρή Αθερίδη και την εξαιρετική Πέγκυ Τρικαλιώτη;

Γνωρίστε καλύτερα την Βίκυ Βολιώτη στο Art Podcast #187 με την υποστήριξη της Frezyderm που με το πολυδύναμο σχήμα Face Serum Hyaluronic Acid και Micellar Water ενισχύει την κυτταρική άμυνα του δέρματος.

Αναδομημένη επιδερμίδα, πιο ανθεκτική στη φθορά και τη γήρανση.

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

Του το είπα από το ξεκίνημα του μοιράσματός μας…η μουσική του Monsieur Minimal για μένα είναι ένα ξέγνοιαστο πρωινό Κυριακής!

Ευγενής και κύριος, στο Art Podcast #186 κάνει μια αναδρομή σε μια πορεία με πολλές εικόνες, όνειρα, ιστορίες. Από την Ικαρία και το Βερολίνο, στη δημιουργία, την έμπνευση και τον vintage pop ήχο που μας βοηθάει να κάνουμε βουτιά σε προηγούμενες δεκαετίες μέσα από κάθε βινύλιό του.

Μου μιλάει για τη συνεργασία-δώρο με τον απίστευτο Δάκη, για την Δήμητρα Γαλάνη, τη Μαρίνα Σάττι και το πάντρεμά του με την Μαρία Παπαγεωργίου και με μεγάλο ενθουσιασμό αναφέρεται στον δίσκο που θα κυκλοφορήσει στις αρχές της άνοιξης, στον «Μουσικό Δείπνο» με καλεσμένες του γυναίκες, όπως η Αντριάνα Μπάμπαλη, η Νεφέλη Φασούλη, η Μαρίζα Ρίζου, η Λόλα Γιαννοπούλου, η Εύη Μάζη, η Ερωφίλη Παναγιωταρέα, η Νατάσα Γιανναράκη και φυσικά η Μαρία Παπαγεωργίου.

Για να δουλέψω με κάποιον πρέπει να είναι άνθρωπος, να υπάρξει σεβασμός, κατανόηση και ο ένας να βοηθάει τον άλλον…να βγάλουμε τον καλύτερό μας εαυτό! Αλλιώς δεν έχει νόημα.

Αυτός είναι ο Monsieur Minimal – γνωρίστε τον καλύτερα στο Art Podcast #186.

Πάντα ήθελα να είμαι απλός και κύριος. Και στη δουλειά μου και στη ζωή μου!

Στο Art Podcast #186 η Γιώτα Τσιμπρικίδου μάς δίνει την ευκαιρία να γνωρίσουμε καλύτερα τον Monsieur Minimal και τη μουσική του.

Μια πορεία από παιδί βουτηγμένο στη μουσική, που μετά έγινε όνειρό του και οι αφηγήσεις του από την Ικαρία και το Βερολίνο, στη δημιουργία, την έμπνευση και τον vintage pop ήχο που μας βοηθάει να κάνουμε βουτιά σε προηγούμενες δεκαετίες μέσα από κάθε βινύλιό του.

Οι φωνές που αγαπάει και οι δημιουργοί που ξεχωρίζει, η συνεργασία-δώρο με τον απίστευτο Δάκη, η Δήμητρα Γαλάνη, η Μαρίνα Σάττι και το πάντρεμά του με την Μαρία Παπαγεωργίου…

Με μεγάλο ενθουσιασμό αναφέρεται στον δίσκο που θα κυκλοφορήσει στις αρχές της άνοιξης, στον «Μουσικό Δείπνο» με καλεσμένες του γυναίκες, όπως η Αντριάνα Μπάμπαλη, η Νεφέλη Φασούλη, η Μαρίζα Ρίζου, η Λόλα Γιαννοπούλου, η Εύη Μάζη, η Ερωφίλη Παναγιωταρέα, η Νατάσα Γιανναράκη και φυσικά η Μαρία Παπαγεωργίου.

Αυτός είναι ο Monsieur Minimal – γνωρίστε τον καλύτερα στο Art Podcast #186.

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

«Χάρτινο το φεγγαράκι», «Κεμάλ», «Το δίχτυ», «Αν θυμηθείς το όνειρό μου» και τόσα ακόμη τραγούδια που φέρουν στιχουργικά την υπογραφή του κορυφαίου Νίκου Γκάτσου.

Στο Art Podcast #185 κάνουμε μία επιλογή από τις δημιουργίες ενός ποιητή που είχε πρωτοφανή τόλμη στην εικονοποιία, αλλά και στη ρίμα, μεγάλο έρωτα με τις λέξεις, άνεση στη δημιουργία.

Συνεργασίες με τον Μάνο Χατζιδάκι, τον Μίκη Θεδωράκη, τον Σταύρο Ξαρχάκο μεταξύ άλλων, για τραγούδια που με τη φωνή της Νάνας Μούσχουρη, του Νίκου Ξυλούρη, του Μανώλη Μητσιά, του Γρηγόρη Μπιθικώτση και άλλων σημαντικών ερμηνευτών έχουν μιλήσει όλα αυτά τα χρόνια στην καρδιά μας.

Άκου την Τέχνη και θυμήσου κάποιους από τους στίχους που πάντα τραγουδάς με πάθος!

Σε αυτό το επεισόδιο Art Podcast η Γιώτα Τσιμπρικίδου επιλέγει 10+1 τραγούδια που έχει υπογράψει ο Νίκος Γκάτσος και έχουν μεγάλη βαρύτητα. Με τη φωνή της Νάνας Μούσχουρη, του Νίκου Ξυλούρη, του Μανώλη Μητσιά, του Γρηγόρη Μπιθικώτση και άλλων σημαντικών ερμηνευτών έχουν μιλήσει όλα αυτά τα χρόνια στην καρδιά μας.

Απολαύστε ένα ακόμη μουσικό ταξίδι με ιστορίες πίσω από στίχους και τραγούδια και βρείτε τι αρέσει σε εσάς περισσότερο!

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

(Το Art Podcast #184 με καλεσμένο τον Κώστα Λειβαδά στο e-tetradio.gr)

Διαθέσιμο για ακρόαση (παρακάτω) είναι το νέο, και 184ο στη σειρά, «Art Podcast» που έχει ως βασικό του πρόσωπο τον Κώστα Λειβαδά. Ο μεγάλος συνθέτης και στιχουργός μιλά στη Γιώτα Τσιμπρικίδου, με αφορμή τις δύο συναυλίες του στο Θέατρο Ολύμπια με τίτλο «Δύο Επέτειοι, Μια Σκηνή», το διήμερο 30 και 31 Ιανουαρίου, για τα 30 χρόνια της καλλιτεχνικής δημιουργίας του και τα 40 χρόνια της Ορχήστρας Νυκτών Εγχόρδων Δήμου Πατρέων.

[ Διαβάστε Περισσότερα ] [ Ακούστε το Επεισόδιο ] ]]> https://artpodcast.gr/leivadas-art-podcast-184-etetradio/feed/ 0 https://artpodcast.gr/blog-kostas-leivadas/ https://artpodcast.gr/blog-kostas-leivadas/#respond Wed, 28 Jan 2026 15:46:30 +0000 https://artpodcast.gr/?p=6287 >> γράφει η Γιώτα Τσιμπρικίδου

Πάντα με εντυπωσιάζει ο Κώστας Λειβαδάς…με τη ροή του λόγου του, την αμεσότητα, το χιούμορ και τις ευαισθησίες του.

Στο Art Podcast #184 συναντηθήκαμε σχεδόν όπως εκείνα τα χρόνια, όταν πρωτογνωριστήκαμε στα χρόνια της Πλατείας Μαβίλη, με τις ιστορίες του τότε να γίνονται τραγούδια και το τώρα μας να είναι γεμάτο επιτυχίες δια χειρός (και κυρίως έμπνευσης) Λειβαδά.

Με αφορμή τις δυο μαγικές βραδιές στο Ολύμπια – Δύο Επέτειοι, Μία Σκηνή – με τα δικά του 30 χρόνια καλλιτεχνικής δημιουργίας και τα 40 χρόνια Ορχήστρας Νυκτών Οργάνων Δήμου Πατρέων, ζωντανεύουμε μνήμες από τα χρόνια στο πατρικό του με το πικάπ των συγκρουόμενων κόσμων του μπαμπά και της μαμάς του, από  το διαμερισματάκι στο Γκύζη όπου κάποιοι στίχοι του Τάσου Λειβαδίτη και η φωνή του ήρωά του Μανώλη Λιδάκη έφεραν στην δική μας κοσμοθεωρία το «Για να σε συναντήσω», από την χαρτοπετσέτα στη Μαβίλη που ακριβώς επειδή δεν χάθηκε γέννησε το «Σαν να μην πέρασε μια μέρα», από εκείνο τον καφέ με τον φίλο καρδιάς Ρένο Χαραλαμπίδη και τον Κωνσταντίνο Τζούμα να ακούει τις υπαρξιακο-φιλοσοφικο-ψυχολογικές συζητήσεις τους και από τα καλοκαίρια στη Σέριφο που οι ζωές τον άλλων τροφοδότησαν την «Επιμονή σου» στο μυαλό του.

Να εμπιστεύεσαι την τυχαιότητα

Μου το αναλύει και έχει δίκιο. Όπως δίκιο έχει και η Λίνα Νικολακοπούλου που πιστεύει πως κάτι μαγικό συμβαίνει στη χημεία του με την Τσαλιγοπούλου όλα αυτά τα χρόνια…Και τώρα, το νέο τους τραγούδι «Δεν μπορώ να σε ξεχάσω» το άκουσες; Νέα τραγούδια και με την πολύ «δική του» Ανδριάνα Μπάμπαλη. Τελικά, είναι η εποχή του σωστού τους reunion!

Το μοίρασμά μας με τον Κώστα Λειβαδά μην το χάσεις! Άκου την Τέχνη στο Art Podcast #184.

Αυτή είναι η μαγεία και η περιπέτεια του τραγουδιού…

Ο Κώστας Λειβαδάς καλεσμένος της Γιώτας Τσιμπρικίδου στο Art Podcast #184 πλημμυρίζει το στούντιο με ιστορίες πίσω από τραγούδια και εικόνες γεμάτες συναίσθημα και νότες…

Με αφορμή τις δυο μαγικές βραδιές στο Ολύμπια – Δύο Επέτειοι, Μία Σκηνή – με τα δικά του 30 χρόνια καλλιτεχνικής δημιουργίας και τα 40 χρόνια Ορχήστρας Νυκτών Οργάνων Δήμου Πατρέων, γίνεται ένα μοίρασμα γεμάτο μνήμες από τα χρόνια στο πατρικό του με το πικάπ των συγκρουόμενων κόσμων του μπαμπά και της μαμάς του, από το διαμερισματάκι στο Γκύζη όπου κάποιοι στίχοι του Τάσου Λειβαδίτη και η φωνή του ήρωα του Μανώλη Λιδάκη έφεραν στην δική μας κοσμοθεωρία το «Για να σε συναντήσω», από την χαρτοπετσέτα στη Μαβίλη που ακριβώς επειδή δεν χάθηκε γέννησε το «Σαν να μην πέρασε μια μέρα» και από τα καλοκαίρια στη Σέριφο που οι ζωές τον άλλων τροφοδότησαν την «Επιμονή σου» στο μυαλό του.

«Να εμπιστεύεσαι την τυχαιότητα» Ποιος του είπε αυτή τη φράση; Πώς χαρακτηρίζει τη σχέση του με την Ελένη Τσαλιγοπούλου και τι λέει για το νέο τους τραγούδι «Δεν μπορώ να σε ξεχάσω»; Η συνεργασία χρόνων με την Ανδριάνα Μπάμπαλη και ο φίλος καρδιάς Ρένος Χαραλαμπίδης με τις υπαρξιακο-φιλοσοφικο-ψυχολογικές συζητήσεις τους…

Άκου την Τέχνη στο Art Podcast #184.

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

Αντισυμβατική, ταλαντούχα και ιδιαίτερα ευαίσθητη…έχει περπατήσει το θεατρικό σανίδι τόσα χρόνια αδιάκοπα και έχει σφραγίσει με το ταπεραμέντο της ρόλους.

Η Σοφία Φιλιππίδου, καλεσμένη μου στο Art Podcast #183 γνωρίζει ότι ο κόσμος την έχει ταυτίσει με την κωμωδία που έχει υπηρετήσει με σθένος, αλλά παραδέχεται ότι τα τελευταία χρόνια δεν έχει πολύ γέλιο στη ζωή της. Συνειδητά απουσιάζει 25 χρόνια από την τηλεόραση και εξίσου συνειδητά κάνει την δική της επανάσταση στους μικρούς χώρους όπου ως πολυεργαλείο ανεβάζει παραστάσεις που συζητιούνται – να, όπως το δικό της «Συγγνώμη κύριε Μπέκετ στο Μαγαζάκι της Τ3χνης, στα Εξάρχεια. Μου μιλάει και συγκινείται για την πορεία της, το βεστιάριο της που την συνδέει με τους γονείς της, τους σκηνοθέτες που την άφηναν ελεύθερη πάντα σαν ανεμοστρόβιλο να χορογραφεί κάθε παράσταση και τον Μποστ με τον οποίο συνδέθηκε μέσα από τη δική του Φαύστα.

Μου αρέσει ο θεατρικός λόγος, η θεατρική ανάγνωση, ο τονισμός, η υποκριτική τέχνη, η κινησιολογία της κάθε παράστασης

υπογραμμίζει και μοιράζεται μαζί μου σχέδια για όλα αυτά που έρχονται…και για τα ποιήματά της, για τα σεμινάρια που οργανώνει και εν τέλει για την έμφυτη επαναστατικότητά της!

Τόσο ξεχωριστή – άκου την τέχνη και γνώρισέ την καλύτερα σε αυτό το επεισόδιο Artpodcast!

Μην απογοητεύεστε – υποστηρίξτε αυτό που θέλετε, σε όποια ηλικία!

Η Σοφία Φιλιππίδου, σε μία από τις σπάνιες συνεντεύξεις της, καλεσμένη της Γιώτας Τσιμπρικίδου στο Art Podcast #183 μιλάει με συγκίνηση και απόλυτη αλήθεια για τη δική της μακρά πορεία στην υποκριτική τέχνη, την ποίησή της, την έμφυτη επαναστατικότητά της.

Αντισυμβατική, ταλαντούχα και ιδιαίτερα ευαίσθητη, γνωρίζει ότι ο κόσμος την έχει ταυτίσει με την κωμωδία που έχει υπηρετήσει με σθένος, αλλά παραδέχεται ότι τα τελευταία χρόνια δεν έχει πολύ γέλιο στη ζωή της. Συνειδητά απουσιάζει 25 χρόνια από την τηλεόραση και εξίσου συνειδητά κάνει την δική της επανάσταση στους μικρούς χώρους όπου ως πολυεργαλείο ανεβάζει παραστάσεις που συζητιούνται – να, όπως το δικό της “Συγγνώμη κύριε Μπέκετ” στο Μαγαζάκι της Τ3χνης, στα Εξάρχεια.

Η Φαύστα του Μποστ και κάποιοι άλλοι ρόλοι που θα την συνοδεύουν πάντα, το πλούσιο βεστιάριό της, οι απόψεις της για τη σκηνοθεσία, τα σεμινάρια υποκριτικής και…τα κακά σενάρια είναι κάποια από αυτά που ακούγονται σε ένα ξεχωριστό μοίρασμα…

Αξίζει να γνωρίσετε καλύτερα την Σοφία Φιλιππίδου στο Art Podcast.

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

Συνδεθείτε μαζί της στο Instagram και στο Facebook.

«Και το ταξίδι συνεχίζεται…»

Όταν ήμουνα παιδί έψαχνα με μεγάλη αγωνία να καταλάβω τις σκέψεις μου που μπερδεύονταν από τις σκέψεις των άλλων. Κάπως έτσι άρχισα να γράφω. Έγραφα για να με καταλάβω.

Μεγαλώνοντας άρχισα να ψάχνω τη φωνή μου ανάμεσα στις φωνές των άλλων και έτσι πήγα για πρώτη φορά σε μια ερασιτεχνική θεατρική ομάδα στην Θεσσαλονίκη, απ’ όπου κατάγομαι. Εκεί, η φωνή που ένιωθα παγιδευμένη για χρόνια, άρχισε να παίρνει μορφή σιγά-σιγά.

Τώρα έμενε μόνο ένα βήμα…Να δημιουργήσω χώρο και για τα συναισθήματά μου.

Κάπως έτσι παράτησα τις σπουδές της Βιολογίας και οδηγήθηκα στην Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών και στην ερασιτεχνική θεατρική ομάδα του τμήματος.

Κάπου εκεί σε αυτά τα χρόνια στην Πάτρα, οι σκέψεις, η φωνή μου και τα συναισθήματά μου έμοιαζαν να βρίσκουν πλέον τον χώρο τους στο σώμα μου και οι σπουδές υποκριτικής στη Δραματική Σχολή «Αρχή» της Νέλλης Καρρά στην Αθήνα ήταν ο επόμενος σταθμός σε ένα ταξίδι στον κόσμο του θεάτρου που είχε ξεκινήσει ήδη για εμένα, χωρίς να το συνειδητοποιώ ακόμη εντελώς.

Μέσα από αυτό το ταξίδι της ουσιαστικής ενηλικίωσής μου, φτάνω σήμερα να πω πως για εμένα αυτό είναι το θέατρο…Ένα ταξίδι αναζήτησης της ελευθερίας του εαυτού μου και της ελευθερίας των γύρω μου. Το θεατρικό αυτό ταξίδι είναι ένα ταξίδι προς το άγνωστο, όπως είναι κι η ζωή μας άλλωστε. Αυτό φέρει πολυποίκιλα συναισθήματα, που όμως όλα είναι βαθιά ανθρώπινα στο τέλος της ημέρας.

Όπως κάθε άνθρωπος προσπαθεί ώστε η επόμενη μέρα της ζωής του να τον βρίσκει ένα βήμα πιο κοντά σε αυτά που αποζητά, έτσι και κάθε ηθοποιός κάνει ό,τι μπορεί για να είναι ο ίδιος στην επόμενη πρόβα του πιο κοντά σε αυτό που διερευνά. Έτσι κι εγώ καθώς γράφω αυτές τις λέξεις, βρίσκομαι αυτήν την περίοδο, μαζί με την ομάδα «Συν Πλην» και την παράστασή μας «Ζωή Χωρίς Κυριακή» που κάνει πρεμιέρα 3 Φεβρουαρίου στο Καφεθέατρο, να διερευνούμε την ελευθερία μας, τα όρια μας και τι είναι αυτό που πάντα μένει μετά από μια θεατρική παράσταση.

Συνδεθείτε μαζί της στο Instagram και στο Books2u.

«Όσα δε χωρούσαν πια μέσα μου»

Ένα μπερδεμένο και πολύ σκεπτόμενο, προβληματισμένο κορίτσι που πάντα το ενοχλούσε το ψέμα και το άδικο.

Την έπνιγαν σα θηλιά και ήθελε να αποδράσει.

Μέσα από τον γραπτό λόγο ερχόταν η εκτόνωση, η νηνεμία…

Σα να τα εξομολογούνταν στο Σύμπαν, στον Θεό. Σε εκείνο το Ανώτερο που θα απονείμει δικαιοσύνη ή που θα βοηθήσει τουλάχιστον να φύγει το βάρος από πάνω της…Να πάψει να είναι εγκλωβισμένη.

Κάπως έτσι τα γραπτά, η μουσική, τα ταξίδια και το θέατρο, η γυμναστική, οι κατασκευές, η δουλειά της με τα παιδιά, όλα γίνονταν έμπνευση, τέχνη και εκτόνωση για εκείνη.

Αλλά και η ανάγκη της να επικοινωνήσει.

Χωρίς να ανησυχεί πώς θα φανεί…

Με ζωντανούς και όχι…

Κάπως έτσι μίλαγα τα βράδια με τη γιαγιά μου…άλλες φορές παραμίλαγα και της τα έλεγα, άλλες της τα έγραφα.

Έχω ολόκληρη συλλογή με γράμματα στη γιαγιά μου…που δεν διαβάστηκαν από άλλον ποτέ…

Γιατί είναι δικά μου…τα προσωπικά μου…το νιώσιμο και ο πόνος μου…το δάκρυ και η χαρά μου…

Και έγινα για πρώτη φορά μαμά. Και διάβασα και έμαθα και προσπάθησα πολύ να αποδεχθώ ότι τα παιδιά μας δεν τα ορίζουμε εμείς. Ωστε να μη τα πνίξουμε κάποτε με την αγάπη μας. Ώστε να μη ζούμε μέσα από τις ζωές τους…

Εμεις μόνο τους δίνουμε τα φτερά που χρειάζονται για να ταξιδέψουν στον κόσμο…εμείς είχαμε απλά την τύχη και την τιμή να τα οδηγήσουμε και να νιώσουμε το μεγαλείο. Το μεγαλείο του να έχουμε χρόνο μαζί τους και να είμαστε ένα κομμάτι στη ζωή τους…

Και κάπου εκεί, από έμπνευση σε έμπνευση, ήρθε η ώρα που κάτι που έγραψα, για πρώτη φορά ήθελα να το μοιραστώ, να το δω να ταξιδεύει…

Ήταν σαν ένα δεύτερο παιδί…το δημιούργημά μου όμως εκείνο ήμουν πια έτοιμη να μη το κρατήσω για μένα…ούτε για λίγο.

Φίλοι αγαπημένοι έσπευσαν να με βοηθήσουν όταν το μοιράστηκα! Έπαιξαν ρόλο οικογένειας για το «σαλιγκάρι» μου, αλλά και για μένα προσωπικά.

Ο καθένας έβαζε το λιθαράκι του, με όποιο τρόπο μπορούσε. Σήμαινε τόσα πολλά όλη αυτή η κινητοποίηση πραγματικά.

Ένιωθα ευλογημένη, εκστασιασμένη από συγκίνηση! Σα να χόρευα στο διάστημα. Απίθανα επίπεδα πληρότητας και ευτυχίας και τους ευχαριστώ πολύ για αυτή τη μοναδικά συγκινητική αγκαλιά που μου χάρισαν απλόχερα.

Το «σαλιγκάρι» γράφτηκε με έντονο προβληματισμό σχετικά με τις ανθρώπινες επαφές και σχέσεις στις μέρες μας. Για τον εγωισμό, τις ανάγκες μας, τον τρόπο που τις επικοινωνούμε, αλλά και τις θυσίες που είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε για αυτές…Τέλος, για τους φόβους μας.

Εσύ αλήθεια, πότε τόλμησες να βγεις από τη ζώνη άνεσής σου τελευταία φορά;

Διότι τότε ακριβώς είναι που αρχίζουν τα θαύματα να συμβαίνουν και να γεμίζει φως η ψυχή μας.

«Το μετέωρο βήμα του πελαργού» του Θόδωρου Αγγελόπουλου κάνει πρεμιέρα στην Αθήνα, με τον κορυφαίο Μαρτσέλο Μαστρογιάννι δίπλα του.

Μετά τον «Μελισσοκόμο» του 1986, ο μεγάλος κινηματογραφιστής συναντιέται και πάλι με τον παγκόσμιο σταρ του σινεμά στην ταινία αυτή που μετατρέπει τη σιωπή σε πολιτική σκέψη και στάση.

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος για «Το μετέωρο βήμα του πελαργού» αφορίστηκε από τον Μητροπολίτη Φλώρινας – όπου και γυριζόταν η ταινία – Αυγουστίνο, γεγονός που έλαβε διεθνείς διαστάσεις.

Η κατανόηση κειμένου είναι το πρώτο και το κύριο…είναι πολύ δημιουργική δουλειά, δημιουργείς έναν άνθρωπο από το μηδέν

Ο Αντώνης Καφετζόπουλος τιμά με την παρουσία του το Artpodcast και καλεσμένος μου στο #182 επεισόδιο ξετυλίγει μία πορεία πενήντα χρόνων στην υποκριτική.

Με αφοπλιστική ειλικρίνεια μου μιλά για την επιθυμία του να ασχοληθεί με τη μουσική, για την γνωριμία του με την Έλλη Λαμπέτη και τους πρώτους του τηλεοπτικούς ρόλους, στην «Αστροφεγγιά» και «Το Μινόρε της Αυγής».

Τι λέει για τον Γιάννη Φέρτη, τον Γιώργο Μιχαλακόπουλο και για τον Διονύση Σαββόπουλο; Γιατί η σειρά «Και οι Παντρεμένοι έχουν ψυχή» ήταν αξιόλογη και τι έχει κρατήσει από την κινηματογραφική του πορεία;

Στο μοίρασμά μας για το θέατρο, θυμάται παραστάσεις και συνεργασίες που ξεχωρίζει και με αφορμή την παράσταση «Άσπρο-Μαύρο» – που υπογράφει τη μετάφραση, τη σκηνοθεσία και συμπρωταγωνιστεί με τον Jerome Kaluta – μου εξηγεί πόσο σημαντικό είναι οι ηθοποιοί να ερευνούν ό,τι μπορεί να υπάρχει πίσω από κάθε φράση του κειμένου.

– Κι αν θέλαμε να βάλουμε έναν τίτλο σε όλη σας την πορεία;

– Ξέρω κι εγώ; ίσως βάζαμε «μια ζωή με θυμάμαι να τρέχω!»

Είναι εξαιρετικός ο Αντώνης Καφετζόπουλος – άκου την Τέχνη με την υποστήριξη του Ερυθρού Οίνου Apla της Oenops Wines – στο γιορτινό τραπέζι, ένα κρασί υψηλής ποιότητας από το νεότερο οινοποιείο της Δράμας: Oenops Wines με την υπογραφή του Νίκου Καρατζά.

Με αφοπλιστική ειλικρίνεια μιλά για την επιθυμία του να ασχοληθεί με τη μουσική, για τη γνωριμία του με την Έλλη Λαμπέτη και τους πρώτους του τηλεοπτικούς ρόλους, στην «Αστροφεγγιά» και «Το Μινόρε της Αυγής».

Τι λέει για τον Γιάννη Φέρτη, τον Γιώργο Μιχαλακόπουλο και για τον Διονύση Σαββόπουλο; Γιατί η σειρά «Και οι Παντρεμένοι έχουν ψυχή» ήταν αξιόλογη και τι έχει κρατήσει από την κινηματογραφική του πορεία;

Αναφερόμενος στο θέατρο, ξεχωρίζει παραστάσεις και με αφορμή το «Άσπρο-Μαύρο» στο θέατρο Επί Κολωνώ – που υπογράφει τη μετάφραση, τη σκηνοθεσία και συμπρωταγωνιστεί με τον Jerome Kaluta – εξηγεί πόσο σημαντικό είναι οι ηθοποιοί να ερευνούν ό,τι μπορεί να υπάρχει πίσω από κάθε φράση του κειμένου, να το κατανοούν πλήρως…

Απολαυστικός ο Αντώνης Καφετζόπουλος στο Art Podcast #182 με την υποστήριξη του Λευκού Οίνου Apla με την υπογραφή Oenops Wines του Νίκου Καρατζά…χαρίζει άλλη επίγευση στις στιγμές σου!  Θα το βρείτε σε επιλεγμένα σημεία!

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

Συνδεθείτε μαζί της στο Instagram και στο Facebook.

«Από Πόπη…Πηνελόπη»

–        Ρε συ θυμάσαι τότε στην πέμπτη δημοτικού το κομμάτι για πιάνο με τέσσερα χέρια με το Στελινάκι στη συναυλία του ωδείου; 

–        Πω πω… Που από το άγχος γλιστρούσαν τα δάχτυλα από τον ιδρώτα πάνω στα πλήκτρα.

–        Ναι και το άλλο… Ο κ. Μητσάκης, ο διευθυντής του ωδείου και δάσκαλος της χορωδίας που ήταν ίδιος ο κος Μιγιάγκι από το Καράτε Κιντ!

–        Ναι, που ήταν Σάββατο, είχαμε πρόβα και ήθελα να πάω στο πάρτυ της Ειρήνης και μου είπε ή την πρόβα ή το πάρτυ και διαγραφή;

–        Ε, ναι! Και φυσικά πήγες στο πάρτυ και δεν ξαναπάτησες! Αλλά είχες περάσει από όλες τις φωνές, βαρύτονος, άλτο, μέτζο σοπράνο, οπότε ήταν ώρα…

Ρε, και την κ. Κλέλια, τη δασκάλα του πιάνου που σε έκανε σχεδόν να μισήσεις τη μουσική!

–        Ε, αυτό όντως θέλει κόπο! Και τρόπο! Δεν ήμουν κι εγώ βέβαια και η πιο επιμελής μαθήτρια

–        Ναι αλλά η δουλειά της ήταν να σε ξεκλειδώσει και να το αγαπήσεις, όχι; 

–        Και μετά και μετά;

–        Έκτη δημοτικού που η κ. Αντιγόνη σε είδε να παίζεις στη θεατρική παράσταση του σχολείου και είπε αυτή θα γίνει ηθοποιός 

–        Ε, και να τα μας

–        Μετά τέλος το σχολείο και ύστερα Αθήνα στη θεατρική ομάδα του Πανεπιστημίου… να κάνεις γύρισμα στου Παπάγου έξω από το Verde Βάκχες και να σου φωνάζει η καθηγήτρια η Άννα “καλέ τι λύσσα είναι αυτή, κατέβα από το δέντρα”

–        Τι θυμήθηκες τώρα… Και μετά Νέκυια σε θεατράκι στη Βεΐκου… ταμπλό βιβάν πάνω από μισή ώρα!

–        Ταυτόχρονα με τη δουλειά; 

–        Ναι, στον Θέμη.

–        Ποιον Θέμη; Στην Μιχαλακοπούλου, το συνεργείο με τα μηχανάκια; 

–        Ναι, φτιάχναμε μηχανάκια μετά μουσικής

–        Τι έκανες εκεί;

–        Ό,τι μπορούσα. Ντίζες, φρένα, λάστιχα, βαλβίδες. Πρώτα δουλεύαμε και μετά τις 4 βγαίναν μπουζούκια, κιθάρες, πλήκτρα, τύμπανα και το γυρνούσαμε σε λαϊβάδικο! Σουρεάλ η φάση!

–        Εκεί έφτιαξες ρεπερτόριο και το πρώτο σου πρόγραμμα παραδόξως  

–        Σωστά και μετά λαϊβάκια από δω κι από κει. Στη συνέχεια δραματική, εξετάσεις… με ένα xt σχεδόν με σούζα καθώς είχα αργήσει για την ακρόαση να με κοιτάνε όλοι σαν να είχα κατέβει από άλλο πλανήτη… που είχα όντως κατέβει δηλαδή!

–        Και μετά το πρώτο έτος;

–        Επίδαυρος! Κατευθείαν! Ηλέκτρα, Πέτερ Στάιν, Κορέα, Νέα Υόρκη με Γιάννη Φέρτη και Καρυοφυλλιά Καραμπέτη! Θεέ μου, ζούσαμε όνειρο στο όνειρο! Και τι σοκ αντικρίζοντας το τείχος των ανθρώπων στο κοίλον… Και μετά κι άλλη Επίδαυρος, Μήδεια, Βασίλιεφ κι άλλη με Καραΐνδρου και Αντύπα και ροές Άτοσσα με Γιάννη Βόγλη (πρόλαβα τους σπουδαίους Γιάννηδες), Ορέστεια κι εγώ Ηλέκτρα, jazz live και μουσικές και ρεμπέτικα και πρόβες, σκοτούρες, αναδουλειά, ξενύχτια, ζέστες με παλτό, κρύα με ραντάκια, θέατρο Δάσους Θεσσαλονίκη, Σεπτέμβριος με 10 βαθμούς, Λάρισα με 50 βαθμούς και κοστούμι παλτό, έργο η ζωή του Μίκη με 40 συντελεστές επί σκηνής! Μουσικούς, ηθοποιούς, χορευτές, τραγουδιστές που συνδύαζαν τα πάντα, τα έκαναν όλα και συνέφεραν!

–        Και μετά ή λίγο πριν, να και η τηλεόραση; 

–        Από το Θέατρο Ροές στο Είναι στιγμές!

–        Ήξερες από κάμερα; 

–        Όχι ήξερα από βέσπα!

–        Αλλά μετά Αμερική; 

–        Εκεί έμαθα πολλά! Los Angeles και Ivanna Chubbuck Studio και ξερό ψωμί. Η τύπισσα μάγισσα και από τις καλύτερες acting coaches της βιομηχανίας.

–        Πώς τη γνωρίσες καλέ; 

–        Σε ένα πάρτι από σπόντα που είχα πάει σαν τουρίστας. Με διαμονή από τροχόσπιτο στο πουθενά με σπασμένα παράθυρα χωρίς ρεύμα μέχρι έπαυλη στο Hollywood hills. Τρέλα!

–        Και μετά;

–        Μάλιστα σεφ, Mega και Σπύρος, τι ωραίος σκηνοθέτης και τι ωραία ομάδα και μετά κι άλλη tv κι άλλη tv…

–        Και η μουσική;

–        Πάντα η μουσική. Πάντα παιξίδια και singles να κυκλοφορούν. Blaine Reininger και Rise αγαπημένο. Σπουδαίοι, κορυφαίοι μουσικοί που έγιναν φίλοι μέσα στο πέρας του χρόνου, οικογένεια, ο Δημήτρης, ο Ντίνος κι άλλοι παιχταράδες, όχι αστεία. Και τώρα η “Αγέλη” που μου την έφερε ο Ορέστης στο πιάτο μια πρωία… Τι ωραία, τι τύχη, ζώντας άτεχνα μία ζωή έντεχνη

–        Και τώρα;

–        Το κάθε τώρα γίνεται παρελθόν σε κάθε ανάσα, μη ψαρώνεις… απλώς ζήσε…

Σε ένα φανταστικό δείπνο θα είχα καλεσμένους τον David Bowie, τον Κάρολο Κουν, τον Stanley Kubrick, την Amy Winehous, την Elizabeth Taylor, τον Andy Warhol, την Μελίνα Μερκούρη και τον Μάνο Χατζιδάκι!

Απίθανο! Η εξαιρετική Ιωάννα Παππά, όμορφη, ευγενική και με σταθερή φωνή, με χαμόγελο και άποψη, κάθεται δίπλα μου στο Art Podcast #181 και αφήνομαι στις αφηγήσεις της που έχουν εικόνες και ιστορίες πίσω από συνεργασίες…Μου μιλάει για το «εδώ και τώρα» του θεάτρου, τα χρόνια της σχολής Κουν, τη γενιά της στην υποκριτική και το σχολείο του «Αμόρε». Ποια ιστορία την συνδέει με τρυφερό και καρμικό τρόπο με το τηλεοπτικό της ξεκίνημα και με μια βαθιά επιθυμία του πατέρα της; Πώς είναι να κάνεις τηλεοπτικό ντεμπούτο με σειρά εμβληματική βασισμένη σε βιβλίο του Γιάννη Ξανθούλη, δίπλα στην Μαρινέλλα και την Ρένη Πιττακή; Η συνεργασία της με τον Χριστόφορο Παπακαλιάτη, ο «Άγιος Έρωτας», ο κινηματογράφος στις μέρες μας και φυσικά το θέατρο…Η Μαρία Πολυδούρη, οι «Αλεπούδες» , οι παραστάσεις στην Επίδαυρο και φυσικά ο φετινός Ταρτούφος – παράσταση ζωντανή, με χρώμα και στοιχεία Commedia dell’ arte.

Απολαυστική η Ιωάννα Παππά στο Art Podcast #181 με την υποστήριξη της Frezyderm, που προσφέρει τέλειο skin magic αποτέλεσμα στην επιδερμίδα με το face serum με βιταμίνη C και το Velvet Colors make up! Ανανεωμένη, ομοιόμορφη επιδερμίδα που μαγεύει!

Οι καλές σχέσεις, οι καλές στιγμές με συναδέλφους είναι πολύ ισχυρό πράγμα

υπογραμμίζει χαμογελώντας η Ιωάννα Παππά στην Γιώτα Τσιμπρικίδου, καλεσμένη της στο Art Podcast #181. Πάντα με άποψη, ευγενική και όμορφη, μιλάει με ειλικρίνεια για το ξεκίνημά της στον χώρο, για τους κανόνες «παιχνιδιού» στο θέατρο, τα χρόνια της σχολής Κουν, τη γενιά της στην υποκριτική και το σχολείο του «Αμόρε». Ποια ιστορία την συνδέει με τρυφερό και καρμικό τρόπο με το τηλεοπτικό της ξεκίνημα και με μια βαθιά επιθυμία του πατέρα της; Πώς είναι να κάνεις τηλεοπτικό ντεμπούτο με σειρά εμβληματική βασισμένη σε βιβλίο του Γιάννη Ξανθούλη, δίπλα στην Μαρινέλλα και την Ρένη Πιττακή; Η συνεργασία της με τον Χριστόφορο Παπακαλιάτη, ο «Άγιος Έρωτας», ο κινηματογράφος στις μέρες μας και φυσικά το θέατρο…Η Μαρία Πολυδούρη, οι «Αλεπούδες», οι παραστάσεις στην Επίδαυρο και φυσικά ο φετινός Ταρτούφος – παράσταση ζωντανή, με χρώμα και στοιχεία Commedia dell’ arte.

Άκου την Τέχνη και γνώρισε καλύτερα την Ιωάννα Παππά με με την υποστήριξη της Frezyderm, που έχει ό,τι χρειάζεσαι για φωτεινή, αψεγάδιαστη επιδερμίδα. Το Face Serum με βιταμίνη C για ασύγκριτη λάμψη και το Velvet Colors make up αέρινης φυσικής κάλυψης. The Skin Magic is on!

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

Συνδεθείτε μαζί του στο Instagram και στο Facebook.

«…και αυτό είναι για μένα η μουσική!»

Τι είναι η μουσική; Μάλλον η πιο «σωστή» ερώτηση είναι «τι είναι η μουσική για σένα;». Μεγάλη κουβέντα αν σκεφτείς πως η τέχνη είναι κάτι τελείως υποκειμενικό. Κάτι που σε κάποιον δεν αρέσει, για άλλον είναι αριστούργημα. Aυτή είναι η μαγεία της.

Νομίζω πως εγώ προσωπικά παίρνω πολύ σοβαρά τη μουσική και ίσως είναι ένας από τους λόγους που γίνομαι, δίχως λόγο, αυστηρός και με τους άλλους αλλά κυρίως με εμένα. Πολλές φορές θα πιάσω τον εαυτό μου να προσπαθεί να αποδείξει κάτι, όχι σε άλλους που ίσως να είναι μέσα στο πλαίσιο κάποιας “νόρμας”, αλλά σε μένα. Είναι ένδειξη μιας τρέλας να θες να πείσεις τον εαυτό σου πως είσαι όντως καλός σε κάτι. Είναι κάτι ενδιάμεσο του «πιστεύω σε μένα» και την ίδια στιγμή «δεν πιστεύω ούτε λίγο».

Θεωρώ πως αυτό ξεκίνησε από τον καθηγητή της κιθάρας μου όταν ήμουν μικρός. Τότε, μου είχε πει πως για να γράψει κάποιος καλή μουσική θα πρέπει να έχει πονέσει ή να έχει πασχίσει για κάτι. Μόνο έτσι θα το κατάφερνε. Αυτή η κουβέντα με στοιχειώνει μέχρι σήμερα. Μεγάλωσα χωρίς να μου λείπει τίποτα. Είχα φίλους, είχα χρόνο για παιχνίδι, μπορεί να μην ήμουν εξαιρετικός μαθητής αλλά ακόμα και εκεί οι γονείς μου με στήριξαν με τον τρόπο τους. Δεν πάσχισα για κάτι, δεν πόνεσα, άρα πώς θα καταφέρω εγώ να γράψω μουσική άξια ακρόασης; Πάντα την είχα αυτή τη σκέψη στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Χρειάστηκε να μεγαλώσω αρκετά για να καταλάβω πως η πάλη για κάτι και ο πόνος δεν χρειάζεται να είναι μόνο μίας απόλυτης μορφής. Μπορείς και έχεις το δικαίωμα να κλάψεις και να στενοχωρηθείς ακόμα και αν νιώθεις πως δεν το αξίζεις, δεδομένου πως άλλοι έχουν πολύ μεγαλύτερα προβλήματα από εσένα. Ο πόνος έχει διάφορες μορφές και μέσα από αυτό ξεκίνησα κι εγώ να γράφω.

Δεν εννοώ βέβαια πως όποιος γράφει μουσική είναι πάντα στενοχωρημένος ή πονάει για κάτι, προς θεού, αυτό θα ήταν απλώς ψέμα. Είναι γεγονός όμως πως η στεναχώρια είναι το πιο έντονο συναίσθημα, αυτό που θυμάσαι περισσότερο και αυτό που πολλές φορές προσπαθούμε να αποφύγουμε σαν τρελοί.  Ούτε αυτό σημαίνει πως όποια τέχνη πηγάζει από “αρνητικά” συναισθήματα είναι στενάχωρη. Κάθε άλλο, πολλές φορές αυτό που βγαίνει προς τα έξω ματζοριάζει, έχει μία μορφή χαράς για λόγους που διαφέρουν για τον καθένα. Ένας πίνακας μπορεί να έχει πολλά έντονα χρώματα και ένας χορός μπορεί να είναι υπερκινητικός και άτσαλος, γεμάτος ενέργεια. Για εμένα, παραδείγματος χάριν, πολλά τραγούδια βγαίνουν χαρούμενα παρά το γεγονός ότι ήμουν στενοχωρημένος όταν τα έγραφα. Όπως βέβαια μπορεί να ισχύει και το ακριβώς αντίθετο. Μία μπαλάντα να γεννηθεί μέσα από στιγμές χαράς. Αυτή η αντίθεση είναι μία ομορφιά από μόνη της, μία κατάθεση συναισθημάτων, ένας τρόπος έκφρασης, και αυτό είναι για μένα η μουσική.

Αυτό το βιβλίο είναι γραμμένο για όλους όσους θεωρούν τον ρεαλισμό λιγάκι υπερεκτιμημένο…

Μα πόσο ωραίο ακούγεται αυτό…όσο και το ότι κάποιες φορές χρειαζόμαστε να διαβάσουμε κάτι που να μας χαλαρώσει, να μας ταξιδέψει, χωρίς να μας προβληματίσει. Και είναι ok αυτό!

Με αφορμή το πρώτο της μυθιστόρημα, η Ζωή Σαββάκου είναι η καλεσμένη στο Art Podcast #180 και μαζί μιλάμε για το hashtag BookTok που από τα χρόνια της καραντίνας έχει κάνει την ανάγνωση βιβλίων πιο ελκυστική στους νέους και για τη «συνταγή» των συγκεκριμένων βιβλίων που είναι το  τρίπτυχο «Ρομαντισμός – Φαντασία – Πιπεράτο περιεχόμενο».

Το «Χριστούγεννα στο Κάστρο» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός με περιμετρική εκτύπωση γεμάτη χιονονιφάδες μας ταξιδεύει στη Σκωτία και σε μία ιστορία 2 ανθρώπων ρομαντική, ανάλαφρη και με χιούμορ – με την ουτοπία να νικά τον ρεαλισμό! Σαν μια ρομαντική κομεντί Χριστουγεννιάτικη με happy end!

Ανακάλυψε την Ζωή Σαββάκου με την υποστήριξη των εκδόσεων Ψυχογιός – η ζωή σε βιβλία.

Στο Art Podcast #180 καλεσμένη της Γιώτας Τσιμπρικίδου είναι η συγγραφέας Ζωή Σαββάκου, με αφορμή το πρώτο της μυθιστόρημα «Χριστούγεννα στο Κάστρο» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός με περιμετρική εκτύπωση γεμάτη χιονονιφάδες που ξετυλίγει μία ιστορία 2 ανθρώπων στη Σκωτία, ρομαντική, ανάλαφρη και με χιούμορ – με την ουτοπία να νικά τον ρεαλισμό! Σαν μια ρομαντική κομεντί Χριστουγεννιάτικη με happy end!

Τι λέει η συγγραφέας για το hashtag BookTok που από τα χρόνια της καραντίνας έχει κάνει την ανάγνωση βιβλίων πιο ελκυστική στους νέους και για τη «συνταγή» των συγκεκριμένων βιβλίων που είναι το  τρίπτυχο «Ρομαντισμός – Φαντασία – Πιπεράτο περιεχόμενο»;

Μάθετε περισσότερα για τη Ζωή Σαββάκου με την υποστήριξη των εκδόσεων Ψυχογιός – η ζωή σε βιβλία.

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

Συνδεθείτε μαζί του στο Instagram και στο Spotify.

«Ό,τι δεν θέλω να χαθεί»

Είμαι ο Κωνσταντίνος Πετρόπουλος, τραγουδοποιός και μου είπαν να σας μιλήσω για την τέχνη μου (αν αυτό που κάνω λέγεται τέχνη…).

Στα τραγούδια μου με κυνηγάει το συναίσθημα της νοσταλγίας. Είναι σαν εκείνον τον παλιό φίλο που σκάει σπίτι σου ακάλεστος, ανοίγει το ψυγείο και σου πίνει την τελευταία μπύρα. Ε, κάπως έτσι λειτουργεί μέσα μου. Φέρνει πίσω πράγματα που δεν ήξερα ότι ήθελα να θυμηθώ.. μια κουβέντα που είπα λάθος, έναν άνθρωπο που άφησα να φύγει επειδή βαριόμουν να προσπαθήσω, ένα τραγούδι που έγραψα στα γρήγορα και τελικά βγήκε καλύτερο από εκείνα που βασάνιζα μήνες. Δεν είναι ρομαντική η νοσταλγία, είναι λίγο ξεδιάντροπη. Αλλά με βοηθάει να ξεχωρίζω τι άξιζε και τι όχι. Ίσως για αυτό τα τραγούδια μου να έχουν εκείνη την αλήθεια που καταλαβαίνει όποιος τα ακούει, γιατί δεν τα ωραιοποιώ. Τα αφήνω να είναι όπως ήταν: λίγο όμορφα, λίγο πικρά, λίγο αστεία. Και κάποιες φορές, όσο κι αν προσπαθήσω να εξηγήσω, νιώθω ότι η αλήθεια τους μιλάει από μόνη της.

Μερικές φορές νιώθω πως ό,τι γράφω ξεκινάει από κάτι μικρό. Κάποιος που καπνίζει στο απέναντι μπαλκόνι, ένα ζευγάρι που τσακώνεται στο πεζοδρόμιο, μια ιστορία φίλου που αρχίζει σαν αστείο και καταλήγει τραγωδία. Οι άνθρωποι στο δρόμο που δεν θα μάθω ποτέ τα ονόματά τους, αλλά θα θυμάμαι για λίγο τον τρόπο που κοιτάχτηκαν ή πώς κράτησαν κάποιον απ’ το χέρι. Έχω γράψει ακόμα και για τις κάλτσες που χάνονται στο πλυντήριο! Εκεί, στα πιο απλά, υπάρχει αυτό που λέω «τέχνη».

«Τις προάλλες κοίταζα μια πρίζα κι έγραψα έργο ζωής…» που έλεγε κι ο Πανούσης.

Καμιά φορά νιώθω ότι η τέχνη της τραγουδοποιίας με εκθέτει περισσότερο απ’ όσο θα ήθελα. Λες και κάθε φορά που γράφω, ανοίγω ένα παράθυρο που δεν ξέρω αν θέλω να το δουν οι άλλοι. Δεν είναι απελευθέρωση, είναι πιο πολύ ένα ξεμπρόστιασμα. Βγάζω πράγματα που ούτε εγώ δεν ήξερα ότι είχα. Και αυτό έχει μια παράξενη ένταση: από τη μία με κάνει να νιώθω εκτεθειμένος, από την άλλη με βάζει στη θέση μου. Γιατί όταν λες κάτι αληθινό, εκεί καταλαβαίνεις ποιος είσαι, χωρίς τα φίλτρα και τις ιστορίες που λες στους γύρω σου. Η τέχνη μου είναι αυτό το κομμάτι που με τραβάει από το αυτί και μου λέει «μην κρύβεσαι άλλο». Και, παρά τις φορές που με τρομάζει η ειλικρίνειά της, νιώθω ότι κάθε τραγούδι είναι ένα σημάδι ότι κάτι κατάφερα να πιάσω πριν φύγει για πάντα.

Αυτό που με νοιάζει πιο πολύ στην τραγουδοποιία είναι να καταφέρω να κρατήσω κάτι που αλλιώς θα χανόταν. Ένα συναίσθημα που κράτησε τρία δευτερόλεπτα. Μια αλήθεια που μου ήρθε ενώ έπινα νερό απ’ το μπουκάλι. Ένα παράπονο που δεν θα έλεγα ποτέ σε άνθρωπο. Είναι σαν ένα σημειωματάριο που δεν θα δείξω σε κανέναν, αλλά τελικά το κάνω τραγούδι και το ακούνε όλοι. Παράλογο, αλλά έτσι πάει. Και ίσως εκεί βρίσκεται η μεγαλύτερη μαγεία του όλου πράγματος: ότι κάτι τόσο μικρό μπορεί να αποκτήσει φωνή και να ταξιδέψει, χωρίς να χάσει την ουσία του.

Και ίσως τελικά αυτό να είναι η τέχνη: ένας τρόπος να μη χαθείς κι εσύ μαζί με ό,τι ξεχνάς. Ένας τρόπος να μείνεις ζωντανός μέσα στα ίδια πράγματα που σε κουράζουν. Ένας μικρός χώρος που ό,τι κι αν γίνει, θα είναι δικό μου. Κι όσο πιο πολύ το κάνω, τόσο περισσότερο καταλαβαίνω ότι δεν είναι μόνο η διαδικασία, αλλά και η αίσθηση ότι κρατάω κάτι ζωντανό από όσα αλλιώς θα χάνονταν.

Υ.Γ. Για να καταλάβετε καλύτερα όλα αυτά που λέω, μπορείτε να ακούσετε τον τρίτο προσωπικό μου δίσκο που μόλις κυκλοφόρησε, με τίτλο «Χλωμή μπλε Κουκκίδα» για να σας λυθούν όλες οι απορίες. Γιατί καλή κι η τέχνη αλλά δεν τρώγεται…

Θέλω να είμαι συνεπής στη δουλειά μου και αυτό που με ενδιαφέρει πρωτίστως είναι η μουσική και η ουσία της

Ο Γιάννης Διονυσίου καλεσμένος μου στο Art Podcast #179 και σκέφτομαι πως έπρεπε αυτό το μοίρασμά μας να γίνει για να γνωρίσουμε καλύτερα έναν καλλιτέχνη που το όνομά του αναφέρεται στα επεισόδια μας συχνά. Ναι, γιατί οι συνάδελφοί του τον ξεχωρίζουν και το κοινό τον έχει ανακαλύψει τα τελευταία χρόνια και τον ακολουθεί!

Στην κουβέντα μας ζωντανεύουν εικόνες της πορείας του από ένα χωριό της επαρχίας της Λευκωσίας και τον ίδιο παιδί μπροστά στο πιάνο ή με το αγαπημένο του βιολί, στις σπουδές μουσικής της Θεσ/νίκης, την ακαδημαϊκή του πορεία και την παρουσία του στην ελληνική λαϊκή μουσική με συνεργασίες αξιοζήλευτες. Μιλάει για τη βαρύτητα της βυζαντινής μουσικής, τη νέα γενιά μουσικών και τραγουδιστών που όπως λέει θα πρέπει να γίνονται παραγωγοί του εαυτού τους, την παραδοσιακή μουσική και την Σοφία Σπυράτου που υπήρξε η πρώτη χείρα βοήθειας για τον ίδιο.

Τι λέει για τον Βασίλη Τσιτσάνη, τον Στέλιο Καζαντζίδη, τον Γρηγόρη Μπιθικώτση, τον Γιώργο Χατζηπιερή, αλλά και τον Γιώργο Νταλάρα με τον οποίο συνεργάζεται και εκτιμά πάρα πολύ; Ποια είναι η πιο δυνατή στιγμή της μέχρι τώρα καλλιτεχνικής του πορείας;

Ο Γιάννης Διονυσίου μιλάει και για τη σχέση του με τον Γιάννη Παπαγεωργίου και τη δική τους νέα δισκογραφική δουλειά, με την «Λακούβα» (και την κρυφή της ιστορία) να ξεχωρίζει!

Αξίζει να γνωρίσεις καλύτερα τον Γιάννη Διονυσίου – άκου την Τέχνη!

Ο Γιάννης Διονυσίου είναι ο καλεσμένος της Γιώτας Τσιμπρικίδου στο Art Podcast #179 και ζωντανεύει εικόνες της πορείας του από ένα χωριό της επαρχίας της Λευκωσίας και τον ίδιο παιδί μπροστά στο πιάνο ή με το αγαπημένο του βιολί, στις σπουδές μουσικής της Θεσ/νίκης, την ακαδημαϊκή του πορεία και την παρουσία του στην ελληνική λαϊκή μουσική με συνεργασίες αξιοζήλευτες. Μιλάει για τη βαρύτητα της βυζαντινής μουσικής, τη νέα γενιά μουσικών και τραγουδιστών, την παραδοσιακή μουσική και την Σοφία Σπυράτου που υπήρξε η πρώτη χείρα βοήθειας για τον ίδιο.

Τι λέει για τον Βασίλη Τσιτσάνη, τον Στέλιο Καζαντζίδη, τον Γρηγόρη Μπιθικώτση, τον Γιώργο Χατζηπιερή, αλλά και τον Γιώργο Νταλάρα με τον οποίο συνεργάζεται και εκτιμά πάρα πολύ;

Ο Γιάννης Διονυσίου μιλάει και για τη σχέση του με τον Γιάννη Παπαγεωργίου και τη δική τους νέα δισκογραφική δουλειά, με την «Λακούβα» (και την κρυφή της ιστορία) να ξεχωρίζει!

Άκου την Τέχνη στο νέο επεισόδιο Art Podcast!

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

Ένας παραμυθάς που αφηγείται ιστορικά γεγονότα – αυτό είναι ό,τι κοντινότερο σε ό,τι έχει χτίσει με εξαιρετικό τρόπο ο καλεσμένος μου. Ναι, The Trivialist! Στο Art Podcast #178 και με αφορμή το δεύτερό του βιβλίο, μου αποκαλύπτεται αυτή η digital περσόνα που παρακολουθώ στα Social Media και φροντίζω να ρουφώ τη γνώση με τον σπιρτόζικο και ταυτόχρονα λογοτεχνικό τρόπο που μου την προσφέρει.

Αφού συμφωνούμε πως η Ιστορία όπως διδάσκεται στα σχολεία είναι πάρα πολύ βαρετή, ξεκινάμε να μιλάμε για τα σπουδές του – Πολιτικές Επιστήμες και Διεθνείς Σχέσεις αλλά και Ευρωπαϊκός Πολιτισμός με μεταπτυχιακό σε Φιλοσοφία της Τέχνης – και για το πώς ξεκίνησε να «ανεβάζει» τόσο ενδιαφέροντα posts Ιστορίας στο Facebook αρχικά, με τους ενήλικες να τον ακολουθούν και το πρώτο του βιβλίο να μην αργεί να κάνει μεγάλη επιτυχία. Από τις εκδόσεις Διόπτρα κυκλοφορεί πλέον το δεύτερο του βιβλίο «Εγώ, ο Άνθρωπος» που χωράει τους Σκορπιούς στο ζώδιο Αδάμ και Εύα, την καταστροφή του Νώε και τον Κοπέρνικο, τον Φρόυντ και τον Καζανόβα – τουλάχιστον! – και ο ίδιος μας μιλά για τις πηγές που εμπιστεύεται και το ChatGPT που κάνει λάθη, για την προσπάθεια του να δείξει στον αναγνώστη αντιήρωες και την εξέλιξη του ανθρώπου με απόλυτα φρέσκο τρόπο.

Ανακάλυψε κι εσύ τον The Trivialist – Θα εντυπωσιαστείς!

Διαθέσιμο επεισόδιο με την υποστήριξη των εκδόσεων Διόπτρα – βιβλία με θέα τη ζωή!

Οι κινηματογραφικές περσόνες κεντρίζουν περισσότερο το ενδιαφέρον του κόσμου, αλλά εγώ προτιμώ να λανσάρω τον αντιήρωα!

Ο καλεσμένος της Γιώτας Τσιμπρικίδου στο Art Podcast #178 είναι πολυδιαβασμένος όχι μόνο με τα δύο του βιβλία, αλλά και με τα εξαιρετικά ενδιαφέροντα posts του στα Social Media. Άλλωστε είναι ένας παραμυθάς που αφηγείται ιστορικά γεγονότα, με τρόπο σπιρτόζικο και ταυτόχρονα λογοτεχνικό.

Η Ιστορία όπως διδάσκεται στα σχολεία, οι πηγές που εμπιστεύεται και το ChatGPT που κάνει λάθη, οι σπουδές του – Πολιτικές Επιστήμες και Διεθνείς Σχέσεις αλλά και Ευρωπαϊκός Πολιτισμός με μεταπτυχιακό σε Φιλοσοφία της Τέχνης, το ξάφνιασμα με την μεγάλη επιτυχία του πρώτου του βιβλίου και το νέο του συγγραφικό εγχείρημα «Εγώ, ο Άνθρωπος» που χωράει τους Σκορπιούς στο ζώδιο Αδάμ και Εύα, την καταστροφή του Νώε και τον Κοπέρνικο, τον Φρόυντ και τον Καζανόβα – τουλάχιστον!

Άκου την Τέχνη και ανακάλυψε κι εσύ τον The Trivialist με την υποστήριξη των εκδόσεων Διόπτρα – βιβλία με θέα τη ζωή!

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

Πόσο ωραίο μοίρασμα ήταν αυτό που κάναμε με τον Γιώργο Παπαγεωργίου στο Art Podcast #177…μπήκε στο studio ευγενής, λαμπερός, ειλικρινής και με μια ενέργεια που «με πήρε» μαζί του σε ένα ταξίδι από το παρελθόν του στη Θεσσαλονίκη μέχρι το σήμερά του πάνω στη σκηνή – ή και στο σπίτι χορεύοντας με την δύο ετών κόρη του.

Μιλάμε για την comfort zone της παιδικής του ηλικίας που είχε κάτι από Πρωτοψάλτη στο αυτοκίνητο του μπαμπά, αλλά και την εφηβεία του γεμάτη μουσική, πρόβες σε υπόγεια στούντιο της συμπρωτεύουσας κι έναν φίλο του, τον Γιώργο, που ενώ μαζί σπούδαζαν marketing του είπε πως μάλλον έπρεπε να γίνει ηθοποιός!

Τα απαιτητικά χρόνια στη Δραματική Σχολή του Εθνικού, οι προσωπικότητες του θεάτρου που από μικρός είχε γνωρίσει στο πλευρό της μητέρας του, της εξαιρετικής Φιλαρέτης Κομνηνού και η πρώτη υποκριτική στιγμή του σε ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου.

Γιατί ξεχωρίζει τη «Σκοτεινή Θάλασσα» και τη «Μάγισσα» από τις τηλεοπτικές δουλειές του; Πώς «η Κατσαρίδα» τον βούτηξε με τρόπο απόλυτο στην θεατρική απλότητα και γιατί ο «Αρίστος» τον ενηλικίωσε;

Το τόσο φρέσκο μιούζικαλ Hotel Amour στην Αθήνα και το τόσο προσωπικό του εγχείρημα «1984» που ανεβάζει στη Θεσσαλονίκη είναι τα στοιχήματα της φετινής θεατρικής σεζόν του και δουλεύει σκληρά για αυτά.

Όταν η κουβέντα φτάνει στους Polkar – το συγκρότημα που είναι μακριά από νόρμες –  τη μουσική τους, τα live τους και τα δισκογραφικά τους νέα που φέρνουν σε εμάς νέα τραγούδια, μιλά με ειλικρίνεια και πολλή αγάπη για τον τρόπο που εκφράζεται πάνω στη σκηνή.

Αξίζει να ακούσεις το νέο επεισόδιο Art Podcast με την υποστήριξη του νέου Diamond Velvet Eye Gel από τη Frezyderm – το πανίσχυρο αντιγηραντικό hydrogel σε καινοτόμο σύστημα δονητικού μασάζ που επανορθώνει και τα 5 σημεία γήρανσης των ματιών για ολική ανανέωση.

Γιατί ξεχωρίζει τη «Σκοτεινή Θάλασσα» και τη «Μάγισσα» από τις τηλεοπτικές δουλειές του; Πώς «η Κατσαρίδα» τον βούτηξε με τρόπο απόλυτο στην θεατρική απλότητα και γιατί ο «Αρίστος» τον ενηλικίωσε;

Το Hotel Amour στην Αθήνα και το τόσο προσωπικό του εγχείρημα «1984» που ανεβάζει στη Θεσσαλονίκη είναι τα στοιχήματα της φετινής θεατρικής σεζόν του και δουλεύει σκληρά για αυτά.

Όταν η κουβέντα φτάνει στους Polkar, την μουσική τους, τα live τους και τα δισκογραφικά τους νέα που φέρνουν σε εμάς νέα τραγούδια, μιλά με ειλικρίνεια και πολλή αγάπη για τον τρόπο που εκφράζεται πάνω στη σκηνή.

Απολαυστικός στο μοίρασμά του στο νέο επεισόδιο Art Podcast με την υποστήριξη της Diamond Velvet Luminous Glow από την Frezyderm – premium αντιρυτιδική κρέμα με εντυπωσιακό highlighter αποτέλεσμα για ασύγκριτη φωτεινότητα και ανυπέρβλητη λάμψη.

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

Συνδεθείτε μαζί της στο Instagram και στο Facebook.

Η Τέχνη είναι ιαματική…

«Τα σκιάχτρα πέτα στα πιο βαθιά πηγάδια, ελευθερώσου και ανάπνεε τα βράδια.

Τους φόβους κάψε, πίστευε, και έξω απ’τα μετόπισθεν, γιατί η ζωή θέλει εμπρός, όχι με την όπισθεν.»

(«Ψ.», της Άλκηστης Ηλιάδη)

Η Τέχνη είναι η αστερόσκονη στο σύμπαν της επιβίωσής μας. Μαγική υπερδύναμη που μας εξυψώνει από τα γειωμένα καθημερινά μας. Η μετασχηματιστική φόρα που κουβαλά στην πλάτη της τα κουρασμένα Μέσα Παιδιά μας. Τα ξυπνάει, τα ταχταρίζει, τα εμπνέει, τα θωρακίζει, και μέσα από τα πιο βαθιά σκοτάδια, τα ωθεί αναγεννημένα με στοργή στο Φως. Είναι οι ζωές όπου βουτάμε χωρίς να τραυματίσουμε ή να τραυματιστούμε. Για να δούμε τους Εαυτούς μας και τους Άλλους στην τρισδιάστατη ολότητά τους, απαλλαγμένους από στραγγαλιστικά κοινωνικά θέσφατα. Μα είναι και τα ψυχικά μας πουπουλένια μαξιλάρια. Και οι ζώνες ασφαλείας μας, στις σφοδρές συγκρούσεις με το βίαιο παρόν και το αχαρτογράφητο μέλλον.

Η μουσική, το θέατρο, η συγγραφή,  ήταν πάντα νησίδες ασφαλείας, σύμφυτες με την ύπαρξή μου. Στα 6 μου, ζήτησα από τον Άγιο Βασίλη δώρο μια γραφομηχανή. Έκτοτε, δε σταμάτησα να ψάχνω ψηλαφιστά μέσα μου, άλλοτε για να με αντικρίσω άφοβα κι άλλοτε αποπειρώμενη να μεταπλάσω τα σκοτάδια σε Φως, με όχημα την Τέχνη. Γιατί, μακριά της ένιωθα να αφαιμάζομαι και να συρρικνώνομαι.

Γι’αυτό η Τέχνη είναι ιαματική.  Όταν διασταυρώνεται με τους δρόμους μας και συνυφαίνεις οδικούς χάρτες εξόδου από τις…Ντουλάπες μας. Ένα αντιφόβητρο που μας κάνει αλεξικέραυνους, στην πορεία μας από το Τραύμα στο Θαύμα, σαν αντίστασή στον προθανάτιο Θάνατο. Η Τέχνη είναι η αιχμή της αντίστασης στη Φθορά. Άλλωστε, ετυμολογικά, προέρχεται από το αρχαίο «τίκτω». Γεννά και δημιουργεί, άρα, φύσει και θέσει, αντιστέκεται στον Θάνατο. Κι όταν είναι σύμφυτη με τη ζωή μας, γίνεται το αλεξίσφαιρο γιλέκο μας: όσο και να αποπειράται η πραγματικότητα να μας εγκλωβίσει στην απραξία, αυτή θα μας σώνει πάντα από τον άγονο εγκλεισμό σε Ντουλάπες.

Δημιουργούμε ασταμάτητα αμυνόμενοι εναντίον της αφαίμαξης των ονείρων μας που είναι ο πνευματικός θάνατός μας. Δημιουργούμε για να πολλαπλασιάζουμε τις ελεύθερες αναπνοές μας.

Αυτό ευαγγελίζεται το «Ψ.», πρώτο θεατρικό παιδί μου, που ανεβαίνει από 10/12/2025 στο Studio Μαυρομιχάλη: είμαστε ο καταλύτης της ύπαρξής μας. «Εμείς φτιάχνουμε τις ευκαιρίες μας, τις αναπνοές μας. Γιατί η Ψυχή αναπνέει από Ανάγκη.» λέει ο Ψ.. Πέρα από το Σκοτάδι, υπάρχει πάντα Φως. Αρκεί να θέλουμε να του κάνουμε χώρο μέσα μας. Και να αγωνιστούμε για Αυτό. «“Θα σας ειδοποιήσουμε.”. Να μη με ειδοποιήσετε. Εγώ θα με ειδοποιήσω», λέει η Ψουψούλα. Η Τέχνη μάς θυμίζει ότι η δύναμη για αλλαγή που κρύβουμε μέσα μας, είναι εγγενές στοιχείο της ζωής. Λυτρωτική αλήθεια. Ο Χάρης Χάρμας λέει: «Μην περιμένεις κανένα να σε βγάλει από τη Ντουλάπα. Μίλα κι άσε τα θαύματα να κάνουν φασαρία, άσε τους φόβους σου να κλαίνε στη γωνία. Πίστεψε στο Κάρμα σου. Μείνε στην Ουσία. Γίνε εσύ το Θαύμα σου. Γίνει η Σωτηρία.»

Κι αν στις ντουλάπες μας στοιβάζονται μπόλικοι σκελετοί και απύθμενοι φόβοι, ας τους κοιτάξουμε επιτέλους κατάματα. Ακόμη και ένα βήμα προς την αυτογνωσία, είναι τεράστιο για τη σωτηρία μας. Τότε, η Τέχνη μπορεί να γίνει ο σύμμαχος μεγεθυντικός φακός μας. Ο Ψ. λέει «Μην κάνεις όπως η στρουθοκάμηλος. Νομίζει ότι αν ξαπλώσει ήσυχη και ακίνητη στο έδαφος, θα είναι αόρατη και ο εχθρός δεν θα της επιτεθεί.[…]. Εθελοτυφλεί. […]Ο φόβος της, ωστόσο, που την ακινητοποιεί, την εκθέτει σε κίνδυνο. Όμως, αν πάψει να φοβάται και κοιτάξει κατάματα τον εχθρό της, έχει κάνει ήδη το πρώτο βήμα για τη σωτηρία της.»

Δεν έχουμε άλλο χρόνο να στραγγαλιζόμαστε. Τώρα πετάμε τα βαρίδια. Τώρα διώχνουμε τους ελέφαντες από τα κεφάλια μας. Τώρα ξεσκονίζουμε την Ψυχή μας. Τώρα, πιο πολύ από ποτέ, κάνουμε χώρο στην ιαματική δύναμη της Τέχνης.

Στις 8 κάθε πρωί δημιουργεί για ένα τρίωρο…είναι ο δικός του πρωταθλητισμός.

Στα ακούσματα του ισορροπούν η Annie Lennox, η Τάνια Τσανακλίδου και ο Βασίλης Τσιτσάνης.

Έχει ένα τετραδιάκι από παιδί που εκεί σημείωνε αποκωδικοποιώντας κάθε μουσική που του άρεσε – αλλά πού να είναι αυτό το τεφτεράκι από τα παλιά;

Είμαι μεγάλη θαυμάστρια του Θέμη Καραμουρατίδη που στο Art Podcast #176 με κερδίζει ακόμη περισσότερο με την ευγένεια, το χιούμορ και το πάθος του για ό,τι δημιουργεί.

Ξετυλίγει τη ζωή του και την πορεία του από το Πλατύ Ημαθίας, με τη γενναία μητέρα που του έφερε το πιάνο στο σπίτι και τον πατέρα του με το βινύλιο του Ζαν Μισέλ Ζαρ και το «Ρεμπέτικο» του Ξαρχάκου, μέχρι τις σπουδές στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και εκείνη την ακρόαση που έκανε «ένα» τους τρεις τους: τον Γεράσιμο Ευαγγελάτο, την Νατάσσα Μποφίλιου και τον Θέμη…μιλάει για το πόσο λυτρωτικό είναι να δουλεύουν όλοι μαζί, για το καλλιτεχνικό μέγεθος της Μποφίλιου, την ψυχή, το όραμά της και την ειλικρίνειά της στα live της, για τον Ευαγγελάτο που είναι «το σπίτι» του – άλλωστε τον Οδυσσέα Ιωάννου αποκαλεί «εξοχικό» του – το ξάφνιασμά τους με το «Εν Λευκώ» και το «Μέτρημα» που δεν είχε πιστέψει τόσο πολύ, αφού ένιωθε ότι ήταν κάτι προσωπικό. Η Ελευθερία Αρβανιτάκη, ο Πάνος Μουζουράκης, η Γιώτα Νέγκα και το «Δίκιο» της, ο κινηματογράφος με την «Τζαμάικα» αλλά και το «Ουζερί Τσιτσάνης» του Μανουσάκη…όλα έχουν το ειδικό βάρος τους στην πορεία του. Και όταν φτάνουμε στο θέατρο, μιλάμε για την «Απλή Μετάβαση» για να φτάσουμε στο εκπληκτικό μιούζικαλ «Hotel Amour» σκηνοθετημένο υπέροχα από την Σμαράγδα Καρύδη, με μουσική και ερμηνείες αδιανότητα φρέσκιες, αλλά και στο παιδικό Μέριλιν στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά με ολοκαίνουργια τραγούδια…

Τον ακούω με προσοχή να μου παρουσιάζει την προσέγγισή του για τις «ταμπέλες» στη μουσική και να μου περιγράφει πώς δεν περνάει καλά με το ΑΙ στη μουσική που ευτυχώς δεν είναι τόσο τρυφερό ώστε να μας κάνει να συγκινούμαστε – όπως δηλαδή μας αγγίζει η μουσική του Θέμη Καραμουρατίδη!

Αξίζει – άκου την Τέχνη στο #176 επεισόδιο Art Podcast με την υποστήριξη της Άννας Μαρίας Μαζαράκη / προσιτή πολυτέλεια για κάθε περίσταση της ζωής σου!

Οι ταμπέλες στη μουσική είναι η πρόθεση του δημιουργού και όχι το αποτέλεσμα

Και ο Θέμης Καραμουρατίδης μοιράζεται σκέψεις, ιστορίες πίσω από συνεργασίες και τραγούδια, εικόνες από την παιδική του ηλικία, αναμνήσεις από το ορμητικό ξεκίνημά του, απόψεις μετά από μια τόσο επιτυχημένη πορεία στη δημιουργία.

Καλεσμένος της Γιώτας Τσιμπρικίδου στο Art Podcast #176, ευγενής, με χιούμορ και πάθος για όσα κάνει ξετυλίγει τη ζωή του από το Πλατύ Ημαθίας, με τη γενναία μητέρα που έφερε το πιάνο στο σπίτι γι’ αυτόν, μέχρι τις σπουδές στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και εκείνη την ακρόαση που έκανε «ένα» τους τρεις τους: τον Γεράσιμο Ευαγγελάτο, την Νατάσσα Μποφίλιου και τον Θέμη…μιλάει για το καλλιτεχνικό μέγεθος της Μποφίλιου, την ψυχή και το όραμά της, για τον Ευαγγελάτο που είναι «το σπίτι» του – άλλωστε τον Οδυσσέα Ιωάννου αποκαλεί «εξοχικό» του – το ξάφνιασμά τους με το «Εν Λευκώ» και το «Μέτρημα» που δεν είχε πιστέψει τόσο πολύ, αφού ένιωθε ότι ήταν κάτι προσωπικό. Η Ελευθερία Αρβανιτάκη, ο Πάνος Μουζουράκης, η Γιώτα Νέγκα και το «Δίκιο» της, ο κινηματογράφος με την «Τζαμάικα» αλλά και το «Ουζερί Τσιτσάνης» του Μανουσάκη…όλα έχουν το ειδικό βάρος τους στην πορεία του. Και όταν φτάνουμε στο θέατρο, μιλάμε για την «Απλή Μετάβαση» για να φτάσουμε στο εκπληκτικό μιούζικαλ «Hotel Amour» σκηνοθετημένο υπέροχα από την Σμαράγδα Καρύδη, με μουσική και ερμηνείες αδιανότητα φρέσκιες, αλλά και στο παιδικό Μέριλιν της Τασούλας Επτακοίλη στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά με ολοκαίνουργια τραγούδια…

Στα ακούσματα του ισορροπούν η Annie Lennox, η Τάνια Τσανακλίδου και ο Βασίλης Τσιτσάνης και κάθε πρωι στις  οκτώ ο δικός του πρωταθλητισμός απαιτεί ένα τρίωρο δημιουργίας.

Είναι εξαιρετικός ο Θέμης Καραμουρατίδης – ανακαλύψτε τον στο #176 επεισόδιο Art Podcast με την υποστήριξη της Άννας Μαρίας Μαζαράκη / κοσμήματα που τονίζουν τη μοναδικότητά σου!

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

Συνδεθείτε μαζί της στο Instagram.

«Μέσα από την τέχνη μαθαίνω να αγαπώ»

Η τέχνη ως ανάσα

Είμαι η Εβελίνα Καραπάνου, ηθοποιός, θεατρική παιδαγωγός και δημιουργός καλλιτεχνικών projects.

Από μικρή ένιωθα πως ο άνθρωπος γεννιέται με μια ανάγκη να εκφραστεί, να δώσει μορφή στο άυλο.

Αυτή η ανάγκη έγινε για μένα προορισμός.

Η τέχνη ως καταγωγή

Η τέχνη ήταν πάντα παρούσα στη ζωή μου, πριν ακόμη καταλάβω τι σημαίνει η λέξη.

Η μουσική και το θέατρο δεν έλειψαν ποτέ από το σπίτι μας!

Ο πατέρας μου είχε φίλους συνθέτες και ποιητές, και έτσι από παιδί μεγάλωσα μέσα σε σπίτια γεμάτα μουσικές, συζητήσεις και λέξεις.

Η τέχνη ως τόπος συνάντησης

Σπούδασα θέατρο, υποκριτική και τραγούδι, κι έπειτα ακολούθησα μεταπτυχιακές σπουδές στη δραματοθεραπεία. Εκεί, η τέχνη πήρε άλλη διάσταση, έγινε γλώσσα επικοινωνίας, θεραπείας, βαθιάς κατανόησης. Ως θεατρική παιδαγωγός, δουλεύοντας με παιδιά και ενήλικες, έμαθα ότι το θέατρο δεν είναι χώρος επίδειξης αλλά χώρος συνάντησης, ένας καθρέφτης όπου ο καθένας μπορεί να δει και να αποδεχθεί τον εαυτό του.

Η τέχνη μού γεννά συγκίνηση. Είναι εκείνη η αδιόρατη στιγμή που κάτι μέσα σου αλλάζει, χωρίς να ξέρεις γιατί. Όταν βλέπω ένα παιδί να τολμά να εκτεθεί στη σκηνή ή έναν ενήλικα να επιτρέπει στον εαυτό του να νιώσει, ξέρω πως η τέχνη έχει ήδη επιτελέσει τον σκοπό της!

Το θέατρο ως καθρέφτης

Κάθε φορά που ανεβαίνω στη σκηνή, νιώθω ότι στέκομαι μπροστά σε έναν καθρέφτη που δεν δείχνει μόνο εμένα, αλλά και όλους τους ανθρώπους που κουβαλώ μέσα μου.

Η σκηνή γίνεται ένας τόπος αλήθειας, εκεί όπου το φως και το σκοτάδι συμφιλιώνονται.

Προσπαθώ να καταλάβω τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος, μέσα σε έναν κόσμο που συχνά ξεχνά να νιώθει.

Ως θεατρική παιδαγωγός, δουλεύοντας με παιδιά και ομάδες, βλέπω καθημερινά πώς η τέχνη γίνεται καταφύγιο. Όταν ένα παιδί απελευθερώνεται μέσα από το παιχνίδι, όταν γελά ή συγκινείται, τότε η τέχνη έχει ήδη επιτελέσει τον σκοπό της. Έχει φέρει την ψυχή πιο κοντά στην αλήθεια της.

Η τέχνη μέσα στην καθημερινότητα

Πιστεύω πως η τέχνη δεν ζει μόνο στις σκηνές ή στα μουσεία, ζει παντού.

Στο βλέμμα ενός αγνώστου, στο φως που αλλάζει το χρώμα των πραγμάτων, σε μια φράση που σε συγκλονίζει απρόσμενα.

Αν μάθεις να την ακούς, η τέχνη θα σου δείξει πως ακόμη και η πιο απλή στιγμή μπορεί να γίνει ποίηση.

Για μένα, η τέχνη είναι πράξη πίστης.

Πίστη στον άνθρωπο, στην ευαισθησία, στη δυνατότητα της καρδιάς να ανθίζει ξανά και ξανά, ακόμη κι όταν ο κόσμος γυρίζει ανάποδα.

Κάθε συνάντηση μαζί του είναι απολαυστική για μένα! Και ναι, ο Πάνος Δημάκης επιστρέφει στο Art Podcast και στο #175 επεισόδιο αφήνομαι να τον ακούσω να μου μιλάει για την ελληνική γλώσσα. Η αφορμή για το νέο μας μοίρασμα είναι το νέο του βιβλίο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα, «1000 + 1 Χίλιες και μία λέξεις».

Κι έτσι το «Γεράκι» του «The Chase», ο συγγραφέας των best seller μυθιστορημάτων, ο μεταφραστής του έργου του Νίκου Καζαντζάκη επιστρατεύει γνώσεις και πολύ χιούμορ και ξετυλίγει με έναν ιδιαίτερο τρόπο την ελληνική γλώσσα, τις λέξεις που ξέρουμε και κάποιες που αγνοούμε και μας παίρνει μαζί του σε ένα ταξίδι μαγικό. Με τίτλο ίδιο με τη σειρά podcasts που παρουσιάζει, όχι, το βιβλίο αυτό δεν είναι ένα λεξικό – είναι το απαύγασμα της προσπάθειάς του πολλών ετών όχι μόνο να σταχυολογήσει λέξεις, αλλά και να τις συνδέει μεταξύ τους. Με πολλή ιστορία, μυθολογία, πολιτιστικές αναφορές και προσωπικές ιστορίες, ο Πάνος Δημάκης μάς κάνει να νιώθουμε υπερήφανοι για τη γλώσσα μας και μας καλεί να την κατανοήσουμε με έναν τρόπο πρωτότυπο και καθόλου στείρο. Όπως θα έπρεπε να γίνεται και στην εκπαίδευση – αλήθεια, γιατί δε γίνεται; Τι λέει για τη χρήση της γλώσσας στα Social Media και τι τελικά στερεί το ChatGPT από τη σκέψη μας;

Ακούστε προσεκτικά το Art Podacst #175 με την υποστήριξη των εκδόσεων Διόπτρα – βιβλία με θέα τη ζωή.

Με τίτλο ίδιο με τη σειρά podcasts που παρουσιάζει, όχι, δεν είναι ένα λεξικό – είναι το απαύγασμα της προσπάθειάς του πολλών ετών όχι μόνο να σταχυολογήσει λέξεις, αλλά και να τις συνδέει μεταξύ τους. Με χιούμορ, πολλή ιστορία, μυθολογία, πολιτιστικές αναφορές και προσωπικές ιστορίες, ο Πάνος Δημάκης μάς κάνει να νιώθουμε υπερήφανοι για τη γλώσσα μας και μας καλεί να την κατανοήσουμε με έναν τρόπο πρωτότυπο και καθόλου στείρο.

ChatGPT και ελληνική γλώσσα… Social Media και ελληνική γλώσσα… Η εκπαίδευση και ο ρόλος της οικογένειας… Η παγκοσμιοποίηση της γλώσσας. Πολλοί οι προβληματισμοί για τη νέα εποχή αναφορικά με τον τρόπο που σκεφτόμαστε και χειριζόμαστε τις λέξεις. Όλα αυτά και πολλά ακόμη χωράνε σε ένα απολαυστικό επεισόδιο Art Podcast με την υποστήριξη των εκδόσεων Διόπτρα – βιβλία με θέα τη ζωή.

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

Έχω περάσει υπέροχα σε live του…έχει κάτι τρυφερό και νοσταλγικό στον ήχο του, τον στίχο του, την ερμηνεία του…

Ο Βασίλης Καζούλης ευγενικός, με ζεστό χαμόγελο και μία γοητευτική έμφυτη συστολή μού μιλάει για τη δική του πορεία στον χώρο στο Art Podcast #174 και με κάνει συνταξιδιώτη του σε διαδρομές ωραίες με soundtrack κάτι από «Φανή», «Αεροπλάνα», «Κάτι να γυαλίζει», «Lady Madonna» και φυσικά τους αγαπημένους του Beatles.

Από ένα χωριό της Ρόδου στην Αθήνα, αυτοδίδακτος και με μεγάλη αγάπη στη δημιουργία τραγουδιών, με την κιθάρα του απολάμβανε από μικρός να κάνει το κοινό του χαρούμενο στα live του και να τους αγγίζει με την ερμηνεία του…Μιλάει για τον Διονύση Σαββόπουλο και πώς τον είχε επιλέξει ως νέο ταλέντο, για τον αυθόρμητο τρόπο με τον οποίο γράφει μουσική και τους στίχους των τραγουδιών του που ο ίδιος ξεχωρίζει.

Στις εμφανίσεις του μαζί με τον Λάκη Παπαδόπουλο, τον Νίκο Ζιώγαλα και τον Γιάννη Γιοκαρίνη υπάρχουν πειράγματα, αγάπη μεταξύ τους και κοινό διαφόρων ηλικιών που ξέρουν τα τραγούδια τους και τα ζητούν ξανά και ξανά…

Σαν χάδι θα ακουστεί αυτό το επεισόδιο με τον Βασίλη Καζούλη – άκου την Τέχνη κι εσύ!

Χαρούμενοι και συγκινημένοι θέλω να φεύγουν όλοι από τα live μου…

Ευγενικός, τρυφερός, με ζεστό χαμόγελο και συστολή, ο Βασίλης Καζούλης μιλά στην Γιώτα Τσιμπρικίδου για τη βαθιά αγάπη του στη μουσική. Στο Art Podcast #174 ξετυλίγει το νήμα μιας πορείας με πολλές δημιουργίες, ωραία τραγούδια, κιθάρα και πολλή αγάπη από το κοινό του.

Γιατί είναι ξεχωριστό το «Lady Madonna» στην έμπνευση του από παιδί, πότε αγόρασε με δικά του χρήματα την πρώτη του κιθάρα, πόσο σημαντικό ρόλο έπαιξε ο Διονύσης Σαββόπουλος στο να γίνει γνωστός, ποια είναι (ή δεν είναι) η Φανή και ποια ή Άννα στις δημιουργίες του και ποια ιστορία υπάρχει πίσω από το τραγούδι «Κάτι να γυαλίζει»;

Στις εμφανίσεις του μαζί με τον Λάκη Παπαδόπουλο, τον Νίκο Ζιώγαλα και τον Γιάννη Γιοκαρίνη υπάρχουν πειράγματα, αγάπη μεταξύ τους και κοινό διαφόρων ηλικιών που ξέρουν τα τραγούδια τους και τα ζητούν ξανά και ξανά…

Απολαυστικός ο Βασίλης Καζούλης στο Art Podcast #174 – άκου την Τέχνη.

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

«Μην τον ρωτάς τον ουρανό», «Το Βαλς των Χαμένων Ονείρων», «Τα παιδιά του Πειραιά», «Έχω ένα μυστικό», «Θάλασσα πλατιά» και τόσα ακόμη κινηματογραφικά θέματα που φέρουν την υπογραφή του Μάνου Χατζιδάκι.

Στο Art Podcast #173 κάνουμε μία επιλογή από το πλούσιο έργο του κορυφαίου Έλληνα συνθέτη για τον κινηματογράφο και πατάμε play σε ταξίδια μουσικά με αγαπημένους πρωταγωνιστές…η Τζένη Καρέζη, η Μελίνα Μερκούρη, ο Θανάσης Βέγγος, η Αλίκη Βουγιουκλάκη και τόσοι άλλοι σε αγαπημένες ταινίες.

Άκου την Τέχνη και θυμίσου κάποιες από τις πιο σημαντικές κινηματογραφικές στιγμές του Μάνου Χατζιδάκι.

Σε αυτό το επεισόδιο Art Podcast η Γιώτα Τσιμπρικίδου επιλέγει 10 + 1 κινηματογραφικά θέματα που έχουν την υπογραφή του Χατζιδάκι και έχουν αγαπηθεί ιδιαίτερα από το κοινό. Με τη φωνή της Νάνας Μούσχουρη, της Μελίνας Μερκούρη, της Τζένης Καρέζη, της Αλίκης Βουγιουκλάκη…σε ταινίες κλασικές όπως «Ποτέ την Κυριακή», «Στέλλα», «Μανταλένα», «America America», «Μαγική Πόλις» και τόσες ακόμη.

Απολαύστε ένα σύντομο μουσικό ταξίδι με ιστορίες πίσω από soundtracks και τον κινηματογραφικό Μάνο Χατζιδάκι σε πρώτο πλάνο.

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

Συνδεθείτε μαζί τους στο Instagram και στο Facebook.

ΦΑΟΣ – Το φως που διαπερνά το σκοτάδι

Πιστεύουμε ότι η τέχνη δεν είναι κάτι έξω από εμάς, είναι ο τρόπος που μαθαίνουμε να μιλάμε χωρίς περιορισμούς. Είναι η γλώσσα που μπορεί να χωρέσει όλα όσα δεν βρίσκουν θέση στις καθημερινές κουβέντες και σε κρατά όρθιο, ακόμα κι όταν γύρω όλα μοιάζουν θολά.

Γι’ αυτό θέλουμε να μοιραζόμαστε. Να δημιουργούμε στιγμές. Έτσι γεννήθηκε το όνειρο μιας μπάντας, “Φάος”. Το φως που διαπερνά το σκοτάδι. Όχι ένα φως εκτυφλωτικό, αλλά απαλό, τόσο όσο χρειάζεται για να θυμηθείς ότι δεν είσαι μόνος.

Η τέχνη μας είναι οι ιστορίες που κουβαλάμε όλοι, οι φόβοι μας, οι ελπίδες μας, η αγωνία μας να βρούμε χώρο σε έναν κόσμο που αλλάζει πιο γρήγορα απ’ όσο μπορούμε να ακολουθήσουμε. Δεν γράφουμε τραγούδια για να διδάξουμε, γράφουμε για να καθρεφτίσουμε. Για να βάλουμε σε φράσεις και μελωδίες αυτά που νιώθουμε κι αυτά που ίσως νιώθει και ο άλλος, χωρίς να τολμά να τα εκφράσει.

Πολλές φορές αναρωτιόμαστε τι είναι τελικά η τέχνη; Μία φυγή; Μία θεραπεία; Ένας τρόπος να καταλάβουμε τον εαυτό μας ή τους άλλους; Για εμάς είναι όλα αυτά μαζί. Είναι το σημείο όπου ο χρόνος σταματά για λίγο και αφήνει χώρο να υπάρξει αλήθεια. Μικρή ή μεγάλη δεν έχει σημασία. Αρκεί που είναι αλήθεια.

Στις πρόβες μας χάνεται η αίσθηση του “εγώ” και γεννιέται το “εμείς”. Αυτό το “εμείς” είναι που μας κρατάει. Όσο κι αν η καθημερινότητα μας τραβά προς διαφορετικές κατευθύνσεις, η δημιουργία μας φέρνει ξανά πίσω, σ’ εκείνον τον κοινό τόπο όπου μπορούμε να υπάρχουμε αληθινά. Στιγμές που ξεκινούν από ένα μικρό στίχο γραμμένο πρόχειρα σ’ ένα τετράδιο ή από έναν ρυθμό που ξεπηδά αυθόρμητα, κι έπειτα όλοι μαζί τον πλάθουμε μέχρι να αποκτήσει ψυχή.

Το πρώτο φως στην κοινή μας ζωή ως μπάντα είναι τα δύο τραγούδια μας. Μέσα σε αυτή τη σκοτεινιά που επιθετικά μας σκεπάζει, εμείς διαλέγουμε το φως. Τραγούδια παλιά, κάτω από άλλο φως, τραγούδια με το δικό τους, καινούργιο φως και με την αγάπη μας. Η μουσική είναι φάρος, είναι κράτημα, είναι ανάσα.

Γιατί αν θέλουμε να μείνει κάτι από τους Φάος, δεν είναι μόνο οι νότες ή οι στίχοι. Είναι η αίσθηση ότι η τέχνη, όποια κι αν είναι η μορφή της, μπορεί να γίνει γέφυρα. Από το μέσα προς το έξω, από το σκοτάδι προς το φως, από τον έναν άνθρωπο προς τον άλλον. Στο τέλος της ημέρας, αυτό που μένει δεν είναι οι λέξεις ή οι μελωδίες, αλλά το συναίσθημα που γεννιέται όταν οι ψυχές συναντιούνται.

Αυτό είναι για εμάς το artliving, να ζεις την τέχνη σου όχι ως κάτι ξεχωριστό από την καθημερινότητα, αλλά ως κομμάτι της. Να περπατάς στους δρόμους και να αναγνωρίζεις ρυθμούς στο βήμα των περαστικών, να βρίσκεις στίχους στις φωνές των παιδιών, να βλέπεις φως εκεί που πριν έβλεπες μόνο σκιά. Να κάνεις τη μέρα σου τραγούδι, έστω κι αν κανείς δεν το ακούει.

Κι έτσι συνεχίζουμε, βήμα βήμα, λέξη λέξη, νότα νότα, με το βλέμμα στραμμένο σ’ αυτό το φως. Γιατί, αν κάτι μας ενώνει, είναι η ανάγκη να κρατηθούμε απ’ ό,τι μας θυμίζει πως υπάρχουμε αληθινά.

Ναι, να μιλήσουμε για την Τέχνη του Λόγου σήμερα, στην εποχή που θέλουμε όλα να μας έρθουν έτοιμα από το ChatGPT…

Από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα για το Art Podcast #172, η Ιωάννα Κουρκούδιαλου – γνωστή ως “the_speech_specialist” που σαρώνει στα social media – γεμίζει το στούντιο με την ευγένεια, τη γλυκύτητα και σαφώς τις γνώσεις της.

Δεν κουνάει το δάχτυλο σε κανέναν, απλώς μοιράζεται μαζί μας την αγάπη της για την ελληνική γλώσσα, την εμπειρία της από την πολυετή διδασκαλία και τις σκέψεις της για τη δική μας σκέψη που συνδέεται άρρηκτα με τον λόγο.

Με σπουδές ελληνικής και αγγλικής φιλολογίας, ειδικής αγωγής και επιμέλειας – διόρθωσης κειμένων, αλλά και της Μαιευτικής του Σωκράτη πάνω στην ηγεσία, μιλάει για την ευθύνη των γονέων αναφορικά με το πώς χειρίζονται τη γλώσσα τα παιδιά και για την απόσταση μας από το χειρόγραφο που μας κάνει να μη μιλάμε ποιοτικά. Οι εικόνες της από τα χρόνια της εκπαίδευσης και η εμπειρία της από τη θέση της «πίσω» από ομιλίες ισχυρών προσωπικοτήτων, οι δικοί της κανόνες για την επικοινωνία που έχουν ευγένεια, λιτότητα, αλήθεια, ακρίβεια και σαφήνεια στον λόγο και το μολύβι που δεν μπορεί κανείς να της το πάρει από τα χέρια.

Της αποκαλύπτω πως είμαι φανατική των βίντεο που ανεβάζει στα social media και η ίδια τα αποκαλεί «σοκολατάκι της γνώσης», με αμεσότητα, με έξυπνο τρόπο δοσμένα, με αισθητική και με τη φράση «για κάτσε να σου πω» να αποτελεί «σημαία» της – γι’ αυτό άλλωστε έτσι τιτλοφορείται το βιβλίο της που κυκλοφόρησε με τα πιο συνηθισμένα λάθη που κάνουμε σε γραπτό και προφορικό λόγο.

Απολαυστικό επεισόδιο για όποιον θέλει να γίνει ποιοτικός συνομιλητής…

Πάρε μου τα πάντα, μη μου πάρεις το μολύβι…

Στο Art Podcast #172, η Γιώτα Τσιμπρικίδου υποδέχεται την Ιωάννα Κουρκούδιαλου – γνωστή ως “the_speech_specialist” που σαρώνει στα social media – και η Τέχνη του Λόγου στη σημερινή εποχή συζητιέται με έναν πολύ εποικοδομητικό τρόπο.

Με σπουδές ελληνικής και αγγλικής φιλολογίας, ειδικής αγωγής και επιμέλειας – διόρθωσης κειμένων, αλλά και της Μαιευτικής του Σωκράτη πάνω στην ηγεσία, μιλάει για την ευθύνη των γονέων αναφορικά με το πώς χειρίζονται τη γλώσσα τα παιδιά και για την απόστασή μας από το χειρόγραφο που μας κάνει να μη μιλάμε ποιοτικά, χωρίς να κουνάει το δάχτυλο σε κανέναν, παρουσιάζοντας τη δική της εμπειρία και από τον χώρο της εκπαίδευσης, αλλά και ούσα «πίσω» από ομιλίες ισχυρών προσωπικοτήτων.

Η σύνδεση σκέψεων, συναισθημάτων και λέξεων, οι δικοί της κανόνες για την επικοινωνία που έχουν ευγένεια, λιτότητα, αλήθεια, ακρίβεια και σαφήνεια στον λόγο και το digital υλικό – που μοιράζεται μαζί μας μέσα από τα social media – που η ίδια αποκαλεί «σοκολατάκι της γνώσης» με αμεσότητα, με έξυπνο τρόπο δοσμένο, με αισθητική και με τη φράση «για κάτσε να σου πω» να αποτελεί «σημαία» της – γι’ αυτό άλλωστε έτσι τιτλοφορείται το βιβλίο της που κυκλοφόρησε με τα πιο συνηθισμένα λάθη που κάνουμε σε γραπτό και προφορικό λόγο.

Άκου την Τέχνη και γίνε ποιητικός συνομιλητής…

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

Είμαι τυχερός γιατί βρήκα στον δρόμο μου ανθρώπους που με βοήθησαν πολύ. Μου έδωσαν το χέρι και το νιώθω ακόμη στο χέρι μου…να μην ξεχνάμε και να βλέπουμε μπροστά μας τι έρχεται!

Η αλήθεια του Θανάση Βασιλόπουλου με αγγίζει. Συγκινούμαι…Και είμαι δηλωμένη θαυμάστριά του για το ταλέντο του να μας ταξιδεύει σε πολιτισμούς με νότες, χωρίς λόγια…

Στο Art Podcast #171 κάνει πρεμιέρα στη νέα σεζόν και θυμάται μεγάλες στιγμές της καριέρας του, αλλά και της ζωής του συνολικά. Τα λόγια του Βαγγέλη Παπαθανασίου, η συνύπαρξη με τον Bonamassa, οι δημιουργίες με τον Αντώνη Βαρδή, η δοτικότητα του Γιάννη Ζουγανέλη, η πρώτη συνάντησή του στην Πλάκα με τον Λάκη Λαζόπουλο και εκείνη η αγκαλιά του Κώστα Χατζή όταν ακόμη ήταν μικρός είναι κάποια από τα σημαντικότερα κεφάλαια στο δικό του βιβλίο καλλιτεχνικής πορείας. Το κλαρίνο του και οι συνεργάτες του που εμπιστεύεται για να μπορεί ο ίδιος να επικεντρώνεται στη μουσική του, που όπως μου υπογραμμίζει, για να την αφομοιώσει ένας καλλιτέχνης και να τη μεταφέρει στο κοινό του, θα πρέπει να είναι καθαρός και απλός.

Μιλάει για τον πρωταθλητισμό στη μουσική, για τους δημιουργούς που θαυμάζει, για τις εμφανίσεις του στη Μύκονο που τον τοποθέτησαν κάπως αλλιώς στη συνείδηση των Ελλήνων και φυσικά για το μαγικό πάντρεμα της παραδοσιακής μουσικής με την ηλεκτρονική και τη μαγεία των δικών του παραστάσεων.

Αυτό το φθινόπωρο, η καρδιά του κορυφαίου δεξιοτέχνη του κλαρίνου θα χτυπήσει δυνατά στο Ηρώδειο στη δική του βραδιά, εκεί όπου οι φίλοι του θα τον τιμήσουν, μεταξύ των οποίων και ο Omar Faruk Tekbilek που έχει μαγικά συνδέσει τη δυτική με την ανατολίτικη μουσική.

Άκου την Τέχνη στο Art Podcast #171 – με την υποστήριξη της Άννας Μαρίας Μαζαράκη / προσιτή πολυτέλεια για κάθε περίσταση της ζωής σου!

Ό,τι ονειρεύομαι μπορώ να το μεταφέρω στον κόσμο με το κλαρίνο μου – κι αυτό είναι πέρα από την τεχνική!

Το Art Podcast #171, στην πρεμιέρα της νέας σεζόν, πλημμυρίζει με τον ήχο του κλαρίνου από τον δεξιοτέχνη Θανάση Βασιλόπουλο και κυρίως από τις αλήθειές του όπως τις μοιράζεται με την Γιώτα Τσιμπρικίδου. Με σεμνότητα και ειλικρίνεια φωτίζει τις μεγάλες στιγμές της καριέρας και της ζωής του συνολικά…Τα λόγια του Βαγγέλη Παπαθανασίου, η συνύπαρξη με τον Bonamassa, οι δημιουργίες με τον Αντώνη Βαρδή, η δοτικότητα του Γιάννη Ζουγανέλη, η πρώτη συνάντησή του στην Πλάκα με τον Λάκη Λαζόπουλο και εκείνη η αγκαλιά του Κώστα Χατζή όταν ακόμη ήταν μικρός είναι κάποια από τα σημαντικότερα κεφάλαια στο δικό του βιβλίο καλλιτεχνικής πορείας. Το κλαρίνο του και οι συνεργάτες του που εμπιστεύεται για να μπορεί ο ίδιος να επικεντρώνεται στη μουσική του, που όπως υπογραμμίζει, για να την αφομοιώσει ένας καλλιτέχνης και να την μεταφέρει στο κοινό του, θα πρέπει να είναι καθαρός και απλός. Μιλάει για τον πρωταθλητισμό στη μουσική, για τους δημιουργούς που θαυμάζει, για τις εμφανίσεις του στη Μύκονο που τον τοποθέτησαν κάπως αλλιώς στη συνείδηση των Ελλήνων και φυσικά για το μαγικό πάντρεμα της παραδοσιακής μουσικής με την ηλεκτρονική και τη μαγεία των δικών του παραστάσεων.

Στο Ηρώδειο μαζί με τους φίλους του, σε μια βραδιά που υπογράφει με πάθος και υποδέχεται μεταξύ άλλων και τον Omar Faruk Tekbilek που έχει μαγικά συνδέσει τη δυτική με την ανατολίτικη μουσική, θα παρουσιαστεί κάτι ιδιαίτερο που θα κάνει το κοινό του «να χαθεί» στη μουσική του.

Απόλαυσε κι εσύ το Art Podcast #171 – με την υποστήριξη της Άννας Μαρίας Μαζαράκη / κοσμήματα που τονίζουν τη μοναδικότητά σου! Ανακάλυψέ τα στο πλησιέστερο φούξια κατάστημα.

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

Συνδεθείτε μαζί της στο Instagram και στο Facebook.

Το δικό μου τρελό κορίτσι…

“Εκείνο το τρελό κορίτσι

που φτιάχνει την δική του μουσική,

την δική του ποίηση

χορεύοντας στην ακτή!…”

Θα την δεις να περπατάει ανάμεσα σε αδιάφορους περαστικούς, γκρίζες πολυκατοικίες, σε μπαλκόνια που στάζουν παράπονα, σε λεωφορεία που αργούν, σε φανάρια που δεν αλλάζουν και να ζωγραφίζει λέξεις: Δικαιοσύνη. Ειρήνη. Αγάπη.

Εκείνο το τρελό κορίτσι, τις νύχτες στην Αθήνα, – όταν οι φίλοι της κοιμούνται – αλλάζει τους στίχους στα βιβλία.

Δεν χορεύει πια στον άνεμο, σαν να μην υπάρχει θάνατος.

Χορεύει στην πόλη, σαν να υπάρχει μόνο ζωή!

Εκείνο το τρελό κορίτσι, κάθε πρωί, στο μετρό πλάθει μικρές ιστορίες από τα βήματα των χιλιάδων αγνώστων.

Τα παραμύθια της γίνονται δέντρα κι η μοναξιά τραγούδι.

Επιμένει να πιστεύει στο έρωτα, στην σπίθα που κάνουν τα μάτια να λάμπουν.

Χωρίς να φοβάται τη φθορά.

Αλήθεια, ποιος άλλος μιλάει τόσο απαλά, όταν όλα γύρω μας καίγονται;

Παίζει μουσική στο δωμάτιό της, συνομιλεί με τα αστέρια, κάνει τους ανθρώπους να σταματούν για λίγο, να θυμούνται μια τρυφερότητα. Μια τρυφερότητα που την νόμιζαν χαμένη.

Στο τετράδιο της γράφει:

«Αυτός ο κόσμος μπορεί να είναι αλλιώς.

Πιο όμορφος. Πιο δίκαιος.

Φιλόξενος για όλες και για όλους.»

Απλώνει το χέρι, σαν να υπόσχεται:

Όλα μπορούν να ξαναγεννηθούν!

“Με δίχως λόγια του συρμού,

με έναν ήχο που οι πολλοί δεν καταλαβαίνουν.”

Εκείνο το τρελό κορίτσι θα απαντάει με φως, στον φόβο που προσπαθούν να μας σπείρουν ώσπου η πλατεία Ομονοίας να θυμίζει ξανά ομόνοια.

Μα αλήθεια, δεν κουράστηκες να χαμογελάς;

την ρωτούν.

Μα εκείνη δεν απαντάει.

Μόνο χορεύει.

Χορεύει κι όλο χορεύει, σε μια σκηνή θεάτρου.

“Εγώ αυτό το κορίτσι διακηρύσσω

ως κάτι ωραίο και υψηλό

ή κάτι που ηρωικά απωλέσθηκε

και ηρωικά βρέθηκε.”

Και για αυτό το κορίτσι γράφω και τραγουδώ.

Πειράζω το αγαπημένο μου ποίημα, “Το τρελό κορίτσι” του Ουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς, του Ιρλανδού μου και το αφιερώνω στη μητέρα μου που κρατούσε από αυτόν τον μαγικό τόπο.

Μην με ρωτάς λοιπόν γιατί αγαπάω τα παραμύθια, την ποίηση, τη μουσική, τις νεράιδες, τα ξωτικά, τη χρυσόσκονη, τα ουράνια τόξα.

Μην με ρωτάς πώς γίνεται να πιστεύω ότι ο κόσμος αυτός θα γίνει μια μέρα όπως τον ονειρευόμαστε.

Μην με ρωτάς γιατί νιώθω πως η τέχνη μας είναι πιο δυνατή από τις σφαίρες τους.

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 61 ετών – νικημένος από τον καρκίνο – ο ηθοποιός, σκηνοθέτης και σεναριογράφος Τάκης Σπυριδάκης που αγαπήθηκε ιδιαίτερα μέσα από την κινηματογραφική του πορεία.

Με καταγωγή από την Αίγινα και σπουδές στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, η συμμετοχή του στη «Γλυκιά Συμμορία» του Νίκου Νικολαΐδη θεωρήθηκε η μεγάλη του επιτυχία και μάλιστα βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Η συνέχεια με τη «Λούφα και Παραλλαγή» του Νίκου Περάκη  – και τον ρόλο του Μπαλούρδου – τον καθιέρωσε στο κοινό, ενώ συμμετείχε και σε άλλες ταινίες όπως «Αυτή η Νύχτα μένει» και «Φτηνά Τσιγάρα».

Ξεχώρισε και στη σκηνοθεσία με την ταινία μικρού μήκους «Βέρα Κρουζ» να βραβεύεται από το υπουργείο Πολιτισμού και το Γαλλικό Κέντρο Κινηματογράφου, ενώ το 1994 απέσπασε επτά κρατικά βραβεία για την ταινία «Κήπος του Θεού» της οποίας έγραψε και το σενάριο.

Ο Τάκης Σπυριδάκης πρωταγωνίστησε σε σειρά διαφημιστικών σποτ για κινητή τηλεφωνία μένοντας στο μυαλό όλων ως «αγαπούλας» Πρόεδρος ποδοσφαιρικής ομάδας.

«Πάντα στη ζωή μου ήθελα αυτό που αγαπάω πολύ να μην το εξευτελίζω. Έκανα αυτό που μου άρεσε και προσπαθούσα να το κάνω καλά…» / «Το Βήμα»-2012

είχε γεννηθεί η Ξυπόλητη Ντίβα από το Πράσινο Ακρωτήριο, η Σεζάρια Εβόρα (Cesaria Evora).

Μια ιδιαίτερα αγαπητή φωνή και προσωπικότητα στη χώρα μας, αφού και η ίδια είχε επισκεφθεί αρκετές φορές την Ελλάδα για συναυλίες της…

Από μικρή ηλικία – στα δύσκολα παιδικά της χρόνια – ήταν βουτηγμένη στη μουσική και μέσα από αυτήν περνούσε μηνύματα για τη φτώχεια στην πατρίδα της.

Μάλιστα το γεγονός ότι εμφανιζόταν ξυπόλητη για να τραγουδήσει και όταν πλέον είχε αναγνωριστεί διεθνώς η καλλιτεχνική της αξία ήταν μία ένδειξη διαμαρτυρίας για τη φτώχεια!

Το τέταρτό της album, τo 1992, “Miss Perfumado” ήταν αυτό που την έφερε στην κορυφή με πωλήσεις που ξεπέρασαν τις 300.000 αντίτυπα, με το «Sodade» να γράφει στην καρδιά μας και την  ίδια να είναι τρία χρόνια αργότερα υποψήφια για Grammy – βραβείο που κέρδισε τελικά το 2003 για το album “Voz d’ Amor”.

Το 2011, ανακοίνωσε ότι σταματά τη μουσική της πορεία λόγω προβλημάτων με την καρδιά της και εξαντλημένη πια στις 17 Δεκεμβρίου της ίδιας χρονιάς έφυγε από τη ζωή.

σιγεί για πάντα η φωνή της Αρλέτας, της τραγουδίστριας που αγαπήθηκε αρχικά από την παρουσία της στις μπουάτ της Πλάκας και δισκογραφικά από το 1960 και μετά μάς χάρισε μεγάλες επιτυχίες όπως το «Μπαρ το Ναυάγιο», «Τα ήσυχα βράδια», «Μια φορά θυμάμαι», «Batida de Coco» και η «Σερενάτα».

Η Αργυρώ – Νικολέτα Τσάπρα γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε ζωγραφική στην Καλών Τεχνών, αλλά την κέρδισε το τραγούδι – άλλωστε έχει μείνει στην καρδιά μας ως μία από τις πιο ξεχωριστές φωνές του Νέου Κύματος.

Οι συνεργασίες της με σημαντικούς δημιουργούς, οι στίχοι της, τα σχέδια της  έχουν αγαπηθεί πολύ…

Στα 72 της χρόνια έφυγε από τη ζωή μετά από μια δεκαετία με σοβαρά προβλήματα υγείας.

Ο Ανδρέας Εμπειρίκος και ο Κατσουσίκα Χοκουσάι, ο Γιώργος Θεοφάνους, η Χάρις Αλεξίου, η Μαρία Φαραντούρη, ο Μπάμπης Τσέρτος, αλλά και Νίκος Καββαδίας, όπως και ο Γκούσταβ Κουρμπέ είναι κάποιοι από τους εκπροσώπους της Τέχνης που έχουν αποτυπώσει με ένα τρόπο ξεχωριστό το κύμα της θάλασσας…

Το Art Podcast #170 έχει την αλμύρα, τον συμβολισμό και τη δυναμική κάθε θαλασσινού κύματος στην Τέχνη και μας θυμίζει τι είναι έμπνευση και απεικόνιση – ρεαλιστική ή μη – ενός καρέ της φύσης.

Άκου την Τέχνη, άκου τα «10 +1 θαλασσινά κύματα στην Τέχνη» με την υποστήριξη της Άννας Μαρίας Μαζαράκη / κοσμήματα που τονίζουν την μοναδικότητά σου! Ανακάλυψέ τα στο πλησιέστερο φούξια κατάστημα.

Τα θαλασσινά κύματα πρωταγωνιστούν στο Art Podcast #170 και αποδεικνύουν πως στιχουργοί, ποιητές, ζωγράφοι, φωτογράφοι, γλύπτες αποτυπώνουν με τρόπο ξεχωριστό την ομορφιά και την ορμητικότητά τους, χρησιμοποιώντας τα πολλές φορές και σε συμβολισμούς δυνατούς…

Η Γιώτα Τσιμπρικίδου τα επιλέγει και όλοι μαζί τα…κολυμπάμε!

Άκου την Τέχνη σε ένα μεστό εικόνων Art Podcast με την υποστήριξη της Άννας Μαρίας Μαζαράκη / προσιτή πολυτέλεια για κάθε περίσταση της ζωής σου!

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

(Το Art Podcast #169 με καλεσμένο τον Γιάννη Ζουγανέλη στο yupiii.gr)

Ο Γιάννης Ζουγανέλης φιλοξενήθηκε στο podcast της Γιώτας Τσιμπρικίδου “Art Podcast” και προχώρησε σε αποκαλύψεις για τους γονείς του αλλά και την κόρη του, Ελεονώρα Ζουγανέλη.

Ο καλλιτέχνης μίλησε με ιδιαίτερη τρυφερότητα για τους γονείς του και την αναπηρία τους: “Οι γονείς μου ήταν υψηλού επιπέδου άνθρωποι. Ζούσαν τη ζωή. Η ζωή μου ήταν εξαιρετική όμως επειδή ένιωσα από πολύ μικρός την αδικία φρόντισα να τους κηδεμονεύσω εγώ. Η αναπηρία εν δυνάμει είναι χαρακτηριστικό όλων. Έχουμε κάνει κάποια βήματα για λόγους εντυπωσιασμού, μια κοινωνία που δεν εξελίχθηκε… έκρυβε τους ανάπηρους”.

[ Διαβάστε Περισσότερα ] [ Ακούστε το Επεισόδιο ] ]]> https://artpodcast.gr/zouganelis-art-podcast-169-yupiii/feed/ 0 https://artpodcast.gr/blog-giannis-zouganelis/ https://artpodcast.gr/blog-giannis-zouganelis/#respond Thu, 24 Jul 2025 14:16:19 +0000 https://artpodcast.gr/?p=5915 >> γράφει η Γιώτα Τσιμπρικίδου

Αλήθεια, πόσα χρόνια τον ξέρω…κι όμως το άγχος μου πριν τον συναντήσω στο Art Podcast #169 ήταν μεγάλο, γιατί δεν ήξερα πώς να χωρέσω στο μοίρασμά μας όλα όσα αγαπάμε σε αυτόν – να προλάβω να αφεθώ στην αφήγηση ιστοριών του, να δω τις εικόνες του, να καταλάβω τη μουσική του, να ζήσω κάτι από τα 50 και άνω χρόνια της θητείας του στην Τέχνη.

Μια αγκαλιά είναι ο Γιάννης Ζουγανέλης, ένας πολυσχιδής καλλιτέχνης που χειρίζεται μαγικά την ελληνική γλώσσα και με λέξεις και νότες δημιουργεί – και με χιούμορ, που παραδέχεται ότι είναι ό,τι πιο σημαντικό και σοβαρό στη ζωή, αν και εξομολογείται πως η κωμική του προσωπικότητα δεν ευνόησε την παρουσίαση και την αποδοχή της μουσικής του.

Γεμίζει η συνάντησή μας με τα λόγια αγάπης και θαυμασμού για τους γονείς του, το συναίσθημά του από την επαφή του από παιδί ακόμη με τη βυζαντινή μουσική, την εμπειρία του από τους Παγκόσμιους αγώνες Special Olympics και τη συνύπαρξή του με ανθρώπους με αναπηρία.

Οι σπουδές Αρχιτεκτονικής, η Τέχνη και η μαγεία της, η υποτροφία Willy Brandt, τα μεγάλα τραγούδια και οι αμέτρητες instrumental δημιουργίες του, οι υποψηφιότητες για Grammy, οι παιδικές εκπομπές στην τηλεόραση, το θέατρο και η ανάγκη του να το υπερασπιστεί – αυτό και τους υπέροχους ηθοποιούς με τους οποίους έχει μοιραστεί το σανίδι…

Μιλάει για τον δικό του Σάκη Μπουλά, για τον «Γκάλη του ελληνικού τραγουδιού» Βασίλη Παπακωνσταντίνου, τον Κώστα Τουρνά, τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, αλλά και την κόρη του Ελεωνόρα που θαυμάζει για την υποκριτική της παιδεία και τον συγκινεί όταν ερμηνεύει με όλο της το «είναι» τραγούδια – μαζί της θα βρεθεί στο έργο-σύμβολο «Το Μεγάλο μας Τσίρκο» και για πρώτη φορά θα παίξουν μαζί!

Αποκαλύπτει την επικείμενη συνεργασία με τους Πυξ Λαξ και όταν τον ακούω να μου λέει ότι πάσχει από καταιγισμό σκέψεων, μέσα μου χαμογελάω και εύχομαι αυτό να μην το χάσει ποτέ, γιατί έτσι δημιουργεί και μας αρέσει…

Μάθετε καλύτερα τον Γιάννη Ζουγανέλη στο Art Podcast #169 απολαμβάνοντας ένα ποτήρι Apla Rose – ανοιχτό σομόν χρώμα, εκλεπτυσμένος χαρακτήρας, καλοκαιρινή αύρα και η υπογραφή της Oenops Wines του Νίκου Καρατζά. Το βρίσκετε σε επιλεγμένα σημεία.

Η κωμική μου προσωπικότητα – την οποία αγαπώ και αποδέχομαι – δεν ευνόησε την παρουσίαση και την αποδοχή της μουσικής μου…

Ο πολυσχιδής καλλιτέχνης Γιάννης Ζουγανέλης είναι ο καλεσμένος της Γιώτας Τσιμπρικίδου στο Art Podcast #169 και με ειλικρίνεια, χιούμορ και εντυπωσιακή χρήση της ελληνικής γλώσσας αφηγείται μία πορεία δημιουργίας 50 χρόνων και άνω, με εικόνες, νότες και συναίσθημα…

Τα λόγια αγάπης και θαυμασμού για τους γονείς του, η επαφή του από παιδί με τη βυζαντινή μουσική, οι Παγκόσμιοι αγώνες Special Olympics, η υποτροφία Willy Brandt, τα τραγούδια και οι instrumental δημιουργίες, οι υποψηφιότητες για Grammy, οι παιδικές εκπομπές στην τηλεόραση, το θέατρο και η ανάγκη του να το υπερασπιστεί – αυτό και τους υπέροχους ηθοποιούς με τους οποίους έχει μοιραστεί το σανίδι…

Μιλάει για τον δικό του Σάκη Μπουλά, για τον «Γκάλη του ελληνικού τραγουδιού» Βασίλη Παπακωνσταντίνου, τον Κώστα Τουρνά, τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, αλλά και την κόρη του Ελεωνόρα που θαυμάζει για την υποκριτική της παιδεία και τον συγκινεί όταν ερμηνεύει με όλο της το «είναι» τραγούδια – μαζί της θα βρεθεί στο έργο-σύμβολο «Το Μεγάλο μας Τσίρκο» και για πρώτη φορά θα παίξουν μαζί!

Αποκαλύπτει την επικείμενη συνεργασία με τους Πυξ Λαξ και καταλήγει πως ό,τι πιο σημαντικό στη ζωή είναι η κωμικότητα – και το πιο σοβαρό…

Υπέροχος και αστείρευτος ο Γιάννης Ζουγανέλης στο Art Podcast #169 – άκου την Τέχνη με το Apla Λευκό από την Oenops Wines του Νίκου Καρατζά. Δροσερό, αυθεντικό κρασί που συνοδεύει μοναδικά τις καλοκαιρινές σου στιγμές – από τις βραδιές στο μπαλκόνι μέχρι το τραπέζι δίπλα στη θάλασσα.

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

Εγώ θέλω να δουλεύω με αυτούς που θέλουν να κάνουν μιούζικαλ…αλλιώς δεν έχουμε κοινό πεδίο!

Το όνομά της είναι η σφραγίδα που φέρει το μιούζικαλ στην Ελλάδα.

Η Θέμις Μαρσέλλου – η καλεσμένη μου στο Art Podcast #168 – το μελετά από παιδί στα ταξίδια της στο Λονδίνο με τον πατέρα της και αγωνίζεται γι΄αυτό με πάθος από το 2002 έως σήμερα. Και τα καταφέρνει εντυπωσιακά!!!

Της ζητάω να μας πει πολλά για αυτό το είδος θεάτρου που συνδυάζει τρεις τέχνες – την υποκριτική, τη μουσική, τον χορό – γιατί ακούγοντάς τα αυτά από τη μετρ τους είδους κάποιοι θα το αγαπήσουμε ακόμη περισσότερο!

Μιλάει για όλα…για τη λατρεία της για τη μουσική και την καθοριστική για την πορεία της γνωριμία με τον Χατζιδάκι και τον Γκάτσο, για τα σημαντικά χρόνια του Εθνικού και την επιτυχία του «Λαβ Σόρρυ», για τον αγώνα της να καθιερώσει την ζωντανή ορχήστρα, για την απόδοση και τη σκηνοθεσία, τα αγαπημένα της έργα και αυτά που είναι πιο δύσκολα, για τη συμβολή της Αλίκης Βουγιουκλάκη στην πορεία των μιούζικαλ στην Ελλάδα και τους ηθοποιούς που το υπηρετούν εξαιρετικά, για τα μικρά παιδιά στο «Annie» και το «Όλα Λάθος» που αγαπάει πολύ.

Φτάνει η στιγμή που θα γράψει το δικό της μιούζικαλ και μέχρι τότε αξίζει κι εσύ να την γνωρίσεις καλύτερα… άκου την Τέχνη στο Art Podcast #168.

Κάνω κάτι τόσο δημιουργικό απ’ όλες τις πλευρές… το υπέροχο με το μιούζικαλ είναι ότι συνδυάζει τρεις τέχνες και σου τις δίνει στη σκηνή!

Η Θέμις Μαρσέλλου, η γυναίκα που το όνομά της είναι σφραγίδα του μιούζικαλ στην Ελλάδα, καλεσμένη της Γιώτας Τσιμπρικίδου στο Art Podcast #168 μάς βοηθά να κατανοήσουμε πολλά και να αγαπήσουμε ακόμη περισσότερο αυτό το είδος θεάτρου. Η αγάπη της για το μιούζικαλ από παιδί, τα ταξίδια στο Λονδίνο με τον πατέρα της, η λατρεία για τη μουσική και η σημαντική γνωριμία της με τον Χατζιδάκι και τον Γκάτσο, τα χρόνια του Εθνικού και η επιτυχία του «Λαβ Σόρρυ». Για όλα μιλάει, αλλά όταν αναφέρεται στις προσπάθειες της να καθιερώσει την ζωντανή ορχήστρα στο μιούζικαλ στην Ελλάδα και να αποδώσει με τον καλύτερο τρόπο κάποια από τα πιο μεγάλα έργα, το πάθος της είναι διάχυτο! Τι λέει για την Αλίκη Βουγιουκλάκη, για τους τραγουδιστές που «τα λένε» και ποιο είναι το μιούζικαλ το πιο δύσκολο σε απόδοση, πώς είναι να δουλεύεις με μικρά παιδιά και ποιες είναι οι καλύτερες της συνεργασίες; Γιατί αγαπάει πολύ το «Όλα Λάθος» και πότε θα είναι έτοιμη για να γράψει το δικό της μιούζικαλ;

Η Θέμις Μαρσέλλου αξίζει να την γνωρίσεις καλύτερα μέσα από το Art Podcast #168.

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

Συνδεθείτε μαζί του στο Instagram και στο Facebook.

“Τικ τακ. Τικ τακ. Ο χρόνος κυλάει…”

Ο ήχος του ρολογιού, με συντροφεύει από τότε που τον γνώρισα. Στην αρχή, ένας απλός ήχος στο βάθος. Μεγαλώνοντας, τον ακούω πιο καθαρά, τον νιώθω. Κάθε τικ, μια ανάμνηση. Κάθε τακ, μια προσμονή. Και αρχίζει να γίνεται ρυθμός…

Ο χρόνος δεν είναι πια αφηρημένος. Είναι φως που αλλάζει χρώματα μέσα στη μέρα. Οι αναμνήσεις μου, τα παιδικά μου δωμάτια, ο δεκάχρονος εαυτός μου να βλέπει τον πατέρα του να παίζει μουσική. Τα χέρια της μητέρας μου στο πιάνο. Είναι η σιωπή μετά από ένα δυνατό συναίσθημα. Ο χρόνος γίνεται φίλος, αντίπαλος, δάσκαλος. Δεν τον κυνηγώ, μα τον κρατάω σύμμαχο. Μπορώ να τον ακούω. Να τον νιώθω. Και να τον μεταφράζω σε συναισθήματα.

Κάπως έτσι ψάχνω τον δρόμο μου. Ή μάλλον, τον αφήνω να με βρει. Η μουσική δεν είναι επιλογή, είναι ανάγκη. Είναι το μέσο μου για να καταλαβαίνω τι νιώθω. Είναι η φωνή μου όταν δεν ξέρω πώς να μιλήσω.

Ο χρόνος κυλάει, συνεχίζω να αγαπώ, κι ας μην καταλαβαίνω τον κόσμο. Να έχω ρωγμές και να μην τις κρύβω. Να πονώ και να το τραγουδώ. Έστω για μένα.

Η τέχνη μέσα από τον χρόνο με σπρώχνει να βλέπω πιο βαθιά, πέρα από τις βεβαιότητες. Πιο ελεύθερο.

Όσο κυλάει ο χρόνος, δεν θέλω να τον νικήσω. Δεν θέλω να τον σταματήσω. Θέλω να τον ζήσω. Να τον αφουγκράζομαι. Να τον αφήσω να με διαμορφώσει, να του απαντώ με ήχους, με λέξεις, με σιωπές.

Δεν ξέρω αν ο χρόνος με κάνει καλύτερο. Ξέρω όμως, πως όταν δίνω χρόνο στην τέχνη, μπορώ να είμαι αληθινός και ειλικρινής με τον εαυτό μου. Και ίσως αυτό να είναι αρκετό.

Τικ τακ… Ο χρόνος κυλάει. Κι εγώ τον ακολουθώ. Μα όχι βιαστικά. Όχι φοβισμένα. Με ρυθμό. Με μουσική. Με ελπίδα. Με αγάπη.

(Το Art Podcast #167 με καλεσμένη την Γιάννα Τερζή στο okmag.gr)

Στο Art Podcast βρέθηκε καλεσμένη η Γιάννα Τερζή, η οποία μίλησε στη Γιώτα Τσιμπρικίδου για το σοβαρό πρόβλημα υγείας που αντιμετώπισε.

«Στην πορεία έμαθα πώς να το διαχειριστώ, γιατί και για εμένα συνέβαινε πρώτη φορά. Πέρασα πολλά στάδια. Νομίζω το είπα τρία χρόνια αφότου συνέβη, δεν ήμουν καθόλου έτοιμη να το συζητήσω, γιατί δεν ήξερα τον τρόπο, τι να πω, τι δεν κάνει να πω, τι να πω στον κόσμο για να μην τρομάξει, τι να πω για να προετοιμάσω ανθρώπους που το ζουν εκείνη τη στιγμή ή το έχουν περάσει στο παρελθόν. Αποφάσισα να το πω γιατί ήθελα να μοιραστώ την εμπειρία. Δηλαδή κάποιος που το έζησε να μπορούσε να μου μιλήσει από τα social media, να μου στείλει ένα μήνυμα και να μιλήσουμε, να μοιραστώ τις πληροφορίες», ανέφερε η τραγουδίστρια.

[ Διαβάστε Περισσότερα ] [ Ακούστε το Επεισόδιο ] ]]> https://artpodcast.gr/terzi-art-podcast-167-okmag/feed/ 0 https://artpodcast.gr/san-simera-vivien-leigh/ https://artpodcast.gr/san-simera-vivien-leigh/#respond Tue, 08 Jul 2025 05:38:19 +0000 https://artpodcast.gr/?p=5871 1967, σαν σήμερα…

κλείνουν για πάντα τα πιο γοητευτικά μάτια του Hollywood…φεύγει από τη ζωή η λαμπερή κινηματογραφική πρωταγωνίστρια Βίβιαν Λι (Vivien Leigh) νικημένη από τη φυματίωση που την ταλαιπωρούσε χρόνια.

Η θρυλική Σκάρλετ Ο’ Χάρα (Scarlett O’Hara) της πολυβραβευμένης ταινίας του Βίκτωρ Φλέμινγκ (Victor Fleming) «Όσα παίρνει ο άνεμος» (1939) κέρδισε Oscar για τον συγκεκριμένο ρόλο και βραβεύτηκε με το Χρυσό Αγαλματίδιο και ως Μπλανς ΝτιΜπουά (Blanche DuBois) στην κινηματογραφική μεταφορά από τον Ηλία Καζάν (Elia Kazan) του αριστουργήματος «Λεωφορείο ο Πόθος» (1951).

Η Βίβιαν Λι συμμετείχε και σε μεγάλες θεατρικές επιτυχίες, ενώ τιμήθηκε το 1963 με το βραβείο Τόνι (Tony) για την ερμηνεία της στο μιούζικαλ «Τόβαριτς» (Tovarich).

Ο δεύτερος σύζυγος της, ο κορυφαίος Άγγλος ηθοποιός Λόρενς Ολίβιε (Laurence Olivier) είναι αυτός που την βοήθησε να λάμψει και στο θεατρικό σανίδι ταυτόχρονα με το σινεμά, ενώ την ημέρα του θανάτου της οι θεατρικές σκηνές του Λονδίνου έσβησαν τα φώτα για να τιμήσουν την μνήμη της.

Πόσο ήθελα να την συναντήσω, να της πω ότι οι αλήθειές της  που τις παρουσιάζει με τρόπο αξιοπρεπή και χωρίς φίλτρα με κάνουν να την ξεχωρίζω και να την ακούσω να μου μιλάει για τη μουσική βιομηχανία στην Αμερική, όσο τσεκάρω τα νέα της τραγούδια με έναν ήχο electro ethnic pop… Και όλα έγιναν όπως τα είχα φανταστεί (ναι, και με τον αυτοκόλλητο τετράποδό της Άλμπι μέσα στο στούντιο!) στο Art Podcast #167.

Η Γιάννα Τερζή μιλάει για όλα… από τα παιδικά χρόνια σε ένα σπίτι με σκληρά εργαζόμενο τραγουδιστή πατέρα που η επιτυχία του ήρθε πιο αργά απ’ ότι όλοι πιστεύουμε, στην Αμερική για μια δεκαετία δίπλα σε ονόματα όπως ο Ray Daniels, η Missy Elliott και η Janelle Monae, με άλλη νοοτροπία και καθημερινές ήττες και νίκες που της έδωσαν δύναμη να συνεχίσει. Δύναμη και για να παλέψει με σοβαρό πρόβλημα υγείας και αναπηρία, να ξαναπατήσει στα πόδια της και να εκφραστεί μέσα από τη μουσική της με τρόπο ξεχωριστό… αυτοβιογραφικά τραγούδια, μία Eurovision,  ένα «Όνειρο», ένα τραγούδι της Αλεξίου…αλλιώς, ένα ντουέτο με τον Πασχάλη Τερζή, «Τα Σημάδια» της, το «Karma», οι νέες συνεργασίες και ένα συνεχές χτίσιμο για τα επόμενα βήματα σε ήχο, εικόνα και live εμφανίσεις.

Άκου την Τέχνη στο νέο επεισόδιο Art Podcast.

Θέλω να δείχνω την αλήθειά μου αφιλτράριστη, αυτό με χαροποιεί…

Η Γιάννα Τερζή – αποκαλυπτική, ειλικρινής και με πολλές ιστορίες για τη μουσική βιομηχανία – είναι η καλεσμένη της Γιώτας Τσιμπρικίδου στο Art Podcast #167.

Μιλάει για όλα…από τα παιδικά χρόνια σε ένα σπίτι με σκληρά εργαζόμενο τραγουδιστή πατέρα που η επιτυχία του ήρθε πιο αργά απ’ ότι όλοι πιστεύουμε, στην Αμερική για μια δεκαετία δίπλα σε ονόματα όπως ο Ray Daniels, η Missy Elliott και η Janelle Monae, με άλλη νοοτροπία και καθημερινές ήττες και νίκες που της έδωσαν δύναμη να συνεχίσει. Δύναμη και για να παλέψει με σοβαρό πρόβλημα υγείας και αναπηρία, να ξαναπατήσει στα πόδια της και να εκφραστεί μέσα από τη μουσική της με τρόπο ξεχωριστό… ένας ήχος electro ethnic pop πολύ «δικός της», ένα «Όνειρο», ένα τραγούδι της Αλεξίου…αλλιώς, ένα ντουέτο με τον Πασχάλη Τερζή, «Τα Σημάδια» της, το «Karma», οι νέες συνεργασίες και ένα συνεχές χτίσιμο για τα επόμενα βήματα σε ήχο, εικόνα και live εμφανίσεις.

Αξίζει να ακούσεις την Γιάννα Τερζή στο νέο επεισόδιο Art Podcast.

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

(Ο Ανδρέας Κυριακόπουλος γράφει για τη βράβευση του Art Podcast στα πρόσφατα DIME 2025)

“Με άρτιο αποτέλεσμα σε περιεχόμενο και παραγωγή, το Artpodcast ολοκληρώνοντας τον πέμπτο του κύκλο καταφέρνει να βρίσκεται στην κορυφή των charts και στο Spotify και στο Apple Podcasts στην κατηγορία του.

Για μία ακόμη χρονιά, το Artpodcast ξεχώρισε στα Digital Media Awards, προσθέτοντας δύο σημαντικά βραβεία στην μέχρι τώρα πορεία του!

Artpodcast – Best in Arts and Culture / Bronze

Work of Art by Artpodcast powered by tbi Bank – Best Sponsored Podcast / Silver“

[ Διαβάστε Περισσότερα ] ]]> https://artpodcast.gr/art-podcast-%ce%b7-%ce%b2%cf%81%ce%ac%ce%b2%ce%b5%cf%85%cf%83%ce%b7-%cf%83%cf%84%ce%b1-dime-2025-%cf%83%cf%84%ce%bf-yupiii-gr/feed/ 0 https://artpodcast.gr/blog-to-art-podcast-sinanta-to-saravalo/ https://artpodcast.gr/blog-to-art-podcast-sinanta-to-saravalo/#respond Fri, 27 Jun 2025 14:25:43 +0000 https://artpodcast.gr/?p=5849 >> γράφει η Γιώτα Τσιμπρικίδου

Ήθελα να γνωρίσω τον άνθρωπο πίσω από το Σαράβαλο που πιστά ακολουθώ.

Ήθελα το Art Podcast να συναντήσει τη λογοτεχνική αυτή σελίδα που συνδυάζει ταξίδια, μουσική και ποίηση και δίνει στο «share» μια αισθητική που μου αρέσει πολύ!

Στο επεισόδιο #166 λοιπόν καλεσμένος μου είναι ο Ανδρέας Μαγδαληνός που μου εξηγεί τη γοητεία που κρύβεται πίσω από τη λέξη σαράβαλο, την ανάγκη του να δημιουργήσει έναν δίαυλο επικοινωνίας με το κοινό των social media για να τους δίνει τη ματιά του σε αναγνώσματα και τη δική του φιλοσοφία ζωής…

Τα πρώτα μηνύματα που πήρε του έδωσαν δύναμη να συνεχίσει και το Σαράβαλο πήρε φροντίδα, μεγάλωσε, αγαπήθηκε, έγινε συνήθεια ακόμη και αυτών που δεν είναι εξοικειωμένοι με την ποίηση για παράδειγμα, αλλά θέλουν να ακουμπήσουν πάνω σε έναν στίχο.

Η πρώτη του ποιητική συλλογή «Το Σαράβαλο: ταξίδι εντός», τα καθημερινά posts ανάλογα με την διάθεσή του, τα podcasts με τους φιλοσόφους στο πορτμπαγκάζ του Σαράβαλου και ο βασικός λόγος για τον οποίο αξίζει να ακολουθήσεις κι εσύ αυτή τη λογοτεχνική σελίδα!

Άκου την Τέχνη, ανακάλυψε το Σαράβαλο και θα καταλάβεις…

Έχουμε ανάγκη την Τέχνη, έχουμε ανάγκη να ακουμπήσουμε σε έναν στίχο

Ο Ανδρέας Μαγδαληνός είναι ο άνθρωπος πίσω από το δημοφιλές Σαράβαλο των social media και η Γιώτα Τσιμπρικίδου τον συναντά στο Art Podcast #166 για να μιλήσουν για αυτή τη λογοτεχνική σελίδα που με υψηλή αισθητική «μοιράζει» αναγνώσματα, ταξίδια, ποίηση και τραγούδια ακόμη και σε αυτούς που δεν είναι εξοικειωμένοι με τον στίχο και την εμβάθυνσή του…

Η γοητεία που κρύβεται πίσω από τη λέξη σαράβαλο, τα πρώτα μηνύματα που πήρε και του έδωσαν δύναμη να συνεχίσει, τα καθημερινά posts ανάλογα με τη διάθεσή του, η πρώτη του ποιητική συλλογή «Το Σαράβαλο: ταξίδι εντός», τα podcasts με τους φιλοσόφους στο πορτμπαγκάζ του Σαράβαλου και ο βασικός λόγος για τον οποίο αξίζει να παιδεύεσαι γλυκά, αυθεντικά και νοσταλγικά στη ζωή..

Απολαυστικό και διαθέσιμο επεισόδιο.

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

Artpodcast – Best in Arts and Culture / Bronze

Work of Art by Artpodcast powered by tbi Bank – Best Sponsored Podcast / Silver

Με εκατοντάδες χιλιάδες χρήστες στην Ελλάδα και σε άλλες 121 χώρες  σε όλο τον κόσμο, η σειρά podcast για την Τέχνη, το Βιβλίο, το Θέαμα, τον Πολιτισμό που έχει την υπογραφή της Γιώτας Τσιμπρικίδου (δημοσιογράφος, ραδιοφωνική παραγωγός, voice–over artist) αποτελεί πλέον αγαπημένη συνήθεια και μέσα από τα 165 διαθέσιμα επεισόδια προσφέρει «μοιράσματα» αυθεντικά ξεχωριστών προσωπικοτήτων, αφιερώματα, πλούσιο audio υλικό και ιδιαίτερα προσεγμένα κείμενα.

Με άρτιο αποτέλεσμα σε περιεχόμενο και παραγωγή, το Artpodcast ολοκληρώνοντας τον πέμπτο του κύκλο καταφέρνει να βρίσκεται στην κορυφή των charts και στο Spotify και στο Apple Podcasts στην κατηγορία του.

Στη φετινή σεζόν, η Γιώτα Τσιμπρικίδου παρουσίασε και πέντε ξεχωριστά επεισόδια του Work of Art by Artpodcast με τη χορηγία της tbi bank – της κορυφαίας challenger Τράπεζας και πρώτης πλήρως ψηφιακής στην Ελλάδα – κι έτσι κατάφερε να προβάλει την Τέχνη στις λεπτομέρειες και στο Επιχειρείν.

Ο συγκεκριμένος κύκλος επεισοδίων με την υπογραφή της πλατφόρμας Πολιτισμού Artpodcast και την υποστήριξη της tbi bank απέσπασε το Silver βραβείο στην κατηγορία Best Sponsored Podcast!

Με ιδιαίτερη χαρά και διάθεση για δημιουργικότητα η Founder Γιώτα Τσιμπρικίδου και η ομάδα του Artpodcast συνεχίζουν το όραμα για ξεχωριστή προσέγγιση στα podcasts, ώστε κάθε νέος κύκλος επεισοδίων να είναι εξίσου απολαυστικός και να…”μοιράζεται” στο κοινό του με τρόπο μοναδικό.

Διαθέσιμα όλα τα επεισόδια στις δημοφιλέστερες audio πλατφόρμες και εφαρμογές και στο artpodcast.gr

– Για τη δουλειά σου, τι θα έλεγες στην κόρη σου;

– Ότι είμαι ερωτευμένος με τη δουλειά μου και μάλιστα θα την παρότρυνα όποια δουλειά ακολουθήσει να την ερωτευτεί κι αυτή, γιατί μόνο έτσι είναι ευλογία – αλλιώς είναι κάτεργο!

Ένας δημοφιλής κωμικός, ένας ηθοποιός με πολύ ταλέντο και ένας καλός άνθρωπος.

Ο Θανάσης Τσαλταμπάσης στο Art Podcast #165 κάθεται δίπλα μου και χαίρομαι να τον ακούω ευγενή, με χιούμορ και με πολλές ιστορίες θεατρικές, κινηματογραφικές ή και τηλεοπτικές που μου τις αφηγείται με ζωντάνια…

Μου εξηγεί πώς ένα εσωστρεφές παιδί στα 14 του χρόνια βρίσκεται δίπλα στην Αλίκη Βουγιουκλάκη στη «Μελωδία της Ευτυχίας», πώς τελικά ξεκλειδώνει ως φοιτητής και πόσο ωραία μπορεί να έχει χαραγμένα μέσα του τα χρόνια στη Σχολή Θεοδοσιάδη και τις πρώτες του συνεργασίες…τον ακούω να μου μιλάει με λόγια βαθιάς εκτίμησης και σεβασμού για τον Γιάννη Μπέζο, αλλά και τον Νίκο Ζαπατίνα, τον Πέτρο Ζούλια, την Θέμιδα Μαρσέλλου, τον Τσέζαρις Γκραουζίνις.

Οι ταινίες που έχουν την υπογραφή του, ο δικός του Τσάρλι Τσάπλιν, η ουσία της κωμωδίας και τα λόγια του Μπάστερ Κίτον που κάνει πράξη: «ο καλός κωμικός δεν κάνει αστεία πράγματα, κάνει τα πράγματα αστεία!»

Το φετινό του καλοκαίρι ξεκίνησε σωστά με το «Όλα Λάθος» στο θέατρο Αθηνά, ένα πολύ αστείο έργο στο οποίο πραγματικά κεντάει μαζί με τους συναδέλφους του και το κοινό το αντιλαμβάνεται αυτό!

Ο Θανάσης Τσαλταμπάσης είναι απολαυστικός στο μοίρασμά του – άκου την Τέχνη στο Art Podcast #165.

Στην αρχή όλοι πιστεύουν ότι οι κωμικοί είναι κάποιοι απλώς ευχάριστοι τύποι που κάνουν αστεία – δεν είναι όμως έτσι!

Ο Θανάσης Τσαλταμπάσης  καλεσμένος της Γιώτας Τσιμπρικίδου στο Art Podcast #165 μοιράζεται σκέψεις και ιστορίες γύρω από την κωμωδία και τους ηθοποιούς που την υπηρετούν, τον κινηματογράφο και τις δικές του ολοκληρωμένες απόπειρες, τους σκηνοθέτες που εκτιμά, το «Ευτυχισμένοι Μαζί» και τα λόγια του Μπάστερ Κίτον που απόλυτα τον εκφράζουν: «ο καλός κωμικός δεν κάνει αστεία πράγματα, κάνει τα πράγματα αστεία!»

Ευγενής και με χιούμορ, εξηγεί πώς ένα εσωστρεφές παιδί στα 14 του χρόνια βρίσκεται δίπλα στην Αλίκη Βουγιουκλάκη στη «Μελωδία της Ευτυχίας», πώς τελικά ξεκλειδώνει ως φοιτητής και πόσο ωραία μπορεί να έχει χαραγμένα μέσα του τα χρόνια στη Σχολή Θεοδοσιάδη και τις πρώτες του συνεργασίες…

Στο θέατρο έχει ζήσει μεγάλες χαρές και το φετινό του καλοκαίρι ξεκίνησε σωστά με το «Όλα Λάθος», ένα πολύ αστείο έργο στο οποίο πραγματικά κεντάει μαζί με τους συναδέλφους του και το κοινό το αντιλαμβάνεται αυτό!

Ο Θανάσης Τσαλταμπάσης είναι απολαυστικός στο μοίρασμά του – άκου την Τέχνη στο Art Podcast #165.

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

– Αν η μέχρι τώρα πορεία σου ήταν τραγούδι…

– …θα ήταν ένα γλυκόπικρο άκουσμα, ένα νοσταλγικό, συγκρατημένα αισιόδοξο που υπόσχεται πολλά! Κι αν είχε λέξεις, αυτές θα ήταν «αγάπη», «δε σταματώ» και «θάλασσα»!

Ο Κωστής Μαραβέγιας στο μυαλό μου είναι καλοκαίρι, ταξίδια, χρώμα και η επαφή μου μαζί του στο Art Podcast #164 είναι γεμάτη εικόνες και ιστορίες σαν κινηματογραφική ταινία, από αυτές που αγαπάει να «ντύνει» με τη μουσική του.

Από μικρός τους ήχους που άκουγε τους μετέτρεπε από θόρυβο σε νότες και τα αστέρια τα έφερνε κοντά με τη μουσική, για να χάνεται στο δικό του διάστημα…

Ρομαντικός και σίγουρος για τον ήχο του από νεαρή ηλικία, μας διηγείται τις πρώτες «χυλόπιτες» του χώρου που του βγήκαν σε καλό, πώς το ακορντεόν τον έφερε σε σημαντικές σκηνές, την πρώτη φορά που άκουσε τραγούδι του σε ένα αυτοκίνητο στα Εξάρχεια, αλλά και τη σχέση του με τους νέους καλλιτέχνες που ψάχνει και θέλει πάντα να ανακαλύπτει…

Γιατί τονίζει ότι ο Πάνος Μουζουράκης είναι αυτός που τον «ξεκλείδωσε»; Ποια είναι η άποψή του για το TikTok και με ποια λόγια περιγράφει ο ίδιος τη σχέση του με το θέατρο και κυρίως με τον κινηματογράφο;

Του μιλάω για το storytelling που ξέρει να κάνει μαγικά σε κάθε τραγούδι του και καταλήγουμε να σχεδιάζουμε μία ακόμη συνάντηση στον Κήπο του Μεγάρου, με το κοινό του να του χαρίζει τα sold out,  εκεί που – όπως ο ίδιος λέει – τα έχει ζήσει όλα!

Απόλαυσε κι εσύ τον υπέροχο Κωστή Μαραβέγια στο  Art Podcast #164 – διαθέσιμο επεισόδιο με την υποστήριξη της Frezyderm και των αντηλιακών Sun Screen Velvet που προσφέρουν multilight προστασία και έχουν την αποκλειστική βελούδινη υπερ-ανάλαφρη υφή. Γιατί για την Frezyderm το αντηλιακό είναι τέχνη.

Όταν γράφω πάντα φαντάζομαι ότι είμαι στο τρένο και τραγουδάω και βλέπω γύρω τα πράγματα να περνάνε και να εναλλάσσονται εικόνες και να μπαινοβγαίνει κόσμος…

Ένας πολυδιάστατος καλλιτέχνης, εξαιρετικά δημοφιλής, με το δικό του χαρακτηριστικό χρώμα στον ήχο και δυνατό storytelling στα τραγούδια του…είναι ο Κωστής Μαραβέγιας καλεσμένος της Γιώτας Τσιμπρικίδου στο Art Podcast #164 και μοιράζεται εικόνες και ιστορίες με λόγο που ρέει!

Από μικρός τους ήχους που άκουγε τους μετέτρεπε από θόρυβο σε νότες και τα αστέρια τα έφερνε κοντά με τη μουσική, για να χάνεται στο δικό του διάστημα…

Οι πρώτες «χυλόπιτες» του χώρου που του βγήκαν σε καλό, η επιτυχία, ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο τρόπος με τον οποίο τον ξεκλείδωσε ο Πάνος Μουζουράκης, η πρώτη φορά που άκουσε τραγούδι του σε ένα αυτοκίνητο στα Εξάρχεια, αλλά και η σχέση του με τους νέους καλλιτέχνες που ψάχνει και θέλει πάντα να ανακαλύπτει…

Ποια είναι η άποψη του για το TikTok, πώς είναι να ντύνεις με μουσική σκηνές από κινηματογραφική ταινία και να βραβεύεσαι σε μεγάλα Φεστιβάλ, ποιους σκηνοθέτες με τους οποίους έχει συνεργαστεί ξεχωρίζει και γιατί ένα άκουσμα της μέχρι τώρα πορείας του θα το χαρακτήριζε γλυκόπικρο και συγκρατημένα αισιόδοξο;

Απολαυστικός, με χιούμορ και έτοιμος για τις εμφανίσεις του στον Κήπο του Μεγάρου, με το κοινό του να του χαρίζει τα sold out,  εκεί που – όπως ο ίδιος λέει – τα έχει ζήσει όλα!

Άκου την Τέχνη στο Art Podcast #164 – διαθέσιμο  με την υποστήριξη της Frezyderm και του αντηλιακού Sea Side Dry Mist που εφαρμόζεται εύκολα ακόμα και σε βρεγμένο δέρμα και είναι η ιδανική επιλογή για όλη την οικογένεια.

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

Συνδεθείτε μαζί της στο Instagram.

Ο Έρωτας που έγινε Ποίηση…

Πριν γίνω λέξεις, ήμουν βλέμμα…

Δεν ξέρω αν ήταν η πρώτη μου επαφή με την ποίηση ή απλώς η πρώτη φορά που κάποιος με κοίταξε με έναν τρόπο που με έκανε να σωπάσω. Ήμουν 22, μ’ εκείνη την ανυπόμονη σιωπή που κουβαλάς, λίγο πριν γίνεις κάτι, λίγο πριν αποφασίσεις τι.

Ήταν απόγευμα, έχοντας τελειώσει τη διάλεξη, σε ένα παλιό παγκάκι με αντίκρυ τη θάλασσα, εκεί που τα δέντρα ρίχνουν μια σκιά σαν κουβέρτα μπαλωμένη από παιδικά γέλια. Είχε μόλις βρέξει και τα πάντα μύριζαν βροχή όπως πέφτει στο μουσκεμένο χώμα. Σ’ ένα παγκάκι καθόταν εκείνος. Ήσυχος. Σκυμμένος πάνω από ένα βιβλίο. Όχι σχολικό. Το εξώφυλλο ήταν σκισμένο. Στάθηκα πιο πέρα, χωρίς λόγο. Ίσως από περιέργεια. Ίσως επειδή είχε έναν αέρα ανθρώπου που ακούει τη βροχή και την καταλαβαίνει.

Κάποια στιγμή σήκωσε το βλέμμα. Ανάμεσα πλήθος. Με αντίκρυσε. Δε μου μίλησε. Δεν του μίλησα. Αλλά κάτι συνέβη. Ένα σκίρτημα, μια διακοπή, σαν εκείνη τη μικρή παύση όταν πέφτει το ρεύμα και μένεις μέσα στο μισοσκόταδο. Εκείνη τη στιγμή γεννήθηκε κάτι. Τότε έσκισε ένα κομμάτι σελίδας και μου το έδωσε «Βράχος να γίνομαι…»

Την επόμενη μέρα, πήγα στη βιβλιοθήκη. Ζήτησα “ποίηση”. Η βιβλιοθηκάριος με κοίταξε λίγο παραξενεμένη. Μου έδωσε ένα βιβλίο του Ρίτσου. Το άνοιξα στη μέση, τυχαία.

“Αυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό,

αυτές οι πέτρες δε βολεύονται κάτου απ’ τα ξένα βήματα,

αυτά τα πρόσωπα δε βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο,

αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο…»

Στάθηκα σ’ αυτόν τον στίχο για ώρα. Μου έμοιαζε. Με αγκάλιαζε εκεί που δεν έφτανε κανείς. Η ποίηση, σκέφτηκα, είναι αυτό που συμβαίνει όταν νιώθεις κάτι μεγάλο και το στόμα σου είναι μικρό. Και τότε γράφεις.

Άρχιζα να γράφω αλλιώς. Σε εκείνη τη γλώσσα που μπορείς να την αγγίζεις χωρίς να την βλέπεις. Μόνο την αισθάνεσαι.

Δεν έγραψα αμέσως. Τον έβλεπα κάθε μέρα. Δεν μιλούσαμε πολύ. Κάποιες λέξεις που έκρυβαν νόημα, μερικά αστεία, κάποιες ματιές που αργούσαν να γυρίσουν αλλού. Είχε έναν τρόπο να περνάει δίπλα μου και να μοσχοβολάει κάτι ανάμεσα σε καφέ φίλτρου και καύση μυρωδικών.

Το πρώτο μου ποίημα το έγραψα ένα βράδυ του Μαρτίου. Απάνω στο κρεβάτι. Το χαρτί ήταν ήδη εκεί. Στο κομοδίνο υπήρχε. Άνοιξα τη λάμπα. Και το άρπαξα μαζί με ένα στυλό. Δεν ξέρω πώς. Σαν να με περίμενε.

Έγραψα χωρίς σκέψη, με το φως του διαδρόμου να φωτίζει λίγο – όσο να μη χαθώ:

“Εσύ είσαι ο ήλιος.

Κι εγώ να ντυθώ τα πιο λατρευτά πετράδια,

Να στα προσφέρω με τα μαλλιά και τα χείλη μου.

Να γίνω η αγάπη που ποτέ δεν αντίκρισες…”

Όταν τελείωσα, ήμουν πιο άδεια κι από το χαρτί. Και πιο γεμάτη απ’ ό,τι είχα υπάρξει ποτέ. Δεν ήξερα αν αυτό που έγραψα ήταν καλό ή κακό. Ήξερα μόνο ότι είχε μέσα του εμένα, και εκείνον. Όχι το όνομά του — μόνο τη σκιά του. Τη ζεστασιά της παρουσίας του, τη σιωπή που μου άφηνε χώρο να υπάρχω.

Κάθε φορά που με κοίταζε, άκουγα μέσα μου έναν στίχο να γεννιέται. Κάθε φορά που μιλούσαμε για ασήμαντα πράγματα, κάτι σημαντικό έβραζε από κάτω. Κάθε φορά που με χάιδευε. Που με φιλούσε. Που μου έκανε έρωτα.

Από τότε γράφω. Πάντα για εκείνον. Πάντα με εκείνον μέσα μου. Είναι η πρώτη μου λέξη που δεν ήταν ακριβώς δική μου. Το πρώτο ποίημα που μου δόθηκε χωρίς να το ζητήσω.

Από έρωτα. Τόσο μεγάλο. Τον πιο μεγάλο της ζωής μου. Που χώρεσε αιώνες ολόκληρους μέσα στην καρδιά μου. Σαν να τον γνώριζα χρόνια πριν, και να τον συνάντησα ξανά στο τώρα. Ήταν η ποίηση χαραγμένη στο βλέμμα του. Τα χιλιάδες γράμματα και οι λέξεις που σκαλίσαμε μαζί πάνω στην πέτρα.

Το όνομά σου.

Το όνομά μου.

Η μεγάλη αγάπη μας.

Ποίηση…

Έχω σαρκασμό και γέλιο για τη ζωή…έναν μαγικό τρόπο να βρίσκω κάτι αστείο και στα πιο δύσκολα!

Ναι, έτσι είναι η Κατερίνα Μανανεδάκη, η συγγραφέας με τα μυθιστορήματα που γίνονται best sellers και μέσα από τις σελίδες τους ξεπηδάει η πραγματικότητα της ζωής μας με μια υπερβολή τόσο αστεία…

Απολαμβάνω το μοίρασμά μας στο Art Podcast #163 και μαθαίνω την πορεία από τα δημοσιογραφικά χρόνια στη συγγραφή είκοσι βιβλιων με κάτι allegro, όπως ο ίδιος ο χαρακτήρας της άλλωστε…Από το  «Έχετε μήνυμα στο κινητό σας» του 2001 στην τελευταία της κυκλοφορία από τις εκδόσεις Ψυχογιός «Κάποιος με έχει ματιάσει!» με σόκορο στην εκτύπωση (περιμετρική) και…μπόλικα ματάκια. Μια διαδρομή γεμάτη λέξεις, χιούμορ, αφήγηση σαν σε σύγχρονη ελληνική ταινία και τη βαθιά επιθυμία της να μας κάνει να περάσουμε καλά μέσα στον κόσμο της…

Σ’ αυτό το νέο βιβλίο της, η σύγχρονη ξεματιάστρα, ένα κορίτσι της διπλανής πόρτας, ο έρωτας σε «διάφορα επίπεδα», τα όνειρα, η ματαίωση, η επιθυμία, η κόντρα των “θέλω” και “πρέπει” και τόσες άλλες σκέψεις χωράνε και μοιάζει σαν η συγγραφέας να έχει βάλει κάμερα στα σπίτια μας και να μας παρακολουθεί (πάλι!).

Ανακαλύψτε την Κατερίνα Μανανεδάκη στο Art Podcast #163 με την υποστήριξη των εκδόσεων Ψυχογιός – η ζωή σε βιβλια.

Η συγγραφή είναι δρόμος μοναχικός, ένα ταξίδι μαγικό με τους ήρωες σου να κάνουν ό,τι θέλουν!

Η Κατερίνα Μανανεδάκη των best seller μυθιστορημάτων είναι καλεσμένη της Γιώτας Τσιμπρικίδου στο Art Podcast #163 και το μοίρασμά τους έχει χιούμορ, allegro ύφος και πολλές λέξεις που άλλωστε είναι «το μοναδικό όπλο» στη συγγραφή, όπως η ίδια τονίζει.

Από το  «Έχετε μήνυμα στο κινητό σας» του 2001 στην τελευταία της κυκλοφορία από τις εκδόσεις Ψυχογιός «Κάποιος με έχει ματιάσει!» με σόκορο στην εκτύπωση (περιμετρική) και…μπόλικα ματάκια. Μια διαδρομή αποτυπωμένη σε βιβλία και γεμάτη εικόνες της καθημερινότητας σε μαγική υπερβολή, χιούμορ, αφήγηση σαν σε σύγχρονη ελληνική ταινία και τη βαθιά επιθυμία της να μας κάνει να περάσουμε καλά μέσα στον κόσμο της…

Σ’ αυτό το νέο βιβλίο της, η σύγχρονη ξεματιάστρα, ένα κορίτσι της διπλανής πόρτας, ο έρωτας σε «διάφορα επίπεδα», τα όνειρα, η ματαίωση, η επιθυμία και τόσες άλλες σκέψεις χωράνε και μοιάζει σαν η συγγραφέας να έχει βάλει κάμερα στα σπίτια μας και να μας παρακολουθεί (πάλι).

Διαθέσιμο το Art Podcast #163 με την υποστήριξη των εκδόσεων Ψυχογιός – η ζωή σε βιβλία.

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

> γράφει η

Γιώτα Τσιμπρικίδου

Τον ξεχωρίζω πάντα για την ευγένεια του, θαυμάζω την πορεία του, τον χαζεύω στους ρόλους που υποδύεται και αγαπώ να ακούω ιστορίες που έχει ζήσει μαζί με κάποια από τα μεγαλύτερα ονόματα της υποκριτικής στην Ελλάδα…

Ο εξαιρετικός Θοδωρής Κατσαφάδος κάθεται δίπλα μου στο Art Podcast #162 και μας χαρίζει ένα επεισόδιο γεμάτο εικόνες, αλήθειες, καλοσύνη και ευγένεια!

Με φωνή χαρακτηριστική και ξεκινώντας από εκείνο το μικρό χωριό στη Μάνη ξετυλίγει μια ζωή γεμάτη από την Τέχνη του, με πρωταγωνίστρια την οικογένειά του (και πλέον ο εγγονός του που είναι «σκοπός ζωής» όπως μου λέει) και πολλούς σταθμούς για τους οποίους νιώθει ευγνώμων.

Ο Μάνος Κατράκης, η Τζένη Καρέζη, ο Νίκος Κούρκουλος, η Μίρκα Παπακωνσταντίνου, ο Πάνος Κοκκινόπουλος, ο Σωτήρης Τσαφούλιας κα οι «17 Κλωστές» , το δύσκολο είδος της καλής κωμωδίας που «ζηλεύει», η Επίδαυρος, ο ρόλος του στο «Νησί» και τόσες ιστορίες μιας πλούσιας πορείας.

Το φετινό καλοκαίρι τον βρίσκει με μεγάλη περιοδεία στο πλευρό του Γιώργου Κιμούλη και του Δημήτρη Γκοτσόπουλου για τον «Φιλοκτήτη» και τους τρεις ρόλους που θα υποδυθεί επί σκηνής – και δεν κρύβει τον ενθουσιασμό του!

Γνωρίστε καλύτερα τον Θοδωρή Κατσαφάδο, αξίζει!

Διαθέσιμο το Art Podcast #162 – άκου την Τέχνη.

Είμαι πάρα πολύ γεμάτος, ευγνώμων, ευλογημένος…ζω στη δουλειά μου πράγματα πάνω από τις προσδοκίες μου!

Χαμογελαστός, ευγενικός, συγκινημένος από την αγάπη του κόσμου και με τόσες πολλές ιστορίες για να μοιραστεί φτάνει στο Art Podcast #162 o Θοδωρής Κατσαφάδος καλεσμένος της Γιώτας Τσιμπρικίδου και θυμάται μεγάλους σταθμούς στην μακρόχρονη πορεία του, αφού πρόλαβε να διδαχθεί και να παίξει με τους «παλιούς» ηθοποιούς,  αλλά έχει και την τύχη και τη δύναμη (όπως ο ίδιος λέει) να είναι και με νεότερους που θαυμάζει…

Από ένα μικρό χωριό στη Μάνη και το ραδιόφωνο στο οποίο άκουγε Κατράκη και Ζαβιτσιάνου, πώς βρέθηκε να μοιράζεται τη σκηνή μαζί τους; Οι δυσκολίες της ζωής του, η οικογένεια που δημιούργησε και οι το υποκριτικό μοίρασμά του με την κόρη του Μαριλού, οι παραστάσεις που ξεχωρίζει, η Επίδαυρος, ο Νίκος Κούρκουλος, η Τζένη Καρέζη, η αγαπημένη του Μίρκα Παπακωνσταντίνου, ο Πάνος Κοκκινόπουλος, ο Σωτήρης Τσαφούλιας…

Ο Θοδωρής Κατσαφάδος μιλάει και για τη συμμετοχή του σε εξαιρετικά αγαπημένες σειρές όπως «Το Νησί», οι «17 Κλωστές», οι «Μαύροι Πίνακες» και όταν αναφέρεται στον «Φιλοκτήτη» που ετοιμάζουν με τον Γιώργο Κιμούλη και τον Δημήτρη Γκοτσόπουλο για να βγει σε μεγάλη περιοδεία, δεν κρύβει τον ενθουσιασμό του.

Άκου την Τέχνη στο Art Podcast #162.

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

(Το Art Podcast #161 με καλεσμένη την Μαρία Παπαγεωργίου στο e-tetradio.gr)

Τη Μαρία Παπαγεωργίου φιλοξενεί η Γιώτα Τσιμπρικίδου στο 161ο επεισόδιο του «Art Podcast». Η γνωστή καλλιτέχνιδα μιλά στην παραγωγό της σειράς podcast για όλα. Το ξεκίνημα της πορείας της στο πεντάγραμμο, τις πρώτες της εμφανίσεις στον «Σταυρό του Νότου», το κοινό της, τους μεγάλους σταθμούς της μουσικής καριέρας της, τον τρόπο με τον οποίο γράφει μουσική, την βράβευσή της από το Φεστιβάλ των Καννών, το ταξίδι της στην Κίνα με την Τάνια Τσανακλίδου για να ερμηνεύσει τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη, τη συναυλία της στην Τεχνόπολη που ετοιμάζει, και πολλά ακόμη.

[ Διαβάστε Περισσότερα ] [ Ακούστε το Επεισόδιο ] ]]> https://artpodcast.gr/papageorgiou-art-podcast-161-etetradio/feed/ 0 https://artpodcast.gr/art-living-nonika-malkoutzi/ https://artpodcast.gr/art-living-nonika-malkoutzi/#respond Tue, 20 May 2025 14:15:57 +0000 https://artpodcast.gr/?p=5731 Γράφει η Nόνικα Μαλκουτζή (τραγουδίστρια – τραγουδοποιός – ηθοποιός).

Συνδεθείτε μαζί της στο Instagram και στο Spotify.

Ο ΦΙΛΟΣ ‘ΛΕΕΙ’ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΚΑΙ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΝΑ ΣΕ ΣΥΜΠΑΘΕΙ

ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΚΙ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΔΙΣΚΟΣ

– Οι φίλοι μου είναι που στο παγκάκι στο κέντρο της Αθήνας, με καφέ στο χέρι, ψάχνουμε να βρούμε με ποια σειρά θα παρουσιάζονται τα τραγούδια του δίσκου και η χθεσινή ερωτική περιπέτεια με τον Τάκη ή την Μαρία, ή και με τους δύο μαζί, έρχεται δεύτερη.

– Οι φίλοι μου είναι που βγαίνουν επί τέσσερις συνεχόμενες ημέρες μαζί μου στον δρόμο με βροχή, κρύο, ζέστη, καιρό ιδανικό, άυπνοι, κουρασμένοι, χαρούμενοι, προβληματισμένοι, θλιμμένοι, ευτυχισμένοι, αγχωμένοι, για να κολλήσουμε τις αφίσες της παρουσίασης του δίσκου και όταν ρωτάω σοβαρά απελπισμένη (και ευγνώμων ταυτόχρονα): – Ρε σεις, μέχρι πότε θα το κάνουμε αυτό; Μου απαντάνε: – Για όσο χρειαστεί και για όσες φορές χρειαστεί.

– Οι φίλοι μου είναι που στις τρεις τα ξημερώματα, πτώματα από όλη τη μέρα, ακούνε τη μίξη των τραγουδιών του δίσκου, για να μου πουν τη γνώμη τους. Με προσοχή. Και αγάπη. Ακόμα κι όταν διαφωνούν.

– Οι φίλοι μου είναι που έρχονται στο σπίτι μου για να στολίσουμε το Χριστουγεννιάτικο δέντρο (που είναι και ένα από τα σημαντικά ετήσια έθιμά μας) και τελικά ακούμε και σχολιάζουμε τα τραγούδια του δίσκου, μήνες προτού ηχογραφηθούν και το δέντρο μένει αστόλιστο.

ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΚΑΙ Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ

– Οι φίλοι μου είναι που κάνουμε brainstorming ώρες και μέρες ατελείωτες, όλα τα χρόνια που μας θυμάμαι, στις πιο σχετικές – άσχετες στιγμές μας (από την ανάβαση ενός βουνού μες στο καρκαήλι, Αύγουστο μήνα, προσπαθώντας να βρούμε τον συγκεκριμένο καταρράκτη που μας έχουν μηνύσει ότι θα μας εμπνεύσει, ντυμένοι στα μαγιό μας, μέχρι το πρωτοχρονιάτικο γκαλά του πεντάστερου ξενοδοχείου που μας έχουν καλέσει να τραγουδήσουμε ντυμένοι στα επίσημά μας), ψάχνοντας ποιά τραγούδια είναι κατάλληλα για την επόμενη συναυλία. Και γιατί. Κυρίως το γιατί.

 – Οι φίλοι μου είναι που μου φέρνουν φαγητό, όταν δεν έχω φάει τίποτα όλη μέρα, γιατί έγραφα. Μπαίνουν διακριτικά με τα κλειδιά τους και το αφήνουν δίπλα μου χωρίς κουβέντα γνέφοντας: – εεε… φάε και τίποτα όμως, μη φας κανά …’καντήλι’…

– Oι φίλοι μου είναι που πιστεύουν στις φωνές που σιγοτραγουδάω όταν μαγειρεύω (παρεμπιπτόντως, να φας καμιά μέρα απ’ τα χεράκια μου), περισσότερο απ’ ό,τι πιστεύω εγώ.

ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ

– Οι φίλοι μου είναι που τραγουδήσαμε μαζί στα πρώτα – πρώτα, πρίμο – σεκόντο, γυρίζοντας απ’ το σχολείο, το μουσικό σχολείο, αγκαζέ, και τώρα, επαγγελματίες τραγουδιστές και δημιουργοί πια, με σημαντική δισκογραφία και αξιοσέβαστες συνεργασίες, τραγουδάνε στις συναυλίες μου, πιανόμαστε ξανά από το χέρι όπως τότε και συγκινούμαστε.

– Οι φίλοι μου είναι που μένουν πάντα τελευταίοι, να μαζέψουν καλώδια, αναλόγια, να ξεβιδώσουν βάσεις, να κουβαλήσουν ό,τι χρειάζεται και εννοείται πάντα κάποιος τους ρωτάει: Είστε από την ομάδα παραγωγής; Κι εκείνοι συνήθως γελάνε και απαντάνε: – Ναι, ναι, η Νόνικα έχει πολύ μεγάλη ομάδα παραγωγής από πίσω. – Όχι, όχι παιδιά, δεν έχω καν παραγωγή. Όμως έχω φίλους 😉

 – Οι φίλοι μου είναι που στέκονται πάντα μπροστά – μπροστά στις συναυλίες μου και πληρώνουν εισιτήριο. Κι ας τους έχω πρόσκληση.

Ο φίλος ‘λέω’, είναι αυτός που βάζει πλάτη, κι ας μην του περισσεύει.

Ξυπόλητη κάθεται στην καρέκλα δίπλα μου…αερικό, με πύρινα μαλλιά και ανοιχτόχρωμο βλέμμα, με μια ομορφιά που πηγάζει από μέσα της και χροιά φωνής που σε ταξιδεύει σε ωραίες «θάλασσες» – πάνω απ’ όλα, με ωραία ελληνικά στον λόγο της  και διάθεση για μοιράσματα…

Την Μαρία Παπαγεωργίου την άκουσα για πρώτη φορά πριν από πολλά χρόνια στο «σπίτι της», τον Σταυρό του Νότου και μπήκε στα αγαπημένα μου, ωστόσο τώρα στο Art Podcast #161 που μου δόθηκε η ευκαιρία να την γνωρίσω, αλήθεια, με εντυπωσίασε…

Λέει την αλήθεια της με ευγένεια, αλλά χωρίς καλλωπισμούς περιττούς και όταν μιλάει για την Τέχνη της τονίζει πως δε θα έκανε τίποτα για να γίνει διάσημη, είναι ευγνώμων για το συνεπές κοινό της, υπογραμμίζει τους δύο σταθμούς στην πορεία της – ο δίσκος της με τον Μίκη Θεοδωράκη και η συναυλία-αφιέρωμα στον Θάνο Μικρούτσικο – και εκφράζει την επιθυμία της να κάνει παρηγορητική, ενωτική μουσική.

Αναφερόμαστε στον καθηγητή που ξεχώρισε από τα χρόνια σπουδών της στα Χρηματοοικονομικά, στην Κάλια την κολλητή της, στις κρίσεις πανικού, στη βράβευσή της από το Φεστιβάλ των Καννών, στα λόγια του Αλκίνοου Ιωαννίδη και του Δημήτρη Αποστολάκη από τους Χαΐνηδες που κρατά στο μυαλό της, στο ταξίδι στην Κίνα που ετοιμάζεται να κάνει μαζί με την Τάνια Τσανακλίδου για να εκπληρώσει την επιθυμία του Μίκη Θεοδωράκη να ακουστεί το λυρικό του έργο και εκεί, αλλά και στη συναυλία της στην Τεχνόπολη που ετοιμάζει με ενθουσιασμό…Η ευθύνη του καλλιτέχνη, το εργαλείο της φωνής, τα μουσικά όργανα, τα τραγούδια με τον Monsieur Minimal, ο Παύλος Παυλίδης, το θεατρικό έργο με την Έλλη Παπακωνσταντίνου και ο κόσμος της μουσικής της:

γράφω μουσική είτε στην κιθάρα μου είτε στο πιάνο ή πάνω στο στήθος μου, κρουστό – φωνή

Ανακάλυψε καλύτερα κι εσύ την Μαρία Παπαγεωργίου στο Art Podcast #161 με την υποστήριξη της Άννας Μαρίας Μαζαράκη – κοσμήματα που τονίζουν τη μοναδικότητά σου!

Αφού τα κατάφερα εγώ, μπορεί ο καθένας!

λέει βαθιά συναισθηματικά η Μαρία Παπαγεωργίου στην Γιώτα Τσιμπρικίδου στο Art Podcast #161 και σε ένα μοίρασμα που έχει ταξιδιάρικο soundtrack, είναι γεμάτο αλήθειες, φωτίζει την ευθύνη του καλλιτέχνη, το όραμα και την παρηγορητική μουσική…η πορεία της από τα Γρεβενά στην Αθήνα, οι πρώτες εμφανίσεις στον Σταυρό του Νότου, το συνεπές κοινό της, οι δύο σταθμοί στην πορεία της – ο δίσκος της με τον Μίκη Θεοδωράκη και η συναυλία-αφιέρωμα στον Θάνο Μικρούτσικο.

Με ευγένεια, ειλικρίνεια, χροιά σαν χάδι και χωρίς στεγανά, μιλάει για το εργαλείο της φωνής, τον τρόπο που γράφει μουσική, τη βράβευσή της από το Φεστιβάλ των Καννών, το ταξίδι στην Κίνα που ετοιμάζεται να κάνει μαζί με την Τάνια Τσανακλίδου για να εκπληρώσει την επιθυμία του Μίκη Θεοδωράκη να ακουστεί το λυρικό του έργο και εκεί, αλλά και τη συναυλία της στην Τεχνόπολη που ετοιμάζει με ενθουσιασμό…η δική της ματιά στο «Ξημερώνει», η σύνδεσή της με τον Παύλο Παυλίδη και τον Monsieur Minimal και το θεατρικό έργο με την Έλλη Παπακωνσταντίνου. Και τόσα ακόμα που είναι ο ίδιος ο κόσμος της Μαρίας Παπαγεωργίου!

Άκου την Τέχνη στο Art Podcast #161 με την υποστήριξη της Άννας Μαρίας Μαζαράκη – προσιτή πολυτέλεια για κάθε περίσταση της ζωής σου!

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

Συνδεθείτε μαζί του στο Instagram και στο website.

Είμαστε τα παιδιά από τον Σύλλογο Νεολαίας Ελάτειας – και αγαπάμε αυτό που κάνουμε…

Η μουσική για εμάς δεν είναι απλώς ήχοι και νότες. Είναι τρόπος έκφρασης, επικοινωνίας, δημιουργίας. Είμαστε τα παιδιά από τον Σύλλογο Νεολαίας Ελάτειας και όλα αυτά τα χρόνια έχουμε βάλει στόχο να φέρουμε τη μουσική στο επίκεντρο της ζωής στην επαρχία, να δημιουργήσουμε στιγμές, να γεμίσουμε καλοκαίρια με ρυθμό, χαμόγελα και ουσιαστικές εμπειρίες.

Με μια πλούσια ιστορία στις αποσκευές του, το Μουσικό Φεστιβάλ Ελάτειας επιστρέφει – όχι απλώς ανανεωμένο, αλλά ξαναγεννημένο. Ένας θεσμός που έχει ριζώσει βαθιά στην καρδιά της περιοχής μας – και έχει απλωθεί πέρα από τα όριά της. Όλα ξεκίνησαν από μια παρέα νέων που πίστεψαν σε κάτι απλό, αλλά δυνατό: πως ακόμη και στα μικρά μας χωριά μπορούν να ανθίσουν μεγάλα πράγματα. Πως η τέχνη, η μουσική και η συλλογική δημιουργία δεν γνωρίζουν περιορισμούς. Από τότε, κάθε καλοκαίρι, στήνουμε με μεράκι μια γιορτή που δεν ενώνει απλώς τον κόσμο – τον συγκινεί, τον εμπνέει και τον φέρνει πιο κοντά.

Και όταν λέμε “όλους”, το εννοούμε. Το φεστιβάλ μας έχει φιλοξενήσει καλλιτέχνες από κάθε γωνιά της Ελλάδας, έχει αγκαλιάσει ήχους από παραδοσιακή μουσική μέχρι σύγχρονη ροκ και ηλεκτρονικά vibes, και έχει δώσει βήμα και σε τοπικά συγκροτήματα και νέους δημιουργούς. Γιατί για εμάς, η μουσική δεν έχει σύνορα – έχει μόνο πάθος.

Φέτος όμως, ετοιμαστείτε για το μεγαλύτερο φεστιβάλ που έχουμε κάνει μέχρι σήμερα! Στην καρδιά του καλοκαιριού, η Ελάτεια θα γίνει το επίκεντρο της ελληνικής μουσικής σκηνής. Έχουμε τη χαρά και την τιμή να φιλοξενήσουμε καλλιτέχνες με τα μεγαλύτερα ονόματα της ελληνικής μουσικής, αγαπημένους ερμηνευτές που έχουν γράψει τη δική τους ιστορία και συνεχίζουν να εμπνέουν.

Το line-up είναι ήδη γνωστό – και πραγματικά, δεν έχει προηγούμενο. Με μεγάλα ονόματα και αγαπημένους καλλιτέχνες, σας περιμένουν βραδιές που θα μείνουν αξέχαστες: γεμάτες ένταση, συναίσθημα, ρυθμό και τραγούδι μέχρι το ξημέρωμα. Όμως το φεστιβάλ μας δεν είναι μόνο μουσική. Είναι μια εμπειρία. Για αυτό και φέτος το πλαισιώνουμε με δημιουργικές παράλληλες δράσεις. Θέλουμε κάθε επισκέπτης – από τον πιο μικρό μέχρι τον πιο μεγάλο – να νιώσει πως ζει κάτι ξεχωριστό, κάτι που δεν βρίσκει εύκολα αλλού.

Όλο αυτό το οργανώνουμε με αγάπη, μεράκι και συλλογική προσπάθεια. Είμαστε μια ομάδα εθελοντών που δουλεύει ασταμάτητα, με μόνο στόχο να δώσουμε στην Ελάτεια μας τη θέση που της αξίζει στον πολιτιστικό χάρτη της χώρας. Και ξέρουμε πως κάθε φορά που βλέπουμε τον κόσμο να χειροκροτεί, να τραγουδά και να φεύγει με το βλέμμα γεμάτο φως – κάτι έχουμε καταφέρει.

Σας περιμένουμε όλους φέτος στην Ελάτεια, για να γράψουμε μαζί το επόμενο κεφάλαιο αυτής της ιστορίας. Γιατί όταν αγαπάς αυτό που κάνεις, ο κόσμος το νιώθει.

“Λίγο όνειρο ακόμα…”

Η Meryl Streep, o ρόλος «Πάστα Φλώρα» που υποδύεται η Μαίρη Αρώνη,  η Sandra Bullock, η Ελένη Ζαφειρίου, το…κινούμενο σχέδιο Mrs. Jumbo και άλλες πέντε περιπτώσεις ηθοποιών και ρόλων που έχουν κοινό τους σημείο τη μητρική φιγούρα σε ταινίες ρομαντικές, κωμικές, τρόμου, παιδικές, κλασικές… κάποιες ηθοποιοί οσκαρικές, κάποιες αγαπημένες μέσα από τον ελληνικό κινηματογράφο. Όλες προσδίδουν χαρακτηριστικά σε ένα ρόλο σημαντικό στη ζωή μας, αυτόν της μητέρας!

Το Art Podcast #160 έχει το νοιάξιμο, το χάδι, την αγωνία, την αυτοθυσία, τη λύση στο πρόβλημα, το χιούμορ…είναι πολυδιάστατο όπως κάθε μάνα εκεί έξω…

Επίλεξε ταινία και κάνε μια νοητή αγκαλιά…στην πιο ζεστή αγκαλιά της ζωής μας…

«10 +1 μητέρες του κινηματογράφου» – Άκου την Τέχνη με την υποστήριξη της της νέας βρεφικής πάνας Babylino Premium – η επιλογή που ξεχωρίζει με premium απαλότητα, απορροφητικότητα, εφαρμογή… σε μια πάνα ελεγμένη και για νυχτερινή χρήση – και πάντα με την εγγύηση ποιότητας Babylino.

Το Art Podcast #160 είναι ένα μίνι κινηματογραφικό λεύκωμα με τα φιλμ που εμπεριέχουν μητρικές φιγούρες, όπως τα παρουσιάζει η Γιώτα Τσιμπρικίδου  – σε κάποια από αυτά πρωταγωνιστούν οσκαρικές ηθοποιοι, σε άλλα Ελληνίδες χαρακτηριστικές «μάνες», αλλά και μια μαμά κινουμένων σχεδίων…

Άκου την Τέχνη σε ένα απολαυστικό Art Podcast για την κάθε μητέρα που έχει «γράψει» στο μυαλό σου μέσα από ταινίες…με την υποστήριξη της πιο premium Babylino επιλογής και για το δικό σου μωρό – premium απαλότητα, απορροφητικότητα, εφαρμογή και με την εγγύηση ποιότητας Babylino.

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

Νιώθει πρώτα απ΄ όλα μουσικός…μπαίνει στο στούντιο για να ξεκινήσουμε την εγγραφή και επεξεργάζεται κάθε όργανο, τα μικρόφωνα, τους ενισχυτές…και ναι, είναι ένας πολύ αγαπημένος ηθοποιός, με χαρακτηριστική φωνή και κορμοστασιά που οφείλεται στα πολλά χρόνια χορού που έχει διδαχτεί.

Καλλιτεχνική φύση από τα παιδικά του χρόνια, ο Λαέρτης Μαλκότσης καλεσμένος μου στο Art Podcast #159 και γρήγορα μου επιτρέπει να καταλάβω πώς τα πολλά ερεθίσματα στην καλλιτεχνική του οικογένεια σμίλευσαν μια ενδιαφέρουσα προσωπικότητα από νωρίς…

Μας έχει συστηθεί από παιδί, τότε που υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Γιάννη Δαλιανίδη – συνεργάτη της ξεχωριστής Νικόλ Κοκκίνου, της μητέρας του δηλαδή – έπαιζε στα «Λιονταράκια του κυρ Ηλία» της κρατικής τηλεόρασης και μάλιστα με έναν τρόπο που έμοιαζε με όλα τα παιδιά της ηλικίας του και μετά στη σειρά «Αραχτοί και Λάιτ» και αργότερα στην ταινία του Νίκου Ζαπατίνα «Το Φιλί της Ζωής». Και οι θεατρικές παραστάσεις πολλές, οι συνεργασίες με μεγάλα ονόματα όπως ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος, ο Ηλίας Λογοθέτης, η Ξένια Καλογεροπούλου, ο Φωκάς Ευαγγελινός, ο Γιάννης Μπέζος.

Αναφερόμαστε στις τηλεοπτικές σειρές «Κάνε ότι κοιμάσαι» και τον Σπύρο Παπαδόπουλο, «Τα καλύτερα μας χρόνια» με τον ιδιαίτερο ρόλο του, αλλά και τα «Παιχνίδια Εκδίκησης» του τώρα που κερδίζουν το κοινό!

Ωστόσο, τα μάτια του γυαλίζουν κάθε φορά που μιλάει για μουσική, για το πρώτο του πιάνο και τα παιξίματα εκείνα που «έγραφε» η μητέρα του σε κασέτες, για τις δικές του παραγωγές, για τη μουσική του που «ντύνει» παραστάσεις στο θέατρο και για τα πολλά μουσικά όργανα που ξέρει να παίζει…

Άκου την Τέχνη και γνώρισε καλύτερα τον Λαέρτη Μαλκότση στο Art Podcast #159.

Το θέατρο είναι ωραίο, είναι όμως και δύσκολο

τονίζει με ειλικρίνεια ο Λαέρτης Μαλκότσης στο Art Podcast #159 καλεσμένος της Γιώτας Τσιμπρικίδου.

Ένα μοίρασμα απόψεων για την Τέχνη γενικότερα, αφού υποκριτική – μουσική – χορός συνθέτουν την καλλιτεχνική του ύπαρξη.

Μεγαλωμένος σε οικογένεια με γονείς ηθοποιούς (η μητέρα του Νικόλ Κοκκίνου πρωταγωνίστησε στον Ελληνικό Κινηματογράφο και ξεχώρισε και ως χορεύτρια), τα ερεθίσματα ήταν πολλά και ο ίδιος συστήθηκε σε εμάς από τα παιδικά του χρόνια, όταν υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Γιάννη Δαλιανίδη έπαιζε στα «Λιονταράκια του κυρ Ηλία» της κρατικής τηλεόρασης και μάλιστα με έναν τρόπο που έμοιαζε με όλα τα παιδιά της ηλικίας του. Η σειρά «Αραχτοί και Λάιτ», η ταινία του Νίκου Ζαπατίνα «Το Φιλί της Ζωής», οι θεατρικές παραστάσεις που μένουν χαραγμένες στο μυαλό του, οι συνεργασίες με μεγάλα ονόματα όπως ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος, ο Ηλίας Λογοθέτης, η Ξένια Καλογεροπούλου, ο Φωκάς Ευαγγελινός, ο Γιάννης Μπέζος και οι τηλεοπτικές σειρές «Κάνε ότι κοιμάσαι», «Τα καλύτερά μας χρόνια» με τον ιδιαίτερο ρόλο του, αλλά και τα «Παιχνίδια Εκδίκησης» του τώρα που κερδίζουν το κοινό!

Η αλήθεια είναι πως τα μάτια του γυαλίζουν κάθε φορά που μιλάει για μουσική, για το πρώτο του πιάνο και τα παιξίματα του εκείνα που «έγραφε» η μητέρα του σε κασέτες, για τις δικές του παραγωγές, για τη μουσική του που «ντύνει» παραστάσεις στο θέατρο και για τα πολλά μουσικά όργανα που ξέρει να παίζει…

Γνώρισε καλύτερα τον Λαέρτη Μαλκότση στο Art Podcast #159.

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

Είναι μια αγκαλιά ο ίδιος. Και ζητά από τους θεραπευόμενους του, αλλά και από τους αναγνώστες του βιβλίου του, να αγκαλιάσουν κάθε συναίσθημά τους και κάθε τραύμα τους για να διδαχτούν από αυτό…

Ο Άγγελος Λεβέντης και η δική του «Επτασφράγιστη Βιβλιοθήκη», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα, στο Art Podcast #158 κι αφού με μεγάλη προσοχή ακούω τον συγγραφέα να ξεδιπλώνει την παιδική του ηλικία με το bullying που υπέστη, τον κλειστό χαρακτήρα που «ξεκλείδωσε» η Τέχνη και η πολλή δουλειά με τον εαυτό του, φτάνουμε στα χρόνια που αγκάλιασε κάθε συναίσθημά του, που τόσο έξυπνα κατάφερε από νωρίς να χρησιμοποιήσει τα social media για να αλληλεπιδράσει με το κοινό του, να δημιουργήσει το Zen Therapy…

Τον ρωτάω για πολλά από τα κεφάλαια του βιβλίου που η έντονη αλληγορία και η προτροπή για σημειώσεις και ασκήσεις το κάνουν να ξεχωρίζει!

Τι πιστεύει για τη «σιωπή στη διαπασών», τον θυμό, την αναβλητικότητα, τις λευκές σελίδες και το εξώφυλλο του καθενός μας;

Τελικά, είμαστε όλα τα κεφάλαια του βιβλίου μας;

Εξαιρετικά βοηθητικό και απολαυστικό επεισόδιο διαθέσιμο με την υποστήριξη των εκδόσεων Διόπτρα – βιβλία με θέα τη ζωή.

Θέλω με το βιβλίο αυτό ο κάθε αναγνώστης να αισθανθεί την γεμάτη, φροντιστική αγκαλιά αποδοχής…

λέει με χαμόγελο ο Άγγελος Λεβέντης στην Γιώτα Τσιμπρικίδου και στο Art Podcast #158, αναφερόμενος στη δική του «Επτασφράγιστη Βιβλιοθήκη».

Ξεδιπλώνοντας την παιδική του ηλικία με το bullying που υπέστη, τον κλειστό χαρακτήρα που «ξεκλείδωσε» η Τέχνη και η πολλή δουλειά με τον εαυτό του, φτάνει στα χρόνια που αγκάλιασε κάθε συναίσθημά του, λειτούργησε με έναν τρόπο ξεχωριστό μέσω social media, στην πορεία δημιούργησε το Zen Therapy και πλέον ζητάει από τους θεραπευόμενους του να καλωσορίζουν κάθε φόβο και αρνητικό συναίσθημα για να διδαχτούν από αυτό…

Πώς προέκυψε η ιδέα αυτού του βιβλίου και σε τι βοηθά η τόσο έντονη αλληγορία; Τι πιστεύει για τη «σιωπή στη διαπασών», τον θυμό, την αναβλητικότητα, τις λευκές σελίδες και το εξώφυλλο του καθενός μας;

Απολαυστικό και…θεραπευτικό επεισόδιο με την υποστήριξη των εκδόσεων Διόπτρα – βιβλία με θέα τη ζωή.

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

«-Στέφανε, σπάνια δίνεις συνεντεύξεις…

-Κρατάω τις σπάνιες συνεντεύξεις για τους αγαπημένους μου φίλους…»

Ο θαυμασμός μου για το τεράστιο καλλιτεχνικό του μέγεθος με γεμίζει με άγχος για το «μοίρασμά μας» στο Art Podcast #157 αν και δεν είναι η πρώτη φορά που ανταλλάσσουμε απόψεις για την Τέχνη, που θυμόμαστε ιστορίες πίσω από τραγούδια και πρόσωπα πίσω γεγονότα…τώρα είναι αλλιώς, πολύ αγαπησιάρικα και με τόσες αναφορές σε μεγάλες προσωπικότητες με τις οποίες έχει διασταυρωθεί ο δρόμος του Στέφανου Κορκολή…

Το σπίτι του είναι το πιάνο, η παιδική του ηλικία γεμάτη νότες και διάφορα ερεθίσματα πολιτισμού, αλλά όχι αποστειρωμένη, τα χρόνια της Γαλλίας με την υποτροφία του Jack Lang, τα λόγια του Vladimir Horowitz και η ιστορία με τη Νάνα Μούσχουρη στο σκαμπό στο πιάνο δίπλα του για τους Πέντε Ανέμους που βρήκαν τη δική τους διαδρομή, όπως άλλωστε και κάθε τραγούδι…

Ποια είναι η πρώτη μεγάλη επιτυχία που έγραψε και θα τον δένει για πάντα με την Δήμητρα Γαλάνη, τι λέει για τη δική του Μαρινέλλα, για την Vicky Leandros και με ποια λόγια μιλάει για τον Δημήτρη Μητροπάνο και τον Μίμη Πλέσσα…

Κι όταν το συναίσθημα ξεχειλίζει, ξεκινάει να ζωντανεύει την πιο ωραία ιστορία της ζωής του – τη γνωριμία και τις στιγμές τους με τον Μίκη Θεοδωράκη, τα λόγια του, τα έργα του, το τεράστιο μέγεθός του.

Σ αυτό το επεισόδιο Art Podcast ο Στέφανος Κορκολής διαχωρίζει τα τραγούδια που έχει γράψει από το συμφωνικό του έργο, αποκαλύπτει την αγάπη του για το θέατρο και τα μιούζικαλ, αναφέρεται στις εμφανίσεις του με τον brilliant – όπως τον αποκαλεί – Γιώργο Χατζηνάσιο και παραδέχεται πως αν η ζωή του ήταν βιβλίο, ο τίτλος που θα έβαζε είναι: «Βιβλίο χωρίς τίτλο»!

Απολαυστικό επεισόδιο με τη συνοδεία του Apla Rosé με απαλό σομόν χρώμα και εκλεπτυσμένη γεύση – Oenops Wines  με την υπογραφή του Νίκου Καρατζά.

Το σπίτι μου είναι το πιάνο…

Ο Στέφανος Κορκολής σε μία από τις σπάνιες φορές που ανοίγει την ψυχή του, μοιράζεται τις απόψεις του για την Τέχνη, θυμάται ιστορίες πίσω από τραγούδια και αναφέρεται σε πολύ σημαντικές προσωπικότητες που συναναστράφηκε στη δική του μακρά διαδρομή.

Στο Art Podcast #157 με την Γιώτα Τσιμπρικίδου μιλάει για την παιδική του ηλικία που ναι μεν ήταν γεμάτη νότες και ερεθίσματα πολιτισμού, αλλά δεν ήταν καθόλου αποστειρωμένη, για τα χρόνια της Γαλλίας με την υποτροφία του Jack Lang, τα λόγια του Vladimir Horowitz και την ιστορία με τη Νάνα Μούσχουρη στο σκαμπό στο πιάνο δίπλα του για τους Πέντε Ανέμους που βρήκαν τη δική τους διαδρομή, όπως άλλωστε και κάθε άλλο τραγούδι του…

Ποια είναι η πρώτη μεγάλη επιτυχία που έγραψε και θα τον δένει για πάντα με την Δήμητρα Γαλάνη, τι λέει για τη δική του Μαρινέλλα, για την Vicky Leandros και με ποια λόγια μιλάει για τον Δημήτρη Μητροπάνο και τον Μίμη Πλέσσα…

Κι όταν το συναίσθημα ξεχειλίζει, ξεκινάει να ζωντανεύει την πιο ωραία ιστορία της ζωής του – τη γνωριμία και τις στιγμές τους με τον Μίκη Θεοδωράκη, τα λόγια του, τα έργα του, το τεράστιο μέγεθός του.

Σ’ αυτό το επεισόδιο Art Podcast ο Στέφανος Κορκολής διαχωρίζει τα τραγούδια που έχει γράψει από το συμφωνικό του έργο, αποκαλύπτει την αγάπη του για το θέατρο και τα μιούζικαλ, αναφέρεται στις εμφανίσεις του με τον brilliant – όπως τον αποκαλεί – Γιώργο Χατζηνάσιο και παραδέχεται πως αν η ζωή του ήταν βιβλίο ο τίτλος που θα έβαζε είναι: «Βιβλίο χωρίς τίτλο»!

Άκου την Τέχνη με την υποστήριξη του κόκκινου κρασιού Apla από την Oenops Wines – ένα φρουτώδες κρασί υψηλής ποιότητας από το νεότερο οινοποιείο της Δράμας. Oenops Wines, με την υπογραφή του Νίκου Καρατζά.

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

Συνδεθείτε μαζί της στο Instagram και στο Facebook.

Ο φίλος μου ο γλάρος

Κατάγομαι από ένα μικρό αλλά πολύ όμορφο χωριό της Ρόδου, την Κάλαθο!

Ενώ μεγάλωσα και πήγα σχολείο στην πόλη, όλες μου οι μνήμες από τα παιδικά και σχολικά μου χρόνια είναι από το χωριό μου!

Και πώς να μην είναι άλλωστε…

Εκεί ήταν ο παππούς και η γιαγιά, εκεί θείες, θείοι, τα μισά μου ξαδέρφια, ποδήλατα και παιχνίδια με τον αδερφό μου, οι παρέες μου, η απόλυτη ελευθερία και όλα όσα με έκαναν πραγματικά ευτυχισμένη!

Η γη, η φύση, η θάλασσα και η μουσική…

Με τη γιαγιά τραγουδούσαμε στην κουζίνα όταν μαγείρευε, όταν μαζεύαμε χόρτα, με τη μαμά τραγουδούσαμε στο σπίτι, στα λουλούδια, στα κατσικάκια του παππού, κάθε ήχος για μένα έκρυβε και μια μελωδία, στο φύσημα του αγέρα, στο θρόισμα των φύλλων, στο φτερούγισμα των πουλιών, στο κελάηδημά τους, στον ήχο του κύματος και φυσικά στις φωνές των γλάρων.

Μια μέρα θυμάμαι που ψαρεύαμε με τη βάρκα του μπαμπά μου, ήρθε και κάθισε κοντά μας ένας γλάρος.

Δε θυμάμαι πόσο χρονών ήμουν, δε θα ’χα τελειώσει το δημοτικό, μα θυμάμαι σαν τώρα πόσο θλιμμένη ήμουν. Παρόλα αυτά το έκρυβα αρκετά καλά. Με το καλαμπούρι και το τραγούδι συνήθως όλα περνούσαν.

Όχι εκείνη τη μέρα… Ένας γλάρος ήρθε και επέπλεε κοντά μου και με κοίταζε στα μάτια.

Εγώ άρχισα να του τραγουδάω και να του δίνω ψαράκια να φάει. Έφαγε μόνο δύο μα δεν έφυγε, παρά μόνο πέταξε και ήρθε να καθίσει στην άκρη της βάρκας.

Για κοίτα, σκέφτηκα, ήρθε κοντά μου ακριβώς σε αυτόν τον στίχο

«Μου ‘πε κοίτα πώς πετάω κι από τα ψηλά κοιτάω

Έτσι είδα τα όνειρά σου κι είμαι τώρα εδώ μπροστά σου».

Βούρκωσα μα ο πατέρας μου διέκοψε τη σκέψη μου γιατί έπρεπε να επιστρέψουμε.

Μαζέψαμε τις πετονιές και βάλαμε μπρος να φύγουμε. Ο γλάρος τρόμαξε και πέταξε μακριά.

Από τότε κάθε φορά που πήγαινα για ψάρεμα τον έβρισκα εκεί!

Πέρασαν τα χρόνια και έγινα μαμά. Στα διάφορα ταξίδια μας, ο γιος μου παρατήρησε πως κάθε φορά που ξεκινάω να τραγουδάω ένα συγκεκριμένο τραγούδι εμφανίζεται ένας γλάρος και πετάει κοντά…

“Μαμά! Αυτός δεν είναι ο φίλος σου ο γλάρος;”

“Αυτός είναι, ναι!”

“Δε σε αφήνει ποτέ μόνη σου;”

“Ποτέ”

“Και τι πρέπει να κάνω για να γίνει και δικός μου φίλος;”

“Νομίζω πως το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να του τραγουδάς με την ψυχή σου και να σε νοιάζει μονάχα να φτάνει η φωνή σου στο φως. Μόνο έτσι δε θα νιώσεις ποτέ μόνος και τότε ο δικός σου ο γλάρος θα βρίσκει πάντα το δρόμο να έρχεται κοντά σου”.

(Το Art Podcast #156 με καλεσμένη την Σοφία Βογιατζάκη στο yupiii.gr)

Στο #156 Artpodcast η δημοφιλής ηθοποιός, τρυφερή, αληθινή και γάργαρη σαν το γέλιο της, σκιαγραφεί το δύσκολο είδος της κωμωδίας, θυμάται το τηλεοπτικό της ξεκίνημα με το “Είσαι το ταίρι μου” στη Μελβούρνη, ομολογεί πώς η τηλεπαρουσίαση την βοήθησε στην παράσταση “Σεσουάρ για Δολοφόνους”, μας αφήνει να καταλάβουμε την αγάπη της για τον κινηματογράφο και όταν αναφέρεται στην παράσταση “Μαμά μου” στο θέατρο Μουσούρη συγκινείται.

[ Διαβάστε Περισσότερα ] [ Ακούστε το Επεισόδιο ] ]]> https://artpodcast.gr/vogiatzaki-art-podcast-156-yupiii/feed/ 0 https://artpodcast.gr/blog-sofia-vogiatzaki/ https://artpodcast.gr/blog-sofia-vogiatzaki/#respond Tue, 01 Apr 2025 07:46:52 +0000 https://artpodcast.gr/?p=5612 >> γράφει η Γιώτα Τσιμπρικίδου

Ναι για το θέατρο, ναι για τις τηλεοπτικές σειρές, αλλά και για το καλό που η γιαγιά της η Σοφία της έλεγε ότι πρέπει να το φωνάζει! Για όλα μιλήσαμε και πόσο ωραίο «μοίρασμα» ήταν αυτό που κάναμε με την Σοφία Βογιατζάκη στο Art Podcast #156! Απολαμβάνοντάς την πρόσφατα στην παράσταση «Μαμά μου» στο θέατρο Μουσούρη έκλαψα και σκέφτηκα ότι αυτό δε μου το είχε προκαλέσει ποτέ ξανά η συγκεκριμένη ηθοποιός…γιατί με την Σοφία Βογιατζάκη από τις πρώτες συστάσεις στο «Είσαι το Ταίρι μου» – που η ίδια θεωρεί ευλογία και είναι το πιο δυνατό ξεκίνημα για μία νεαρή ηθοποιό, αλλά και αυτό που την έφερε κοντά με την αγαπημένη της Βίκυ Σταυροπούλου – έχουμε γελάσει πολύ. Έχουμε γελάσει σε τόσες παραστάσεις που έχει πρωταγωνιστήσει, ακόμη και με την ίδια σε ρόλο παρουσιάστριας σε τηλεοπτικά projects. Το πόσο καλή είναι όμως σε ένα δραματικό ρόλο θα το αντιληφθείτε όταν την δείτε πάνω στο σανίδι του θεάτρου Μουσούρη – αν και θα σας κλείσει κι εκεί το μάτι με χιούμορ!

Τρυφερή, αληθινή και γάργαρη σαν το γέλιο της, μου μιλάει για όσα εκτιμά στους συναδέλφους της, αναφέρεται σε σημαντικές παραστάσεις, αλλά και στον κινηματογράφο, δηλώνει ευγνώμων για όσα της έρχονται στην επαγγελματική της πορεία και ευτυχισμένη για τις ωραίες της συναναστροφές…

Απολαυστικό επεισόδιο, διαθέσιμο με την υποστήριξη της Άννας Μαρίας Μαζαράκη – προσιτή πολυτέλεια για κάθε περίσταση της ζωής σου!

Η δουλειά μου, οι συνάδελφοι μου και οι ωραίες συναναστροφές με κάνουν ευτυχισμένη

τονίζει η Σοφία Βογιατζάκη σε ένα «μοίρασμα» με την Γιώτα Τσιμπρικίδου γεμάτο γέλιο και συγκίνηση, αλλά και ιστορίες ζωής και καριέρας…

Στο Art Podcast #156 η δημοφιλής ηθοποιός, τρυφερή, αληθινή και γάργαρη σαν το γέλιο της, σκιαγραφεί το δύσκολο είδος της κωμωδίας, θυμάται το τηλεοπτικό της ξεκίνημα με το «Είσαι το ταίρι μου» στη Μελβούρνη, ομολογεί πώς η τηλεπαρουσίαση την βοήθησε στην παράσταση «Σεσουάρ για Δολοφόνους», μας αφήνει να καταλάβουμε την αγάπη της για τον κινηματογράφο και όταν αναφέρεται στην παράσταση «Μαμά μου» στο θέατρο Μουσούρη συγκινείται – άλλωστε είναι ένας ρόλος πολύ διαφορετικός απ΄ό,τι την έχουμε δει να υπηρετεί στο σανίδι και παίρνει μαζί της το κοινό σε ένα ταξίδι αγάπης…αυτή η αγάπη για την οποία της μιλούσε και η δική της μαμά, αλλά και η γιαγιά της η Σοφία…

Άκου την Τέχνη σε ένα απολαυστικό επεισόδιο με την υποστήριξη της Άννας Μαρίας Μαζαράκη – κοσμήματα που τονίζουν τη μοναδικότητά σου!

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

Καταλαβαίνω γιατί οι απόψεις του κάποιους τους ενοχλούν. Ή – κυρίως – ο γυμνός τρόπος με τον οποίο τις διατυπώνει. Με αφορμή το νέο του βιβλίο «Ντροπή σου, Ολίβια» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα και έχει ήδη γίνει best seller, ο Γιώργος Λάγιος μοιράζεται μαζί μου απόψεις για την ψυχολογική – και όχι μόνο – κακοποίηση των γυναικών και την ανθεκτικότητά μας σε αυτήν…μια αληθινή ιστορία – ένα από τα τόσα περιστατικά του – τον ενέπνευσε να μας δώσει αυτό το βιβλίο κι έτσι μαζί του να μιλάμε για την οικογένεια και τα μοτίβα που επαναλαμβάνονται σε αυτήν, τον τρόπο που αφουγκράζονται τα παιδιά, την ευθύνη των γονέων, την εφηβεία, την παραμέληση σε μία σχέση, τη ναρκισσιστική συμπεριφορά και τα σημάδια της, τον χωρισμό, τις φαντασιώσεις, αλλά και τη σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ ψυχοθεραπευτή και θεραπευόμενου.

Αξίζει, ακούγοντας αυτό το επεισόδιο Art Podcast, να αγκαλιάσετε ένα βιβλίο που μοιάζει με φάρο για τις γυναίκες όλων των ηλικιών και – ακόμη καλύτερα – να βοηθήσετε να φτάσει αυτό στα χέρια όποιας ύπαρξης κακοποιείται και ντρέπεται να μιλήσει για όσα περνάει…

Διαθέσιμο το “μοίρασμα” μας με την υποστήριξη των εκδόσεων Διόπτρα – βιβλία με θέα τη ζωή!

Το βιβλίο το διαβάζουν αναγνώστες όλων των ηλικιών, το παίρνουν αγκαλιά κι αυτό με συγκινεί

λέει χαμογελώντας ο Γιώργος Λάγιος αναφορικά με το νέο του βιβλίο «Ντροπή σου, Ολίβια» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα και έχει ήδη γίνει best seller.

Καλεσμένος της Γιώτας Τσιμπρικίδου στο Art Podcast #155 μιλάει για την αληθινή ιστορία – περιστατικό του – που τον ενέπνευσε να γράψει αυτό το βιβλίο και να “φωτίσει” την κακοποίηση των γυναικών, κυρίως την ψυχολογική, και την ανθεκτικότητα τους σε αυτήν. Η οικογένεια, τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα, τα παιδιά και η ευθύνη των γονέων, οι χωρισμοί, η ναρκισσιστική διαταραχή, αλλά και η σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ ψυχοθεραπευτή και θεραπευόμενου… όλα συζητιούνται σε ένα επεισόδιο μεστό ουσίας και ταυτόχρονα «φάρο» για πολλούς ακροατές του…

Διαθέσιμο με την υποστήριξη των εκδόσεων Διόπτρα – βιβλία με θέα τη ζωή!

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

Κυκλοφορεί στη Μεγάλη Βρετανία το εμβληματικό album της ροκ μουσικής «The Dark Side of the Moon» –  κορυφαίa στιγμή των Pink Floyd μαζί με το album τους «The Wall» του 1979.

Ο Roger Waters έγραψε τους στίχους και των δέκα τραγουδιών συνολικής διάρκειας 41 λεπτών και 34 δευτερολέπτων – που ηχογραφήθηκαν στα Abbey Road Studios – και στα οποία χρησιμοποιήθηκαν διάφορα ηχητικά εφέ πρωτοπόρα για την εποχή.

Για χρόνια παρέμεινε στα charts Μεγάλης Βρετανίας και Αμερικής (741 εβδομάδες) και οι πωλήσεις του ξεπερνούν τα 45.000.000 αντίτυπα. Κατατάσσεται στην τρίτη θέση στη λίστα με τα πιο εμπορικά album όλων των εποχών.

Αλήθεια, πόσα πράγματα δε γνωρίζουμε για την street art και πόσο δύσκολο τελικά είναι να δραστηριοποιηθείς στο επιχειρείν μέσα από την urban ματιά στην Τέχνη;

Η υπογραφή του είναι The Krah και έχει ζήσει την πορεία της street art στη χώρα μας από τα χρόνια του «κρυφού» graffiti μέχρι τις εκθέσεις σε Μουσεία Μοντέρνας Τέχνης σε όλο τον κόσμο…σε μια βόλτα μου στον Νέο Κόσμο «χάζευα» στην Delirium Athens Gallery κι έτσι ζητάω στο επεισόδιο αυτό του Work of Art – το πέμπτο και τελευταίο του δεύτερου κύκλου – από τον καλλιτέχνη που την δημιούργησε και μας έφερε κοντά σε ιδιαίτερα prints, illustration, graffiti, comics και τόσα άλλα να μου μιλήσει για την τριβή με την street art, το όραμα, τον global χαρακτήρα, τα ταξίδια-έμπνευση, την πρόσκληση του Banksy στο Λονδίνο, τα μεγάλα Φεστιβάλ, την επιμέλεια pop-up εκθέσεων και το κενό που διαπίστωσε στην ελληνική αγορά Τέχνης και που κάλυψε με τη δική του γκαλερί. Πώς είναι το αγοραστικό κοινό στη χώρα μας, ποια είδη urban Τέχνης προτιμά ο κόσμος και ποια είναι η άποψη του για τον συνδυασμό δημιουργικότητας και δραστηριοποίησης στο επιχειρείν;

Μέσα από ένα μοίρασμα ξεχωριστό, η Τέχνη στις λεπτομέρειες και στο επιχειρείν – με την υποστήριξη της tbi bank, της πρώτης πλήρως ψηφιακής τράπεζας στην Ελλάδα και κορυφαίας challenger τράπεζας που δίνει λύσεις “Buy Now, Pay Later” εστιάζοντας στην ευελιξία και την ανθρώπινη προσέγγιση.

Η Τέχνη είναι global και η Delirium Athens Gallery θέλω να είναι international…

Στο πέμπτο και τελευταίο επεισόδιο του δεύτερου κύκλου Work of Art by Artpodcast, η Γιώτα Τσιμπρικίδου συναντά τον καλλιτέχνη που μας έφερε πιο κοντά στην street art – συγκεκριμένα την τοποθέτησε σε μια ιδιαίτερη γκαλερί στον Νέο Κόσμο και το όραμά του γι΄ αυτήν είναι, χωρίς ελιτίστικες συμπεριφορές, να χωρέσει όλον τον κόσμο – Έλληνες και ξένους.

Η υπογραφή του είναι The Krah και έχει ζήσει την πορεία της street art στην χώρα μας από τα χρόνια του «κρυφού» graffiti μέχρι τις εκθέσεις σε Μουσεία Μοντέρνας Τέχνης σε όλο τον κόσμο… τα ταξίδια-έμπνευση, η πρόσκληση του Banksy στο Λονδίνο, τα μεγάλα Φεστιβάλ, η επιμέλεια pop-up εκθέσεων και το κενό που διαπίστωσε στην ελληνική αγορά Τέχνης και που κάλυψε με την δική του γκαλερί. Πώς είναι το αγοραστικό κοινό στην χώρα μας, ποια είδη urban Τέχνης προτιμά ο κόσμος και ποια είναι η άποψή του για τον συνδυασμό δημιουργικότητας και δραστηριοποίησης στο επιχειρείν;

Διαθέσιμο και ξεχωριστό επεισόδιο, με την υποστήριξη της tbi bank – της πρώτης πλήρως ψηφιακής τράπεζας στην Ελλάδα και κορυφαίας challenger τράπεζας που δίνει λύσεις “Buy Νow, Pay Later” εστιάζοντας στην ευελιξία και την ανθρώπινη προσέγγιση.

Απολαύστε το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σας εφαρμογές και ακολουθήστε (follow) το Work of Art και στο Spotify!

Συνδεθείτε μαζί του στο Instagram και στο YouTube.

Εκτός γιορτής

Η μικρή Νότα μόλις έστριψε στη γωνία του γαλαξία «Φόβος 512Α». Πλέον όλο το σύμπαν βρισκόταν μπροστά στα πόδια της. Δεν είχε φύγει ποτέ από το σπίτι της -δεν είχε καλά καλά τελειώσει το σχολείο- αλλά από πολύ μικρή άκουγε τις ιστορίες των μεγάλων, για κάποιες Νότες που κάποτε είχαν φύγει από τον πλανήτη. Περίμεναν, λέει, κάποια μέρα γιορτής, κάποιο γλέντι. Ήθελε καλό υπολογισμό και, φυσικά, πολλή τύχη. Έπρεπε, λέει, να περιμένεις με υπομονή κάποια στιγμή που η ορχήστρα, ο κόσμος και ο πρωτοχορευτής θα συντονίζονταν. Εκεί, πάνω στη φιγούρα, με τη φόρα που θα σου έδινε το τραγούδι του κόσμου, με τη σμπρωξιά από το σόλο του βιρτουόζου, εκεί, εκεί ήταν που έπρεπε να χωρέσεις στον αναστεναγμό του πρωτοχορευτή και να καβαλήσεις το κύμα από το μαράζι του. Και…τσουπ! Εκτοξευόσουν στο διάστημα πριν καν το καταλάβεις. Έτσι έκανε κι αυτή. Το έσκασε από τη γη της, σε ένα φθινοπωρινό γλέντι. Του Αη-Μάμα πρέπει να ήτανε.

Έλεγαν πως τα πρώτα 100 έτη φωτός είναι τα δύσκολα, γιατί, λέει, νοσταλγείς το σπίτι σου και αυτό σε κάνει μελαγχολική και δυσκίνητη. Πράγματι…της φάνηκαν αιώνας! Ήθελε όμως τόσο πολύ να εξερευνήσει τον κόσμο.

Έτσι κατάφερε και πέρασε από το Νεφέλωμα του Κοινότοπου, χωρίς να χάσει τον χαρακτήρα της. Μετά διέσχισε τον Αστερισμό της Σουρντίνας, χωρίς να χάσει τη δύναμή της και, τώρα, να, μόλις πέρασε τον Γαλαξία «Φόβος 512Α». Αυτό ήταν το πιο επικίνδυνο ως τώρα. Μεγάλες μπάλες από κάποια αντικείμενα που έμοιαζαν με νότες αλλά δεν ήταν, εκσφενδονίζονταν από το κέντρο του Γαλαξία κατά χιλιάδες και την περικύκλωναν. Σαν τα ψαρόνια, τα πουλιά που πετάνε κάνοντας εντυπωσιακούς σχηματισμούς λίγο πριν τη βροχή. Της τραγουδούσαν ένα περίεργο βουητό, σα θόρυβο, το οποίο την ζάλιζε, την παρέλυε και την έκανε να ξεχνάει ποια είναι. Λίγο έλειψε να χάσει τις αισθήσεις της και να αφεθεί στο μεθυστικό αυτό λεφούσι που την καλούσε να γίνει ένα με αυτό. Να παραδεχτεί ότι ήταν και αυτή θόρυβος και να παραδοθεί. Όχι. Κάτι την κράτησε. Η αίσθηση μιας διαφορετικής ταυτότητας. Η υπόσχεση κάποιου πιο ευγενούς προορισμού. Ήξερε ότι δεν ανήκει εκεί.

Τώρα, ταξίδευε πια στο άγνωστο. Δεν είχε ακούσει τίποτα για από δω και πέρα. Καμία Νότα που είχε φτάσει πιο μακρυά από δω δε γύρισε ποτέ πίσω για να το διηγηθεί.

Πέρασαν 200 έτη φωτός και πήγαινε μόνο ευθεία. Δεν έβλεπε τίποτα. Ούτε φως, ούτε σκοτάδι. Αποφάσισε να ονομάσει αυτήν την περιοχή «Άβυσσο της Μοναξιάς». Σκέφτηκε πολλά πράγματα εκείνα τα χρόνια. Τους γονείς της, τις παιδικές της αναμνήσεις.. Τα αγαπούσε όλα αυτά αλλά δεν τα νοσταλγούσε. Ήθελε να πάει μπροστά. Κάτι την τραβούσε μπροστά. Δεν την ενοχλούσε που είναι μόνη. Θα ’θελε βέβαια πολύ να μάθει αν υπάρχουν και άλλες σαν και αυτήν. Άλλες Νότες, από άλλους πλανήτες, που κάνουν ίσως το ίδιο ταξίδι. Δεν ήξερε. Και είχε αποφασίσει ότι μάλλον δε θα μάθει και ποτέ. Μόνο ταξίδευε ευθεία…

Ξαφνικά, ένιωσε έναν πολύ δυνατό αέρα. Τον πιο δυνατό που είχε συναντήσει ως τώρα. Της ανακάτεψε τα μαλλιά, την έκανε να χάσει την ισορροπία της και να γυρίσει ανάποδα, με το κεφάλι πάνω. Κοίταξε προς τη μεριά όπου φυσούσε ο άνεμος. Δεν έβλεπε τίποτα. Άρχισε όμως να ακούει κάτι. Έναν ήχο…Στην αρχή, αχνά. Μετά, όσο περνούσε η ώρα, όλο και πιο δυνατά…Ο ήχος δυνάμωνε…Ώσπου, ξαφνικά, άρχισε να διακρίνει κάτι σαν ομάδα, σαν παρέα. Και ο ήχος…ξεδιάλυνε…Ώσπου έφτασε πεντακάθαρος στο αυτί της. Την ίδια στιγμή τις είδε. Ήταν πέντε Νότες.

Το κύμα την παρέσυρε. Μπήκε στον κύκλο τους και χόρευε. Χόρευε, χόρευε με την ψυχή της. Γελούσαν…Και, μες στα γέλια τους, ταξίδευαν. Με τον καιρό γνωρίστηκαν. Έρχονταν από ένα άλλον πλανήτη, πολύ μακρυά από τον δικό της. Η μία έμοιαζε με μια ξαδέρφη της. Αλλά είχε πολύ διαφορετικά μαλλιά. Συνέχισαν μαζί το ταξίδι.

Κάποιες φορές, κάθε μερικά έτη φωτός, ξανασυναντούσαν κάποιες τέτοιες παρέες να διασχίζουν το σύμπαν. Πιο σπάνια, συναντούσαν και κάποιες μοναχικές Νότες. Μία κάποτε την πήραν μαζί τους. Κάποιες άλλες ήθελαν να συνεχίσουν μόνες του το ταξίδι. «Δεν είμαστε στην ίδια τη συχνότητα», έλεγαν. Μια μέρα, το πιο περίεργο πράγμα συνέβη. Εκεί όπου ταξίδευε με τις νέες της φίλες, είδανε να τους πλησιάζει από δεξιά ένα φως. Δεν ήταν σαν τη λάμψη του Αστέρα της Συμφωνίας, που είχαν δει πριν λίγο καιρό, που φώτιζε το ταξίδι τους για πολλές μέρες. Ούτε σαν την αχνή φωτεινή γραμμή που είχαν δει τον προηγούμενο αιώνα να αφήνει πίσω του ο Μετεωρίτης του Ίσου και που πάνω του χόρευαν κάποιες παράξενες Νότες, με πιο κοντά πόδια, και πιο μακριά χέρια, που τα είχαν για να μπορούν να αγκαλιάζονται πιο σφιχτά. Όχι. Ήταν κάτι άλλο. Στην αρχή ήταν σαν ένα αστέρι χαμηλά στον ορίζοντα, λίγο πριν την αυγή. Μετά όμως, έγινε πιο καθαρό. Ήταν ένα φως σαν κερί. Ζεστό. Κίτρινο. Ταξίδευε μέσα σε μια Ομίχλη Νοήματος. Η φλόγα του ήταν μικρή αλλά δεν τρεμόπαιζε. Και φώτιζε τριγύρω μια πολύ μεγάλη σφαίρα. Τις πλησίαζε αργά. Αργά…Ώσπου έφτασε δίπλα τους. Σταμάτησε. Κοιτάχτηκαν. Αυτές βρίσκονταν ήδη μες στη σφαίρα του και αισθάνθηκαν μια ζεστασιά. Το περιεργάστηκαν. Είχε σχήμα δέντρου. Ήταν κερί αλλά είχε κλαδιά. Τα τέντωσε. Η Νότα ένιωσε να την ελκύει κάτι μαγικό. Πήγε προς το μέρος του. Το έφερε δυο βόλτες. Και, τελικά, κάθισε πάνω σε ένα κλαδί του. Σιγά σιγά ακολούθησαν και οι υπόλοιπες. Κάθισαν κάθε μία πάνω σε ένα κλαδί του. Αυτό χαμογέλασε. Έβγαλε μια λάμψη. Και συνέχισαν μαζί το ταξίδι τους. Όταν το ρώτησαν πώς το λένε, αυτό τους απάντησε: «Λόγος είναι το όνομά μου». Όλα έμοιαζαν υπέροχα. Οι μέρες περνούσαν και οι Νότες δοκίμαζαν άλλες θέσεις. Κυνηγιόντουσαν στα κλαδιά του Λόγου. Πότε η μία στο χαμηλό κλαδί, πότε η άλλη. Με τους αιώνες, βρήκαν τελικά η κάθε μία τη θέση της. Ο Λόγος ήταν πολύ ευχαριστημένος. Θεωρητικά δεν τις χρειαζόταν, είχε ό,τι του αρκούσε για να ταξιδεύει μόνος του και να φωτίζει γωνιές του σύμπαντος αλλά το ταξίδι μαζί τους ήταν το κάτι άλλο. Ε, δε συγκρινόταν. Μαζί μπορούσαν να τρυπήσουν τοίχους, να περάσουν μέσα από βράχους και ολόκληρους πλανήτες. Μόνος του, συνήθως, έπρεπε να κάνει τον γύρο. Και ήταν τόσο πιο ευχάριστο το ταξίδι με αυτήν την παρέα.

Μια μέρα, εκεί όπου επήγαιναν, νιώθουν κάτι να τους τραβάει προς τα κάτω. Κοιτάζουν, βλέπουν έναν πλανήτη. «Περίεργο», σκέφτηκαν. «Τόσους πλανήτες έχουμε περάσει, δε μας τράβηξε κανείς προς το μέρος του». Άρχισε να τους έλκει όλο και πιο δυνατά. Το πράγμα δεν ήταν πια αστείο. Είχαν σκοπό να πάνε κάπου πιο ένδοξα. Κάπου πιο φωτεινά. Αλλά ο πλανήτης άρχισε να τους εγκλωβίζει στην τροχιά του. Φυσικά, δεν κινδύνευαν να καταστραφούν, γιατί όλοι στο σύμπαν το ξέρουν ότι τα νοτόνια και τα λογόνια είναι τα πιο ασφαλή σωματίδια για να ταξιδέψεις στο σύμπαν. Ούτε αναφλέγονται στις ατμόσφαιρες, ούτε τίποτα. Αλλά γιατί να εγκλωβιστούν;; Δεν καταλάβαιναν. Ο πλανήτης τα τραβούσε…Μπήκαν σε καθοδική τροχιά. Σιγά σιγά, άρχισαν να διακρίνουν λεπτομέρειες. Υπήρχαν κάποιες πολύ μεγάλες γαλάζιες επιφάνειες. Και μετά, άλλες, καφέ, πράσινες, γκρι. Φαίνονταν κανόνια και φωτιές. Φαίνονταν και κάποια πλάσματα που πότε προσπαθούσαν να αφανίσουν το ένα το άλλο, πότε κάποιο άπλωνε το χέρι του για να σηκώσει κάποιο άλλο που ήταν πεσμένο. «Μυστήριος τόπος», σκέφτηκαν. «Αχ, πού πάμε; Μη μου πεις ότι εδώ θα καταλήξει το ταξίδι μας». Και έπεφταν, έπεφταν…

Ξαφνικά βλέπουν μπροστά τους μια τεράστια μπότα. Φοβήθηκαν μην τα πατήσει και έγειραν όλα μαζί προς τα δεξιά, μπας και γλιτώσουν. Η ταχύτητά τους μεγάλωνε. Τα μαλλιά τους είχαν σχεδόν ξεκολλήσει από το κεφάλι τους. ‘Επεφταν, έπεφταν…Σε λίγα δευτερόλεπτα θα οδηγούνταν στην αναπόφευκτη σύγκρουση. Ξαφνικά, άνοιξα τα μάτια μου. Ό,τι είχα αρχίσει να αποκοιμιέμαι. Άθελά μου, σε ξύπνησα από την ταραχή μου. «Τι είναι;», με ρώτησες μες στον ύπνο σου. «Τίποτα, αγάπη μου. Κοιμήσου. Απλά…μου ήρθε ένα Τραγούδι».

Και τώρα;

Ο πόνος δεν μετριέται, δεν είναι διαγωνισμός…με σιωπή, προσευχή και διακριτική παρουσία συμπαραστεκόμαστε στον πόνο του άλλου

Ήθελα πολύ να συναντήσω τον ψυχολόγο – συγγραφέα Ελευθέριο Ελευθεριάδη που ζει και εργάζεται στο Σιδηρόκαστρο Σερρών κι έτσι με αφορμή την «Μικρή ανάσα – ένα βιβλίο για τον πόνο και την ελπίδα» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός βρέθηκε καλεσμένος μου στο Art Podcast #154.

Μοιραστήκαμε απόψεις για την ψυχολογία και την Εκκλησία, μου μίλησε για το κράμα ψυχολογίας, κλινικής εμπειρίας και ορθόδοξης παράδοσης που διαφοροποιεί τα βιβλία του, τα οποία είναι ολιγοσέλιδα, με πυκνή γραφή και εξαιρετικά κατηγοριοποιημένα και συμφωνήσαμε πως θα ήταν καλύτερα να μην υπήρχε λόγος να γραφτεί το συγκεκριμένο βιβλίο. Όμως ο πόνος υπάρχει, αλλάζει τον άνθρωπο (αλλά προς ποια κατεύθυνση;), το πένθος έχει πέντε στάδια που χέρι-χέρι με τον ψυχολόγο σου καλείσαι να περάσεις, η συμπαράσταση θέλει σεβασμό, η καμένη γη που αφήνει στο πέρασμά του ο πόνος είναι πραγματικότητα…

Και είναι και η ζωή η ίδια – η σταυροαναστάσιμη πορεία γιατί ναι θάνατος, ναι και ανάσταση!

Το βιβλίο διαβάζεται με ένα μολύβι στο χέρι για σημειώσεις και το επεισόδιο Art Podcast ακούγεται σαν βάλσαμο για όποιον πονά ή έχει πονέσει.

Διαθέσιμο  με την υποστήριξη των εκδόσεων Ψυχογιός – η ζωή σε βιβλία.

Με αφορμή το νέο του βιβλίο «Μικρή ανάσα», ο ψυχολόγος Ελευθέριος Ελευθεριάδης είναι καλεσμένος της Γιώτας Τσιμπρικίδου στο Art Podcast #154 σε ένα μοίρασμα ψυχής μαζί της για τον πόνο και την ελπίδα.

Ο πόνος αλλάζει τον άνθρωπο – κι αν ναι, προς ποια κατεύθυνση;

Τα στάδια του πένθους, ο ρόλος του ψυχολόγου, «το μέγεθος του πόνου» του καθενός, η συμπαράσταση στο πένθος του άλλου και η  σταυροαναστάσιμη πορεία που είναι η ίδια η ζωή.

Το βιβλίο διαβάζεται με ένα μολύβι στο χέρι για σημειώσεις και το επεισόδιο αυτό ακούγεται σαν βάλσαμο για όποιον πονά ή έχει πονέσει.

Διαθέσιμο με την υποστήριξη των εκδόσεων Ψυχογιός – η ζωή σε βιβλία.

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

Συνδεθείτε μαζί της στο Instagram και στο TikTok.

Το Κρυφτό…!

Το “κρυφτό” είναι ένα παιχνίδι που συνδυάζει την κρυψώνα με την αλληλεπίδραση μεταξύ των παικτών. Σε αυτό το παιχνίδι ένας “τα φυλάει”(αναζητά τους άλλους, αφού πρώτα ακουμπήσει σε κάποιο τοίχο κλείνοντας τα μάτια του κ μετρώντας μέχρι το 100,με το γνωστό μέτρημα 5, 10, 15…) και έτσι οι υπόλοιποι έχουν τον χρόνο να κρυφτούν σε διάφορα μέρη, με σκοπό να μη τους εντοπίσει! Κερδίζεις αν δεν σε εντοπίσει αυτός που τα φυλάει ή αν όσο εκείνος απομακρύνεται για να ψάξει τους υπόλοιπους, τρέξεις στο σημείο που έχετε ορίσει και πεις “φτου και βγαίνω”.

Είναι ένα παιχνίδι που προάγει τη συνεργασία, λένε. Και σκέφτομαι πως θα μπορούσε να είναι και ένα παιχνίδι στρατηγικής σκέψης.

 Έχω μεγαλώσει κάμποσο από τότε που συμμετείχα οικειοθελώς στο παιχνίδι αυτό.

Κάποιες φορές αισθάνομαι ότι βρίσκομαι μέσα σε αυτό το παιχνίδι ακόμη και ακόμη δεν έχω κατανοήσει τους όρους συμμετοχής, τους κανόνες του παιχνιδιού, πώς το λένε!

Η έννοια του «κρυφτού»  μεταφορικά αναφέρεται σε καταστάσεις που σχετίζονται με την απόκρυψη ή την ανακάλυψη πληροφοριών ή συναισθημάτων.

Απόκρυψη συναισθημάτων,

ανακάλυψη της αλήθειας,

στρατηγική διεκδίκησης στόχων,

εξερεύνηση αυτογνωσίας,

κοινωνική κριτική.

Αυτές οι μεταφορές του “κρυφτού” δείχνουν πως από ένα απλό παιχνίδι μπορούν να αποκτήσουν σύνθετες σημασίες στη ζωή και τις ανθρώπινες σχέσεις.

Σήμερα, εντοπίζω ότι συμμετείχα σε όλα τα παιχνίδια για τη διασκέδαση και όχι για τη νίκη. Όταν μία “φωνή” στη γειτονιά έλεγε «παίξτε και την Μαρία» ή «άφησε τον να κερδίσει καλέ αφού είναι μικρός», ή όταν ήταν η σειρά κάποιου να τα φυλάξει και δεν ήθελε, αμέσως εμφανιζόμουν να εντάξω την Μαρία στο παιχνίδι, να προστατεύσω τον μικρότερο, να τα φυλάξω στη θέση εκείνου που ενώ ήταν η σειρά του να τα “φυλάξει”, σύμφωνα με τους κανόνες του παιχνιδιού, αρνήθηκε! Και φυσικά πάντα έτοιμη να συγχωρήσω αυτόν που μου τραβούσε την μπλούζα ενώ τον είχα βρει ήδη…να με ρίξει κάτω και να με προσπεράσει διεκδικώντας μία νίκη ήδη χαμένη!! Και δώστου χειροκρότημα για τη νίκη κάποιου άλλου και δώστου ενθαρρυντικά λόγια σε εκείνον που έχασε! Μα κυρίως όχι έπαρση στην περίπτωση δικής μου νίκης!

Πάντως τώρα θέλω να φωνάξω: stop!!!!

Έχω συμβάλει και εγώ στην μη τήρηση των κανόνων.

Θέλω να βρω το θάρρος να πω σ’ αυτόν που κρύβεται πίσω από το δάχτυλό του και έχει την απαίτηση από τους άλλους αλλά και από τον ίδιο του τον εαυτό να μην τον εντοπίζουν: αδερφέ, αυτή δεν είναι μία καλή κρυψώνα, προσπάθησε περισσότερο.

Στον μικρότερο να εξηγήσω καλά τους κανόνες και πώς έχει το παιχνίδι και όχι απλώς να τον αφήνω να κερδίζει.

Τώρα αυτόν που σπρώχνει και βάζει τρικλοποδιά για να διεκδικήσει μία νίκη…η καλή μου πλευρά, να του προτείνει να εκπαιδεύσει τον εαυτό του! Και η κουρασμένη μου πλευρά: όξωωωωω ρεεεε!

Η σοκολάτα του brand της την συνδέει με την αγάπη του πατέρα της για την ίδια. Μου το εξηγεί και συγκινούμαι. Η Ρενέ Στυλιαρά μόλις έχει περάσει τα τριάντα και αποτελεί παράδειγμα για όσους πιστεύουν στη δύναμη των λέξεων και το συναίσθημα που αυτές προκαλούν, θέλουν να εξελίσσονται συνεχώς, να επιχειρούν και να πετυχαίνουν – και να μην σταματούν!

Καλεσμένη μου στον νέο κύκλο επεισοδίων Work of Art by Artpodcast, παρουσιάζει το Rene the Love Brand, μιλάει για τα δικά της best seller – είτε είναι ημερολόγια, βιβλία, κρασιά ή και σοκολατάκια με μηνύματα αγάπης – για την ομάδα συνεργατών της, για το online shop της και τη στιγμή που αποφάσισε να το δημιουργήσει, αλλά και το pop-up κατάστημα που έγινε talk of the town, για μηνύματα πάνω σε ποτήρια καφέ και ιδέες out of the box, για Instagram blogging και το next level του merchandise.

Το look and feel του brand μου είναι προσεγμένο και εκλεπτυσμένο, αλλά δεν προσφέρεται ακριβά

μου λέει και υπογραμμίζει πως στη δική της κοσμοθεωρία η αγάπη οφείλει να είναι για όλους!

Επιχειρείν, δημιουργία, λέξεις vs εικόνα, γραμματοσειρές και το success story της Rene με την απόλυτα αναγνωρίσιμη υπογραφή…

Η Τέχνη στις λεπτομέρειες και στο επιχειρείν μέσα από ένα μοίρασμα γεμάτο χρώμα, μυστικά επιτυχίας και ενθουσιασμό για δημιουργία – με την υποστήριξη της tbi bank, της πρώτης πλήρως ψηφιακής τράπεζας στην Ελλάδα και κορυφαίας challenger τράπεζας που δίνει λύσεις ‘Buy Now, Pay Later’ εστιάζοντας στην ευελιξία και την ανθρώπινη προσέγγιση.

Στα καλύτερα που έλκονται – αυτή είναι η σύνδεση του brand μου με τους αναγνώστες μου!

Στο τέταρτο επεισόδιο του δεύτερου κύκλου Work of Art by Artpodcast, η Γιώτα Τσιμπρικίδου συναντά την δημοφιλή Ρενέ Στυλιαρά που έχει καταφέρει όλες τις όμορφες λέξεις που κρύβει στην ψυχή της να τις βάζεις στο χαρτί, στα social και σε τόσα προϊόντα της καθημερινότητάς μας προκαλώντας μας συναίσθημα.

Ως δημιουργός του Rene the Love Brand μιλάει για τα δικά της best seller – είτε είναι ημερολόγια, βιβλία ή και σοκολατάκια με μηνύματα αγάπης – για την ομάδα συνεργατών της, για το online shop της, αλλά και το pop-up που έγινε talk of the town, για μηνύματα πάνω σε ποτήρια καφέ, κρασιά και ιδέες out of the box. Εξελίσσεται διαρκώς, λειαίνει τις λεπτομέρειες του brand της, αγαπάει τις λέξεις και όχι την εικόνα, δημιουργεί εξαιρετικά επιτυχημένο merchandise, βρίσκει θέση σε εκθέσεις του εξωτερικού και γνωρίζει καλά την πορεία από την απόρριψη στην απόλυτη επιτυχία. Κι ας έχει μόλις περάσει τα τριάντα της χρόνια!

Η Τέχνη στις λεπτομέρειες και στο επιχειρείν, με την υποστήριξη της tbi bank – της πρώτης πλήρως ψηφιακής τράπεζας στην Ελλάδα και κορυφαίας challenger τράπεζας που δίνει λύσεις ‘Buy Now, Pay Later’ εστιάζοντας στην ευελιξία και την ανθρώπινη προσέγγιση.

Απολαύστε το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σας εφαρμογές και ακολουθήστε (follow) το Work of Art και στο Spotify!

Αν κάτι κάνει τον κόσμο να σηκωθεί από την καρέκλα του να έρθει να με δει, θέλω να είναι η ικανότητά μου και όχι κάτι που του έχει κεντρίσει το ενδιαφέρον σε σχέση με την προσωπική μου ζωή…

ακούω τον Γιώργο Νινιό να μου λέει και είναι σαφές πως ζει μια ζωή χωρίς προβολείς, μια ζωή που είναι δικιά του!

Ευγενής, ειλικρινής και πιστός στην Τέχνη του, μοιράζεται μαζί μου σκέψεις, ιστορίες, προβληματισμούς σε ένα απολαυστικό επεισόδιο Art Podcast #153, ξεκινώντας από…«τον σινεμά» της γειτονιάς του, το πρώτο του κουπί στο θέατρο και τα «Βαμμένα Κόκκινα Μαλλιά» με την επιτυχία και τη φασαρία γύρω από το όνομά του να τον κάνει να κρυφτεί. Τι είναι αυτό που τον τραβά στον κινηματογράφο και ποιες τηλεοπτικές σειρές στις οποίες έχει συμμετάσχει ξεχωρίζει; Η αγάπη του για την κωμωδία, η μουσική και τα πειράγματα μιας άλλης εποχής με την Ντίνα Κώνστα και η σοβαροφάνεια με τη στρυφνάδα στη δουλειά που πέφτουν σαν τσιμεντόλιθος πάνω του.

Ο Γιώργος Νινιός μιλάει για τον τρόπο με τον οποίο έχτισε τον ρόλο του Δημητρού στην «Παραλία» και την σπάνια συνθήκη της συγκεκριμένης τηλεοπτικής σειράς, αλλά και για τον ρόλο ζωής στην παράσταση «Τσιτάχ. Η ερημιά του τερματοφύλακα».

Είναι ακριβοθώρητος, αλλά όταν αποφασίζει να μιλήσει ο λόγος του έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον!

Άκου την Τέχνη σε ένα ξεχωριστό επεισόδιο.

Ο ρόλος μού αρέσει να έχει ρίσκο και κόκκινες γραμμές…

υπογραμμίζει ο Γιώργος Νινιός σε ένα μοίρασμα ξεχωριστό με την Γιώτα Τσιμπρικίδου στο Art Podcast #153, σε μία από τις σπάνιες συνεντεύξεις του…ξεκινώντας από…«τον σινεμά» της γειτονιάς του, το πρώτο του κουπί στο θέατρο, την Σοφία Σπυράτου, τον Κοραή Δαμάτη, τις πρώτες μικρού μήκους και τα «Βαμμένα Κόκκινα Μαλλιά» με την επιτυχία και τη φασαρία γύρω από το όνομά του να τον κάνει να κρυφτεί, μέχρι τον ρόλο του Δημητρού που έχτισε μοναδικά στην «Παραλία» – σε μια σειρά που ονομάζει ο ίδιος «συνθήκη σπάνια» και τον ρόλο ζωής στην παράσταση «Τσιτάχ. Η ερημιά του τερματοφύλακα».

Ο Γιώργος Νινιός αγαπάει την ιστορία, την κωμωδία, τη μουσική. Ζει μια ζωή μακριά από προβολείς, δεν παρεκκλίνει από την Τέχνη του, προτιμά την παλαβομάρα στη δουλειά και όχι τη σοβαροφάνεια και την στρυφνάδα, θυμάται τα πειράγματα με την Ντίνα Κώνστα και επιμένει πως τον απολογισμό τον κάνεις στο τέλος, όταν δεν έχεις άλλη ανάσα.

Άκου την Τέχνη στο Art Podcast #153.

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

Συνδεθείτε μαζί της στο Instagram και στο Facebook.

Τέχνη και ανθρωπότητα

Πάντα το πίστευα και εξακολουθώ…

πως η ανθρωπότητα είναι όμορφη, πως  έχει πολλές δυνατότητες να  δημιουργήσει, να συνεργαστεί, να οικοδομήσει, να βιώσει την αγάπη και την αλληλεγγύη, να συνθέσει την οποιαδήποτε μορφή τέχνης και τη μουσική φυσικά κι από αυτά τα ίδια τα έργα της να εμπνέεται κάθε φορά και για κάτι ακόμα πιο όμορφο.

Για να το πω απλά, οι άνθρωποι ως ελεύθεροι και με εμπιστοσύνη στην αγάπη και τη συντροφικότητα, θα μπορούσαν να δημιουργήσουν πολλά περισσότερα από ό,τι οι κοινωνίες, τα κράτη και οι κυβερνήσεις, γιατί έχουν αυτό το χάρισμα της άλλης αίσθησης, της ενσυναίσθησης.

Η μουσική είναι μια γλώσσα επικοινωνίας και έκφρασης διεθνής, ο κάθε άνθρωπος δια της ακοής και της δόνησης αισθάνεται τους ήχους και επίσης μπορεί ο ίδιος, με τη φωνή του να τραγουδήσει μια μελωδία, να σφυρίξει, να παίξει με τα χέρια του ρυθμικά, να χορέψει.

Η φωνή είναι το παραπάνω δώρο του Θεού στον άνθρωπο…τραγουδώντας μια μελωδία μπορεί να κάνει παρέα στον εαυτό του και στους άλλους και είναι δωρεάν.

Άλλωστε, το τραγούδι δεν είναι προνόμιο μόνο των καλλίφωνων και των ερμηνευτών, αλλά του κάθε ανθρώπου.

Ένα παλαιό τραγούδι λέει «καλύτερα παράφωνος παρά βουβός και άφωνος».

Φανταστείτε λοιπόν την ανθρωπότητα, να μοιράζεται την τέχνη της μουσικής με όλα τα πλάσματα του πλανήτη μας και εκείνα να ακούν και να μοιράζονται τους δικούς τους ήχους…

Ακόμα και χωρίς απολύτως καμία άλλη γλώσσα, με τη μουσική και τη νοηματική, θα μπορούσαμε  σίγουρα, να κατανοήσουμε καλύτερα ο ένας τον άλλο.

Κάθε μέρα της ζωή μας μπορούμε να επιμένουμε, κόντρα στις δυσκολίες της ζωής, να την ομορφαίνουμε, με την αγάπη για τη μουσική, που προάγει την ευγένεια, την άμιλλα, την ενσυναίσθηση και την καλοσύνη στον άνθρωπο.

Μην χάνετε το κέφι σας για τη ζωή, τίποτα να μην επιτρέψετε να σας πάρει αυτό το δώρο, της μουσικής παρέας.

Η ζωή είναι γλυκιά, σαν τη μουσική και την αγάπη κι εμείς κάθε μέρα σαν τις μέλισσες, μαζεύουμε το νέκταρ που χρειάζεται, για να ξημερώσει η επόμενη μέρα.

Η Καρολίνα Ροβύθη εμπνέεται, δημιουργεί, εμπνέει και καταφέρνει να δυναμώνει συνεχώς το δικό της brand με 360° ενέργειες, στοχευμένα – και εντός και εκτός ελληνικών συνόρων! Ναι, είναι αυτή η περίπτωση εικαστικού και αξίζει να την μάθεις καλύτερα…

Καλεσμένη μου στον νέο κύκλο επεισοδίων Work of Art by Artpodcast, παρουσιάζει τον εαυτό της ως conceptual artist και μιλάει για το «All you need is Greece» που ταξιδεύει από την Αμερική στην Αυστραλία – με το δικό της «Αυγολέμονο» και την Ελληνική Σημαία που δακρύζει, μεταξύ άλλων – και στις καρδιές ανθρώπων που έρχονται κοντά στην Τέχνη της. Ποιες διαφορετικές κινήσεις κάνουν ένα έργο εμπορικό και πόσο βοηθούν σε αυτό τα social media, η εξέλιξη της Τεχνολογίας και η γνώση marketing;

Σκέφτεται με εικόνες, λέει ναι στην πρόκληση αρκεί να είναι συμβατή με τις προσωπικές της αξίες και ξέρει τι χρειάζεται ένα brand για να πλασαριστεί με επιτυχία στην αγορά – και πρώτα απ’ όλα, το δικό της!

Η Τέχνη στις λεπτομέρειες και στο επιχειρείν μέσα από ένα μοίρασμα γεμάτο χρώμα, μυστικά επιτυχίας και ενθουσιασμό για δημιουργία – με την υποστήριξη της tbi bank, της πρώτης πλήρως ψηφιακής τράπεζας στην Ελλάδα και κορυφαίας challenger τράπεζας που δίνει λύσεις “Buy Now, Pay Later” εστιάζοντας στην ευελιξία και την ανθρώπινη προσέγγιση.

Είμαι conceptual artist, ασχολούμαι με ιδέες που μετά τις υλοποιώ εικαστικά 360°…

Σε αυτό το επεισόδιο του δεύτερου κύκλου Work of Art by Artpodcast, η Γιώτα Τσιμπρικίδου συναντά μια εικαστικό που η εμπειρία της στον χώρο της διαφήμισης και του marketing σε συνδυασμό με την δημιουργικότητα και το ταλέντο της, την τοποθετούν ψηλά σε Ελλάδα και εξωτερικό. Είναι η Καρολίνα Ροβύθη που με το «All you need is Greece» ταξιδεύει σε Αμερική και Αυστραλία, δημιουργεί στην ψηλότερη κορυφή του Ολύμπου και αδιάλειπτα σκέφτεται νέα projects «κυκλώνοντας» την επιτυχία τους!

Ποιες διαφορετικές κινήσεις κάνουν ένα έργο εμπορικό και πόσο βοηθούν σε αυτό τα social media, η εξέλιξη της Τεχνολογίας και η γνώση marketing;

Σκέφτεται με εικόνες, λέει ναι στην πρόκληση αρκεί να είναι συμβατή με τις προσωπικές της αξίες και ξέρει τι χρειάζεται ένα brand για να πλασαριστεί σωστά στην αγορά – και πρώτα απ’ όλα, το δικό της!

Η Τέχνη στις λεπτομέρειες και στο επιχειρείν, με την υποστήριξη της tbi bank – της πρώτης πλήρως ψηφιακής τράπεζας στην Ελλάδα και κορυφαίας challenger τράπεζας που δίνει λύσεις “Buy Now, Pay Later” εστιάζοντας στην ευελιξία και την ανθρώπινη προσέγγιση.

Απολαύστε το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σας εφαρμογές και ακολουθήστε (follow) το Work of Art και στο Spotify!

–      Τελικά, Πηνελόπη Κουρτζή, τις καλύτερες ιστορίες τις γράφει ένας συγγραφέας ή η ίδια η ζωή;

–       Η ζωή. Τελεία και παύλα.Τις πιο περίεργες κι ανατρεπτικές…

Στο Art Podcast #152 καλεσμένη μου η γυναίκα αυτή που έκανε την έρευνα της για την “Παραλία” – αποτέλεσε το σύμπαν που όλοι αγάπησαν – βιβλίο κι αυτό μεταφέρθηκε με τεράστια επιτυχία και μοναδική αισθητική στην τηλεόραση. Και, ναι, τώρα κυκλοφόρησε και η πιο ρεαλιστική ιστορία αγάπης ως συνέχεια, «Το κορίτσι της Παραλίας» με υπέροχες εικόνες, εμβληματικές προσωπικότητες πρωταγωνιστών κι έναν πόλεμο μεταξύ τους…

Με την καρδιά της γεμάτη μετά την τεράστια αποδοχή του κόσμου, με ενθουσιασμό και γλυκύτητα την ακούω να αναφέρεται στην Στέλλα που έγινε Kalypso, στο κοινόβιο των Ματάλων και την Γαύδο, στην Ποίηση, στην επιστροφή της Υπατίας για να…κάνει το θαύμα της, στη συνέχεια της ιστορίας αυτής και φυσικά στην επιθυμία της να φτάσει σε όλους το μήνυμα πως για να σώσουμε την ανθρωπότητα αρκεί να σώσει ο καθένας μας έναν και μόνο άνθρωπο – το υποστηρίζει άλλωστε στις σελίδες του βιβλίου της και ο γοητευτικός Φρέντι…

Απολαύστε το επεισόδιο και βουτήξτε στον κόσμο της Παραλίας, με την υποστήριξη των εκδόσεων Ψυχογιός – η ζωή σε βιβλία.

Η συγγραφέας παραδέχεται πως τις πιο περίεργες και ανατρεπτικές ιστορίες τις γράφει η ίδια η ζωή και μας παρουσιάζει την Στέλλα που γίνεται Kalypso και αποδεικνύει πως και στην άκρη του κόσμου να σε κλωτσήσουν αν είσαι προορισμένος για κάτι, θα το κάνεις…και από την άλλη, τον γοητευτικό Φρέντι που πρεσβεύει πως για να σώσεις την ανθρωπότητα, αρκεί να θες να σώσεις έναν και μόνο άνθρωπο.

Εικόνες, ποίηση, το κοινόβιο των Ματάλων και η Γαύδος, η συνέχεια της ιστορίας μέσα από τους απογόνους τους και η επιθυμία της Πηνελόπης Κουρτζή αυτό το βιβλίο και τα μηνύματά του να φτάσουν σε όλους!

Απολαυστικό επεισόδιο με την υποστήριξη των εκδόσεων Ψυχογιός – η ζωή σε βιβλία.

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

Νιώθω την Little Miss Grumpy φίλη μου…σκιτσάρει αγαπημένες μου προσωπικότητες, μήνες, επαγγέλματα και τοποθετείται πάνω σε θέματα με τον πιο ευφάνταστο και πολύχρωμο τρόπο. Άρα, κάθε συνομιλία μου με τη δημιουργό της, την Μαρία Παγκάλου, με ενθουσιάζει!

Τώρα πια έχει νόημα να μιλήσουμε με την illustrator που μας έχει κερδίσει για την Τέχνη στις λεπτομέρειες και στο Επιχειρείν, στο δεύτερο επεισόδιο Work of Art by Artpodcast και με το φυσικό κατάστημά της να είναι γεμάτο έμπνευση στο κέντρο της Αθήνας!

Η παιδικότητα και ο αυθορμητισμός, τα χρώματα και οι λέξεις την οδήγησαν από την Υποκριτική στο σκίτσο, η ομιλία της στο TEDx την τοποθέτησε στην καρδιά μας, το πλούσιο υλικό της στα social media του brand της γέννησαν το online store και για το επιχειρείν της βρήκε τον τέλειο χώρο στον οποίο Έλληνες και ξένοι, νεαροί και μεγαλύτεροι βρίσκουν τόσες επιλογές δώρου και έκφρασης…η ίδια νιώθει ως μέγιστη επιβράβευση αυτή την ικανοποίηση των πελατών, αυτήν την ξεχωριστή αλληλεπίδραση μαζί τους!

Μου παραδέχεται ότι ο δημιουργός όταν έχει την δική του επιχείρηση κάνει εκπτώσεις γιατί εκτός από τον ρομαντισμό υπάρχει και η πραγματικότητα κι αυτό είναι μια συνθήκη που την στενοχωρεί…μου μιλάει για την εξέλιξη της Τεχνολογίας με την οποία είναι ok μέχρι το σημείο που δε χάνεται η ανθρώπινη επαφή και όταν αναφέρεται στο AI κάνει σαφές ότι επειδή δεν έχει συναίσθημα, επειδή είναι αλγόριθμος, δεν την αφορά…

Αλήθεια πώς θα σκίτσαρε η ίδια την Τέχνη και πώς το Επιχειρείν; (έχει τόσο ενδιαφέρον και ζωηρές εικόνες η απάντησή της…)

Αυτό το μοίρασμα αξίζει να το ακούσεις – με την υποστήριξη της tbi bank – της πρώτης πλήρως ψηφιακής τράπεζας στην Ελλάδα και κορυφαίας challenger τράπεζας που δίνει λύσεις ‘Buy now, Pay Later’ εστιάζοντας στην ευελιξία και την ανθρώπινη προσέγγιση.

Η παιδικότητα κι ο αυθορμητισμός, η ειλικρίνεια και η θέση, ο συνδυασμός των χρωμάτων κι αυτό που αγαπάω περισσότερο, ο συνδυασμός εικόνας και λέξεων…αυτή είναι η δυναμική του brand μου!

Στο δεύτερο επεισόδιο του δεύτερου κύκλου Work of Art by Art Podcast, η Γιώτα Τσιμπρικίδου συναντά την illustrator που τα τελευταία χρόνια μπήκε με τον πιο ευφάνταστο τρόπο στους χώρους μας και κυρίως την καρδιά μας! Η Μαρία Παγκάλου είναι η Little Miss Grumpy που πλέον έχει βρει και το φυσικό της κατάστημα στο κέντρο της Αθήνας, εκτός από τα μαγικές της online επιτυχίες…

Μετά την Υποκριτική η ενασχόληση της με το σκίτσο, η παιδικότητα μπλεγμένη με το ταλέντο και μια ομιλία στο TEDx που μας έκανε όλους να την «ψάξουμε» καλύτερα, τα social media και οι δυο τρεις λέξεις ή ατάκες από ταινίες βουτηγμένες στα σκίτσα διάσημων ανθρώπων, μηνών, επαγγελμάτων… Και όταν συναντιέται με το  επιχειρείν, η πραγματικότητα κάθεται δίπλα στον ρομαντισμό, οι υποχρεώσεις μεγαλώνουν, αλλά και η χαρά βλέποντας τα πρόσωπα του αγοραστικού της κοινού δίνουν δύναμη για ακόμη μεγαλύτερα πράγματα! Πώς η ίδια η δημιουργός βλέπει την εξέλιξη της τεχνολογίας, το AI, την πορεία του brand και πώς τελικά διαχωρίζει τα σχέδιά της σε συναισθηματικά και εμπορικά;

Η Τέχνη στις λεπτομέρειες και στο επιχειρείν, με την υποστήριξη της tbi bank – της πρώτης πλήρως ψηφιακής τράπεζας στην Ελλάδα και κορυφαίας challenger τράπεζας που δίνει λύσεις ‘Buy now, Pay Later’ εστιάζοντας στην ευελιξία και την ανθρώπινη προσέγγιση.

Απολαύστε το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σας εφαρμογές και ακολουθήστε (follow) το Work of Art και στο Spotify!

Συνδεθείτε μαζί του στο Instagram και στο Facebook.

“Η ζωή είναι μια τσάρκα”

“Η ζωή είναι μια τσάρκα” μου είπε κάποτε ένα πρόσωπο αγαπημένο που δεν βρίσκεται στη ζωή και σκέφτομαι πόσο αληθινή ήταν αυτή η φράση. Κάπως έτσι πρέπει να ζούμε. Να μην βουλιάζουμε στην ρουτίνα και στα προβλήματα της καθημερινότητας. Να βολτάρουμε σε αυτόν τον κόσμο με χαρά και κέφι.

Η δική μου τσάρκα ξεκίνησε κάπου στην Πάτρα, σε ένα σπίτι απέναντι από πλατεία που την εποχή εκείνη σήμαινε ατελείωτο παιχνίδι, γέλια και φίλους. Με θυμάμαι από μικρό να παίζω μπάσκετ από την μία και από την άλλη να έχω και πιο καλλιτεχνικές ανησυχίες. Μου άρεσε να σκιτσάρω κόμιξ, να γράφω σκέψεις, το μυαλό μου γεννούσε μελωδίες και στιχάκια και τα έκανα τραγούδια. Αργότερα στο σχολείο ήμουν πάντα στα παιδιά που οι δάσκαλοι εμπιστεύονταν και με έβαζαν να συμμετέχω στις γιορτές.

Κάπου στο Λύκειο ήρθε και η θεατρική ομάδα. Κατά τύχη πήγα. Για να βοηθάω στα σκηνικά και να χάνω ώρες από το μάθημα. “Έλα δοκίμασε αυτά τα λόγια” μου είπε μια καθηγήτρια και με ανέβασε στη σκηνή. Μάλλον της άρεσε αυτό που έκανα και μου ζήτησε να παίξω. Μάλλον μου άρεσε κι εμένα και έμεινα. Ήταν “Το Πανηγύρι” του Κεχαϊδη το έργο που παρουσιάσαμε τελικά. Παίξαμε στο σχολείο μας κι έπειτα στο Κάστρο της Πάτρας κάτω από έναν έναστρο ουρανό κάπου στον Ιούνιο λίγο πριν τελειώσει η σχολική χρονιά. Κι ήταν ένας κόσμος μαγικός που άνοιξε μπροστά μου.

Ύστερα μπήκα στο Πανεπιστήμιο, έκανα άλλες σπουδές αλλά κάποια στιγμή πήγα για κάποια μαθήματα υποκριτικής. Ήταν όμορφα, πολύ όμορφα. Κι όμως σταμάτησα. Εξεταστικές, δουλειά, καθημερινότητα με έκαναν να σταματήσω. Λίγο πριν τελειώσω το Πανεπιστήμιο, χωρίς προετοιμασία, χωρίς τίποτα, πήγα κι έδωσα εξετάσεις στο Υπουργείο Πολιτισμού για τις δραματικές σχολές. Πέρασα. Μεγάλη χαρά. Πήγα να γραφτώ σε μια σχολή. Την επόμενη μέρα κλαίγοντας πήγα και ζήτησα να μην συνεχίσω. Πού πήγαινα; Φοβόμουν ότι δεν θα τα καταφέρω ποτέ. Αγχώθηκα. Γύρισα στην Πάτρα, δούλεψα ένα χρόνο και άφησα τον χρόνο να αποφασίσει αν το θέλω πραγματικά ή ήταν ένα καπρίτσιο. Μετά τις διακοπές του Αυγούστου ανακοίνωσα στους γονείς μου ότι τελικά θα ανέβω πάλι Αθήνα να σπουδάσω στην Δραματική σχολή. Οι γονείς μου υπέροχοι. Πάντα στο πλευρό μου. Ξαναμάζεψα πράγματα, νοίκιασα πάλι σπίτι κι ήρθα. Κι έτσι άρχισε αυτή η τσάρκα σε αυτή την δουλειά. Σπούδασα και λίγο πριν τελειώσω τη σχολή στο τρίτο έτος ξεκίνησα να δουλεύω επαγγελματικά στην τηλεόραση στην σειρά “Οδός Παραδείσου 7”. Κι όλα κάπως πήραν το δρόμο τους. Η μια τηλεοπτική σειρά έφερε την άλλη, κι η μία παράσταση την επόμενη.

Τα τελευταία χρόνια συνδύασα τις δύο μου σπουδές, του εκπαιδευτικού και του ηθοποιού και διδάσκω θέατρο σε παιδιά, φτιάχνοντας μαζί τους όμορφες παραστάσεις παράλληλα με τη δουλειά μου πάντα ως ηθοποιός. Είμαι χαρούμενος γιατί αυτή η “τσάρκα” με τα εύκολα και τα δύσκολά της, είναι υπέροχη, συναρπαστική κι ενδιαφέρουσα. Κι έχει δρόμο ακόμα…

Φέτος, η τσάρκα με βρίσκει στον “Μικρό Ήρωα” σε σκηνοθεσία Αθανασίας Καλογιάννη στο θέατρο Νέος Ακάδημος. Μια σπουδαία παράσταση για παιδιά και όλη την οικογένεια, ενώ ξεκινάω και μια ακόμα θεατρική, πολλά υποσχόμενη δουλειά, το “Παντβάλ, μια λοξή ματιά στο Υπόγειο” σε σκηνοθεσία Λίλλυς Μελεμέ στο θέατρο Art63. Είναι μια “τσάρκα” που σας θέλω συνοδοιπόρους. Γιατί η τέχνη είναι το ομορφότερο ταξίδι!

Έχει κάτι αρχοντικό στη φωνή της κι αυτό την κάνει γοητευτική συνδυαστικά με το ταλέντο, τη σεμνότητα και την ομορφιά της. Συνδυασμός ιδιαίτερος. Η Σοφία Μανουσάκη μοιράζεται μαζί μου ιστορίες της μέχρι τώρα πλούσιας πορείας της – και μάς αφήνει να την μάθουμε καλύτερα – στο Art Podcast #151.

Από τα Χανιά της Κρήτης στο ραντεβού με τις νότες και την τύχη της αφού ο κορυφαίος Στέφανος Κορκολής είναι αυτός που αναγνώρισε από πολύ νωρίς το ταλέντο της και την οδήγησε σε δρόμους γεμάτους μουσική, ποίηση αλλά και σε a cappella ερμηνεία του Ερωτόκριτου στην Ακαδημία Σοπέν της Βαρσοβίας. Όλα όσα μας αφηγείται για τη γνωριμία της με τον μοναδικό Μίκη Θεοδωράκη – λόγια, εικόνες, ανέκδοτα έργα και Συναντήσεις δισκογραφικές – αλλά και για την επαφή της με τον Μίμη Πλέσσα, τον Γιάννη Σπανό, την Άλκηστη Πρωτοψάλτη και φυσικά με τον Γιώργο Χατζηνάσιο με τον οποίο συνεργάζεται φέτος επί σκηνής.

Σε αυτό το επεισόδιο Art Podcast εμπλέκονται «Ένας Γέρος» του Καβάφη με το «I Don’t Want to Miss a Thing» των Aerosmith και ο διεθνούς φήμης παραγωγός Haydn Bendall με μια μουσική παράσταση γεμάτη τραγούδια για τον έρωτα – κοινός παρονομαστής η Σοφία Μανουσάκη.

Γνώρισέ την καλύτερα και άκου την Τέχνη με την υποστήριξη της Frezyderm…για ισχυρή δράση κατά των κηλίδων και των ρυτίδων δοκίμασε το Face Serum Niacinamide 10%, με ισχυρό συνδυασμό νιασιναμίδης και ενισχυτών της.

Στο Art Podcast #151 η Γιώτα Τσιμπρικίδου μάς την συστήνει καλύτερα και φωτίζουν μαζί την πορεία από τα Χανιά της Κρήτης στο ραντεβού με τις νότες και την τύχη της αφού ο κορυφαίος Στέφανος Κορκολής είναι αυτός που αναγνώρισε από πολύ νωρίς το ταλέντο της και την οδήγησε σε δρόμους γεμάτους μουσική, ποίηση αλλά και σε a cappella ερμηνεία του Ερωτόκριτου στην Ακαδημία Σοπέν της Βαρσοβίας. Οι Συναντήσεις της με τον Μίκη Θεοδωράκη, η επαφή της με τον Μίμη Πλέσσα και τον Γιάννη Σπανό, τα λόγια θαυμασμού για την δική της Πρωτοψάλτη, η συνεργασία με τον Γιώργο Χατζηνάσιο, ο διεθνούς φήμης παραγωγός Haydn Bendall, το «I Don’t Want to Miss a Thing» των Aerosmith και η μουσική παράσταση που ετοιμάζει για τις 14 Φεβρουαρίου.

Γνωρίστε καλύτερα την Σοφία Μανουσάκη στο Art Podcast #151 με την υποστήριξη της Frezyderm…για πιο λείο και απαλό δέρμα δοκιμάστε το Face Serum Niacinamide 10% – ανακαλύψτε όλη τη σειρά των πολυδύναμων ορών face serum στο frezyderm.gr.

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

Συνδεθείτε μαζί της στο Instagram και στο Facebook.

Έκφραση, αναζήτηση, ελευθερία

Ίσως ο ορισμός της τέχνης να είναι ήδη γραμμένος αλλά δεν έχει αποτυπωθεί ακόμα στην ανθρώπινη γήινη διάσταση…Ίσως όμως να έχει εντυπωθεί μέσα μας, από άλλου τύπου εν – τυπώσεις και να είναι ήδη καταχωρημένος στην ψυχή κάποιων όντων, όπου  προσπαθούν να υλοποιήσουν τον αόριστο ορισμό της αοριστίας μέσα από δημιουργίες.

Μια φορά και έναν καιρό (όπως λένε και στα παραμύθια… που κρύβουν την αλήθεια) δίχως εξήγηση σαφή, μέναμε και εξελισσόμασταν οι άνθρωποι μόνοι. Θα σας μεταφέρω τα γεγονότα όπως ακριβώς συνέβησαν. Κρατήσαμε επικοινωνία με άλλους πλανήτες μέσω ηχητικών και αισθητικών αποτυπώσεων, ονειρικά και συμβολικά. Δικαίωμα επικοινωνίας είχε όποιος αναζητούσε το κάτι που έψαχνε…ριζικά και επέλεγε να το μεταφέρει συνολικά. Έτσι η δίοδος, έμενε  ανοιχτή δίχως αποκοπή. Ήμασταν  ευτυχισμένοι εκεί. Μόνοι, αλλά ευτυχισμένοι. Μεταφορά επικοινωνίας από το άπειρο καλλιτεχνικό τότε: Η δουλειά μας είναι κάθε μέρα που περνά να στέλνουμε την έμπνευση για δημιουργία που συσσωρεύεται εδώ, στους πλανήτες που έχουν πολλά όντα όπως η γη και έτσι μέσα από την τέχνη, να επεκτείνεται η ζωή. Άραγε, τώρα που θα φύγουμε, μήπως μετά από τόσα χρόνια “άνοιξης” επέλθει ο “χειμώνας”; Ποιος θα στέλνει αποθέματα δημιουργικής έμπνευσης στη γη; Θα αφανιστούμε; Ας μεσολαβήσει τουλάχιστον ένα “φθινόπωρο”. Μπορεί βέβαια όλα αυτά να είναι μια φαντασίωση, ίσως να μη φύγουμε σήμερα από εδώ, να πέσαν έξω τα προγνωστικά. Η τέχνη εκπέμπει SOS, η αναγκαιότητα της ύπαρξης της επιζητά να εστιάσουμε στη σημασία της ύπαρξης της. Ακούω ένα δυνατό μπαμ και βλέπω ένα ελικόπτερο μέσα σε μια φούσκα, στο ύψος των παραθύρων είχε νότες και στίχους, αχνοφαίνονταν παραστάσεις. Ακούγεται  μουσική. Σκέφτηκα θα μας έφεραν κάτι από τη γη. Πλησιάζω. Βλέπω στο εσωτερικό της φούσκας ανθρώπους να τραγουδούν στο φωνητικό τμήμα, άλλους να παίζουν κάτω από μελωδίες στο μέρος του πενταγράμμου και στο εσωτερικό μέρος βλέπω ανθρώπους, κείμενα  που είχαν γράψει με τη βοήθεια της φαντασίας και αυτά τους έκαναν να ανακαλύψουν τον  ΤεχνΕλευθεροΠλανετ και να συμπορευθούν μαζί, δίπλα τους υπήρχαν πολλοί ταξιθέτες, ήταν συνοδοί πληρώματος και πιλότοι. Οι ηθοποιοί είχαν κοιμηθεί. Οι τραγουδιστές τραγουδούσαν. Ο υπεύθυνος μού ζήτησε συγγνώμη που άργησαν, με άγγιξε και μου είπε να περάσουμε μέσα όσοι πιστεύουμε στη δύναμη έκφρασης και της φαντασίας. Έφτασε η ώρα μου είπε. Μια μέρα θα είμαστε το πιο πρωτότυπο ορισμένο καλλιτεχνικό αποτύπωμα. Έβαλε μουσική. Μπήκαμε μέσα, δεν καταλάβαμε ακριβώς, υπήρχε ένας τρόμος. Ήταν σαν μια καλλιτεχνική κοινωνία στον χωροχρόνο, κόσμος από τη γη, από το μέλλον, από το παρελθόν, μουσικοί, τραγουδιστές, ηθοποιοί, χορευτές, εμείς. Χτυπάει ένα κουδούνι. Ο πιλότος λέει ώρα για απογείωση. Προορισμός, η πτήση που βρισκόμαστε. Ήδη έχουμε φτάσει. Είπε τρεις τελευταίες λέξεις: Έκφραση, αναζήτηση, ελευθερία. Τι θα γίνει στη συνέχεια; Βλέπω γύρω και όλοι παίζουν και τραγουδούν, είχαν ενωθεί. Ένας στιχουργός έγραφε τους στίχους  του στα τζάμια του αεροπλάνου, άρχισα να παίζω με ένα κείμενο από το μενού, η ορισμένη τέχνη δεν υπήρχε. Ούτε η καλλιτεχνική προέλευση προϋπήρχε. Ο μόνος προορισμός το καλλιτεχνικό όνειρο που εκφράζει το κάπου μέσα μας και ορίζεται αν αποτυπωθεί κάπου.

Με εντυπωσιάζουν οι άνθρωποι που μέσα από την Τέχνη βλέπουν τη ζωή, διαμορφώνουν με έμπνευση τις λεπτομέρειες και βουτάνε στο επιχειρείν κρατώντας τη μαγεία της Τέχνης ζωντανή…

Η Αννούσα Μελά με το δικό της (ναι, φέρει την ταυτότητα και την αύρα της σε όλα!) ANAMESA Concept Store στο κέντρο της Αθήνας είναι η πρώτη μου καλεσμένη στον νέο κύκλο επεισοδίων Work of Art by Artpodcast.

Μυαλό γρήγορο, σπουδές θεατρολογίας στη Φιλοσοφική και Media and Art στο Λονδίνο, εμπειρία τεράστια από την χρυσή εποχή των περιοδικών, ανοιχτή στις τεχνολογικές εξελίξεις, εντυπωσιακή στη δημιουργία digital content…και στο επιχειρείν επιτυχημένη γιατί καταφέρνει να μεταφέρει όλο αυτό που την εμπνέει κοντά σε ένα αγοραστικό κοινό με το οποίο αλληλεπιδρά μέσα από μόδα, μουσική, δράσεις, quotes και μαγικές ποιότητες…Την ακούω να μιλάει για τα social media, τις προσωπικότητες που μέσα στο πέρασμα των χρόνων αφήνουν αποτύπωμα κολυμπώντας σε αχαρτογράφητα νερά και την δική της επιχείρηση ως ζωντανό περιοδικό, ως safe place για να ντύσει ψυχή και σώμα κάθε αγοραστής.

Η Τέχνη στις λεπτομέρειες και στο επιχειρείν μέσα από ένα μοίρασμα που αξίζει να ακούσεις – με την υποστήριξη της tbi bank, της πρώτης πλήρως ψηφιακής τράπεζας στην Ελλάδα και κορυφαίας challenger τράπεζας που δίνει λύσεις Buy now Pay Later εστιάζοντας στην ευελιξία και την ανθρώπινη προσέγγιση.

Η Μόδα είναι Τέχνη με έναν οικείο και πολύ άμεσο τρόπο, έχει μια ροή με ποιότητες που αν μπορέσεις να αλληλεπιδράσεις, γίνονται πράγματα μαγικά…

Στο πρώτο επεισόδιο του δεύτερου κύκλου Work of Art by Artpodcast, η Γιώτα Τσιμπρικίδου συναντά μια γυναίκα που αγαπάει να εξελίσσεται και δεν παγιδεύεται σε τίτλους, την Αννούσα Μελά που με τρόπο ξεχωριστό ξεναγεί τους ακροατές στο ANAMESA Concept Store που έχει δημιουργήσει εδώ και δέκα χρόνια στο κέντρο της Αθήνας.

Από τη θεατρολογία και τις σπουδές στο Λονδίνο (Media and Art) στα περιοδικά και το digital content, βουτηγμένη στην Τέχνη και με γνώμονα ανθρωποκεντρικό βουτηγμένη πια – και με επιτυχία – και στο επιχειρείν!

Η μαγεία της Τέχνης, το ζωντανό περιοδικό μόδας σε έναν χώρο…έντεκα σκαλιά πιο κάτω, τα social media, το νεανικό vibe, η τεχνολογία σε σχέση με τις συνήθειες του αγοραστικού κοινού, ένα lovebrand και ένα safe place για να ντύσει κάποιος σώμα και ψυχή…

Η Τέχνη στις λεπτομέρειες και στο επιχειρείν, με την υποστήριξη της tbi bank – της πρώτης πλήρως ψηφιακής τράπεζας στην Ελλάδα και κορυφαίας challenger τράπεζας που δίνει λύσεις Buy now Pay Later εστιάζοντας στην ευελιξία και την ανθρώπινη προσέγγιση.

Απολαύστε το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σας εφαρμογές και ακολουθήστε (follow) το Work of Art και στο Spotify!

Αλήθεια, 5^η σεζόν Art Podcast και 150 διαθέσιμα ηχητικά αρχεία για να τα ακούν οι Έλληνες σε όποιο σημείο του πλανήτη κι αν βρίσκονται;

Ναι, πολλές φορές το ρωτάω ψιθυριστά στον εαυτό μου κι έτσι σ΄αυτό το επεισόδιο «το γιορτάζουμε» μαζί σας με ιστορίες πίσω από τα μικρόφωνα, χιούμορ, καταθέσεις ψυχής και πολλά ευχαριστώ προς όλους αυτούς τους ανθρώπους της Τέχνης, του Βιβλίου, του Πολιτισμού που μας τίμησαν με την παρουσία τους (και δεν ήρθε κανείς διεκπεραιωτικά…) αλλά και προς τους ακροατές/φίλους του Art Podcast που τέτοια αγκαλιά που ανοίγουν για μας ούτε στα πιο τρελά μας όνειρα δεν είχαμε φανταστεί!

Πατήστε play και θα σας αρέσει…

*πάμε και για τα επόμενα 150 επεισόδια Art Podcast με μεράκι – γιατί μόνο έτσι γίνεται!

Η Γιώτα Τσιμπρικίδου με μια διαφορετική και πολύ «αγαπησιάρικη» προσέγγιση προς όλους αυτούς τους καλλιτέχνες που βρέθηκαν μπροστά στα μικρόφωνα του Art Podcast, αλλά και τους ακροατές που πιστά δείχνουν την προτίμησή τους, παρουσιάζει backstage σκηνικά, κάποια αστεία και κάποια συγκινητικά, ενώ θυμάται λόγια καλεσμένων που δημιουργούν εικόνες και συναισθήματα…

Απολαυστικό «επετειακό» επεισόδιο που θα σας κάνει να ακούσετε και όλα όσα μέχρι τώρα είχατε κάνει skip!

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

ο Μίκυ Μάους (Mickey Mouse), το απόλυτο σύμβολο της Disney, αυτό το άκρως επιτυχημένο ανθρωπόμορφο ποντίκι, έκανε το ντεμπούτο του στα έντυπα. Η παγκοσμίως αναγνωρίσιμη μορφή που δημιούργησε ο Γουόλτ Ντίσνεϋ (Walt Disney) πέρασε από τις πρώτες ταινίες στην έντυπη μορφή του αφού προσέλκυσε το ενδιαφέρον εκδοτών.

Στη χώρα μας έφτασε πολύ αργότερα, το 1966 με πρωτοβουλία του εκδότη Τερζόπουλου. Το καλοκαίρι της συγκεκριμένης χρονιάς κυκλοφόρησε ένα μικρό σε μέγεθος περιοδικό με τον Μίκυ στο εξώφυλλο να επισκέπτεται την Ελλάδα και κέρδισε κάθε μικρό σε ηλικία αναγνώστη.

Ο μικροσκοπικός Μίκυ έγινε ο πρώτος ήρωας κινουμένων σχεδίων που απέκτησε το δικό του αστέρι στο Walk of Fame του Hollywood το 1978.

Η Ελεάνα Βραχάλη είναι η στιχουργός που τα τελευταία σχεδόν 25 χρόνια έχει σφραγίσει με λέξεις και εικόνες τα συναισθήματά μας μέσα από τραγούδια. Την θαυμάζω για την πορεία της και εκτιμώ τη σεμνότητα, την ευγένεια και τη σιωπηρά δυναμική παρουσία της στη μουσική.

Καλεσμένη μου στο Art Podcast #149 κάνει ποδαρικό στη νέα χρονιά με ιστορίες πίσω από αγαπημένα τραγούδια και εικόνες από την εφηβική της ηλικία, τότε που κάτι μεταφυσικό την ώθησε με ταχύτητα στην επιτυχία – κι ας την βρήκε αυτή στην πιο σκοτεινή περίοδο της ζωής της, στη ζόρικη…

Ένα τετράδιο με στίχους, η έμπνευση από τη γραφή της Λίνας Νικολακοπούλου και οι τρεις δικοί της «άγγελοι»: ο Πέτρος Κωλέτης, η Άννα Παναγιωτοπούλου και η Μαριανίνα Κριεζή. Πώς την επέβαλε ο Μιχάλης Χατζηγιάννης στη δισκογραφία και γιατί ο «Βυθός» είναι ένα τραγούδι που ξεχωρίζει; Ποιο τραγούδι σώθηκε χάρη στην παρέμβαση της αδελφής της και τι λέει η ίδια για το «Κρυφτό» που ερμηνεύει η Γλυκερία; Οι συναυλίες του Χατζηγιάννη στον Λυκαβητό, η Τάνια Τσανακλίδου, η συνεργασία με τον Γιώργο Νταλάρα και το κεφάλαιο με τον Γιώργο Σαμπάνη. Η επετειακή δισκογραφική της δουλειά (η πιο μεγάλη της γιορτή!) και τα παιδικά τραγούδια που την απελευθερώνουν, γι΄αυτό και ζωντανεύει τους «Πιτσιμπουίνους» της Ευτυχίας Γιαννάκη.

Ευχαριστώ για το μοίρασμα Ελεάνα Βραχάλη – επεισόδιο διαθέσιμο με την υποστήριξη της Άννας Μαρίας Μαζαράκη – κοσμήματα που τονίζουν τη μοναδικότητά σου!

Είναι το συναίσθημα, η τεχνική και το συγκυριακό πάντρεμα στίχου, μουσικής και ερμηνείας!

Η Ελεάνα Βραχάλη καλεσμένη της Γιώτας Τσιμπρικίδου στο Art Podcast #149 κάνει ποδαρικό στο 2025 με πολλές ιστορίες πίσω από αγαπημένα τραγούδια που σφραγίζουν μια ολόκληρη εποχή της ελληνικής μουσικής.

Η ξεχωριστή στιχουργός και συγγραφέας με περισσότερα από 23 χρόνια δημιουργίας, σεμνή και μετρημένη στα λόγια της, τρυφερή και ευγενής μοιράζεται σημαντικές στιγμές της πορείας της από τα παιδικά της χρόνιας και τις δημιουργίες της εφηβείας της μέχρι την απόλυτη επιτυχία που την είχε βρει σε σκοτεινή περίοδο της ζωής της και από τη συνεργασία της με τον Μιχάλη Χατζηγιάννη και την Γλυκερία ως την Τάνια Τσανακλίδου, τον Γιώργο Σαμπάνη και τον Γιώργο Νταλάρα. Πόσο σημαντικό ρόλο έχουν παίξει στη ζωή της ο Πέτρος Κωλέτης, η Άννα Παναγιωτοπούλου και η Μαριανίνα Κριεζή; Ποιο τραγούδι της έχει γραφτεί στην απόλυτη χαρά και γιατί ξεχωρίζει η ίδια τον «Βυθό»; Τα παιδικά τραγούδια την απελευθερώνουν, γι΄αυτό και ζωντανεύει τους «Πιτσιμπουίνους» της Ευτυχίας Γιαννάκη.

Απολαυστική Ελεάνα Βραχάλη στο πρώτο επεισόδιο της χρονιάς, με την υποστήριξη της Άννας Μαρίας Μαζαράκη – προσιτή πολυτέλεια για κάθε περίσταση της ζωής σου!

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

Τον συναντώ στην εκπνοή του ’24 και διαπιστώνω πόσο δημιουργικός, «ζωντανός», αστείος και ευγνώμων για όσα του συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια είναι…

Ο υπέροχος Ορέστης Χαλκιάς καλεσμένος μου στο Art Podcast #148 και το μοίρασμά μας έχει πολλή μουσική – άλλωστε μου λέει ότι για τον ίδιο είναι κοντά με τον έρωτα η μουσική! – και φυσικά υποκριτική…Γιος εξαιρετικών ηθοποιών, δεν αντιστάθηκε στο DNA του που τον τράβηξε από νωρίς στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και ένα σεμινάριο στη συνέχεια τον έφερε κοντά στον Άρη Μπινιάρη που τον «κατέβασε» στην Αθήνα για να συνεχίσει τη θεατρική του πορεία…νιώθει ότι είναι φτιαγμένος για κωμικούς ρόλους στο θέατρο, αν και παίζει όλο δραματικούς και μου μιλά με ενθουσιασμό για την παράσταση Memorandum στο Θέατρο Μπέλλος που φέτος είναι κομμάτι της!

Και στην τηλεόραση, πώς ο Αντίνοος Αλμπάνης αποτέλεσε τη γέφυρα να βρεθεί από τον «Ήλιο» στο «Maestro» και πώς πέρασαν όλα τα στάδια μαζί με τον Γιώργο Μπένο για να πάρουν από τον Χριστόφορο Παπακαλιάτη τους ρόλους; Πώς είναι να παίζεις τον εγγονό της Χαρούλας Αλεξίου, γιατί η Μαρία Καβογιάννη είναι «πειραχτήρι», τι σχόλια έχει λάβει από νέα παιδιά που έκαναν come out παίρνοντας θάρρος από τον ρόλο του και είναι αλήθεια ότι τον φωνάζουν «Τυχερό Αστέρι»; Ποια άλλα τραγούδια από τη σειρά αγαπάει πολύ και πώς η μουσική τον συνδέει με την μητέρα του;

Ο Ορέστης Χαλκιάς καλεί τον Θανάση Βέγγο, τον Νίκο Παπάζογλου, τον Αντώνη Τουρκογιώργη και τον David Lynch μεταξύ άλλων σε ένα φανταστικό δικό του γιορτινό τραπέζι και καταλήγει για το 2025 ότι θέλει να κάνει κινηματογράφο – α, και να είναι ερωτευμένος!

Απολαυστικό Art Podcast #148 – άκου την Τέχνη με έναν υψηλής ποιότητας ερυθρό οίνο Apla της Oenops Wines, με την υπογραφή του Νίκου Καρατζά.

Το Maestro στη ζωή μου είναι το τζόκερ!

λέει χαμογελώντας και γεμάτος ευγνωμοσύνη για τη συνεργασία του με τον Χριστόφορο Παπακαλιάτη ο ταλαντούχος Ορέστης Χαλκιάς καλεσμένος της Γιώτας Τσιμπρικίδου στο Art Podcast #148.

Η μουσική και η υποκριτική είναι οι δύο φάροι στην πορεία του από παιδί…Γιος εξαιρετικών ηθοποιών, δεν αντιστάθηκε στο DNA του που τον τράβηξε από νωρίς στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και ένα σεμινάριο στη συνέχεια τον έφερε κοντά στον Άρη Μπινιάρη που τον «κατέβασε» στην Αθήνα για να συνεχίσει τη θεατρική του πορεία…νιώθει ότι είναι φτιαγμένος για κωμικούς ρόλους στο θέατρο, αν και παίζει όλο δραματικούς και μιλά με ενθουσιασμό για την παράσταση Memorandum στο Θέατρο Μπέλλος που φέτος είναι κομμάτι της!

Και στην τηλεόραση, πώς ο Αντίνοος Αλμπάνης αποτέλεσε τη γέφυρα να βρεθεί από τον «Ήλιο» στο «Maestro» και πώς πέρασαν όλα τα στάδια μαζί με τον Γιώργο Μπένο για να πάρουν τους ρόλους; Πώς είναι να παίζεις τον εγγονό της Χαρούλας Αλεξίου, γιατί η Μαρία Καβογιάννη είναι «πειραχτήρι», τι σχόλια έχει λάβει από νέα παιδιά που έκαναν come out παίρνοντας θάρρος από τον ρόλο του και είναι αλήθεια ότι τον φωνάζουν «Τυχερό Αστέρι»; Ποια άλλα τραγούδια από τη σειρά αγαπάει πολύ και πώς η μουσική τον συνδέει με την μητέρα του;

Ο Ορέστης Χαλκιάς καλεί τον Θανάση Βέγγο, τον Νίκο Παπάζογλου, τον Αντώνη Τουρκογιώργη και τον David Lynch μεταξύ άλλων σε ένα φανταστικό δικό του γιορτινό τραπέζι και καταλήγει για το 2025 ότι θέλει να κάνει κινηματογράφο – α, και να είναι ερωτευμένος!

Άκου την Τέχνη στο Art Podcast #148 με την υποστήριξη του εξαιρετικού λευκού οίνου Apla της Oenops Wines, με την υπογραφή του Νίκου Καρατζά…θα το βρεις σε επιλεγμένα σημεία!

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

«Όλα λάθος» μου λέει και χαμογελάει όταν τον ρωτάω τι τίτλο θα έβαζε στη δική του τη ζωή…ο Πασχάλης Τσαρούχας, καλεσμένος μου στο Art Podcast #147, μιλάει με αφοπλιστική ειλικρίνεια για τις αποφάσεις της ζωής του που τον οδήγησαν στην υποκριτική, τα ερεθίσματα που είχε από παιδί μέσα στην οικογένειά του, τους μεγάλους δασκάλους του, τη συγγραφή παιδικών βιβλίων και την επαφή του με τη μουσική…Η κινηματογραφική επιτυχία «Βασιλική» πόσο σημαντική ήταν για τον ίδιο; Ποια θεατρική παράσταση ξεχωρίζει στην πορεία του ως τώρα και τι νιώθει για τη συμμετοχή του στην τηλεοπτική σειρά «Η Γη της Ελιάς»; Είναι αυστηρός στην κρίση του για τον εαυτό του – και εξίσου αυστηρός, αλλά απόλυτα σωστός ο γιος του Αχιλλέας!

Απολαυστικός στο μοίρασμά του ο Πασχάλης Τσαρούχας στο Art Podcast #147 – άκου την Τέχνη!

Είμαι πάρα πολύ αυστηρός με τον εαυτό μου!

υπογραμμίζει ο Πασχάλης Τσαρούχας σε ένα μοίρασμα με την Γιώτα Τσιμπρικίδου στο Art Podcast #147 και στην ερώτηση για τον τίτλο που θα έβαζε στην ζωή του ο ίδιος, καταλήγει στο…«όλα λάθος»!

Με αφοπλιστική ειλικρίνεια μιλάει για τις αποφάσεις της ζωής του που τον οδήγησαν στην υποκριτική, τα ερεθίσματα που είχε από παιδί μέσα στην οικογένειά του, τους μεγάλους δασκάλους του, τη συγγραφή παιδικών βιβλίων και την επαφή του με τη μουσική…Η κινηματογραφική επιτυχία «Βασιλική», ο Θύμιος Καρακατσάνης και άλλες σημαντικές προσωπικότητες για τις οποίες μιλάει με λόγια θαυμασμού, οι θεατρικές παραστάσεις που ξεχωρίζει στην πορεία του και η τηλεοπτική σειρά «Η Γη της Ελιάς».

Άκου την Τέχνη στο Art Podcast #147.

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

Crime λογοτεχνία. Και η Τεχνητή Νοημοσύνη σε αυτήν. «Ενδιαφέρον βιβλίο» σκέφτηκα από την πρώτη στιγμή που κράτησα το «Γένεσις» στα χέρια μου και όντως έτσι είναι…ο συγγραφέας Βαγγέλης Μπέκας καλεσμένος μου στο Art Podcast #146 και η προσπάθεια να «φωτίσουμε» τους ήρωες και την ιστορία χωρίς να κάνουμε spoiler είναι διαδικασία δύσκολη…

Πώς κινητοποιήθηκε ο ίδιος για να γράψει κάτι τέτοιο και πώς θα ήθελε οι αναγνώστες του να το ζήσουν και να προβληματιστούν σχετικά με την ανθρώπινη επαφή και τον ψηφιακό εαυτό τους; Η ιστορία του έχει τα πάντα – όπως και η ζωή μας – έχει όμως και την Τεχνητή Νοημοσύνη στην αστυνόμευση….αλήθεια, στην Αμερική, στην Ευρώπη, στην Κίνα τι γίνεται; Το ρυθμιστικό πλαίσιο που θα ορίσει πολλά, σε ποιο στάδιο βρίσκεται;

Μια ουσιαστική κουβέντα για ένα απολαυστικό βιβλίο – με την υποστήριξη των εκδόσεων Ψυχογιός – η ζωή σε βιβλία.

Ρωμαίος και Ιουλιέτα σε εκδοχή ψυχολογικού θρίλερ σε κατεπείγουσα μίξη Πολ Όστερ και Φίλιπ Ντικ

αυτό λέει πως είναι το νέο του βιβλίο «Γένεσις» ο Βαγγέλης Μπέκας στην Γιώτα Τσιμπρικίδου στο Art Podcast #146.

Πώς κινητοποιήθηκε ο ίδιος για να γράψει κάτι τέτοιο και πώς θα ήθελε οι αναγνώστες του να το ζήσουν και να προβληματιστούν σχετικά με την ανθρώπινη επαφή και τον ψηφιακό εαυτό τους; Η ιστορία του έχει τα πάντα – όπως και η ζωή μας – έχει όμως και την Τεχνητή Νοημοσύνη στην αστυνόμευση….αλήθεια, στην Αμερική, στην Ευρώπη, στην Κίνα τι γίνεται; Το ρυθμιστικό πλαίσιο που θα ορίσει πολλά, σε ποιο στάδιο βρίσκεται;

Σκέψεις και εικόνες σε crime λογοτεχνία – ναι, με την Τεχνητή Νοημοσύνη σε αυτήν…με την υποστήριξη των εκδόσεων Ψυχογιός – η ζωή σε βιβλία.

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

(Το Art Podcast #145 με καλεσμένο τον Γιώργο Χρυσοστόμου στο yupiii.gr)

Καλεσμένος στο Art Podcast βρέθηκε ο Γιώργος Χρυσοστόμου και μεταξύ άλλων αναφέρθηκε στις απορρίψεις που έχει δεχθεί στον τομέα της υποκριτικής.

“Αυτοί που υπήρχαν τότε και δεν είδαν κάποια πράγματα, ήρθαν μετά από καιρό και μου ζήτησαν να συνεργαστούμε. Όχι από τιμωριτική διάθεση, αλλά επειδή πλέον δεν με ενδιαφέρει ο τρόπος με τον οποίον δουλεύουν, είπα όχι. Το πήραν κάπως προσωπικά, αλλά μετά λέω κι εγώ εντάξει 20 χρόνια ξεροστάλιαζα, τι να σε κάνω τώρα που ήρθες; 22 χρόνια μετά και μου λες Γιώργο επιτέλους. Μα, έχω έρθει σε 3 οντισιόν σου και με πέταξες έξω, οπότε” είπε ο Γιώργος Χρυσοστόμου.

[ Διαβάστε Περισσότερα ] [ Ακούστε το Επεισόδιο ] ]]> https://artpodcast.gr/chrysostomou-art-podcast-145-yupiii/feed/ 0 https://artpodcast.gr/blog-giorgos-chrysostomou/ https://artpodcast.gr/blog-giorgos-chrysostomou/#respond Tue, 03 Dec 2024 08:30:52 +0000 https://artpodcast.gr/?p=5233 >> γράφει η Γιώτα Τσιμπρικίδου

Έχει ιστορίες να μοιραστεί και χιούμορ για να τις αφηγηθεί και να σε «πάρει» μαζί του, έχει ειλικρίνεια και γοητεία ανεπιτήδευτη…

Ο ταλαντούχος ηθοποιός Γιώργος Χρυσοστόμου, καλεσμένος μου στο Art Podcast #145, γυρνάει τον χρόνο πίσω στην παιδική του ηλικία για να αναφερθεί στις πρώτες του επαφές με την υποκριτική, ζωντανεύει τα χρόνια στη Θεσ/νίκη στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, μιλά για το παιδικό θέατρο και την βαρύτητά του και παρουσιάζει τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει τον κάθε ρόλο του, χωρίς να αγαπά τη μανιέρα. Οι τηλεοπτικές του δουλειές, ο Θωμάς Μοσχόπουλος, ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης, η Καριοφυλλιά Καραμπέτη, ο Γιώργος Καραμίχος, ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, η Πέγκυ Τρικαλιώτη και άλλοι άνθρωποι στον χώρο της Τέχνης με τους οποίους συνδέεται και επικοινωνεί ουσιαστικά…και όταν μιλάει για τις θεατρικές παραστάσεις στις οποίες έχει υπάρξει σημαντικό κομμάτι τους, τότε μιλάει με θαυμασμό για τον Μάκη Παπαδημητρίου και την κοινή μαγική τους στιγμή στις «Πέτρες στις τσέπες του», εξηγεί γιατί δε θα μπορούσε να μην παίξει στο Mistero Buffo που του χάρισε το Βραβείο Χορν, αναφέρεται σε Λυσιστράτη και Όρνιθες, για να φτάσει στο σήμερα, στον ρόλο ζωής για τον ίδιο στην παράσταση «Η Άνοδος του Αρτούρο Ούι» – η σύνδεσή του με τον Άρη Μπινιάρη, οι δυσκολίες που αντιμετώπισε για να αναμετρηθεί με τον ήρωά του, η 3D εμπειρία για τους θεατές… Α! και ένας Βασιλιάς Ληρ που θα ήθελε να υποδυθεί όταν ο ηθοποιός του (ναι, τον ξεχωρίζει από τον εαυτό του!) «μεγαλώσει» και μπορέσει να καταλάβει πώς δονούνται οι λέξεις…

Άκου την Τέχνη στο Art Podcast #145 με την υποστήριξη της Άννας Μαρίας Μαζαράκη – κοσμήματα που τονίζουν τη μοναδικότητά σου…ανακάλυψε τα στο πλησιέστερο φούξια κατάστημα!

Με γοητεύουν οι ρόλοι που δε με βγάζουν “γοητευτικό άντρα”…

λέει χαμογελώντας ο ταλαντούχος ηθοποιός Γιώργος Χρυσοστόμου, καλεσμένος της Γιώτας Τσιμπρικίδου στο Art Podcast #145, ενώ με χιούμορ, ειλικρίνεια (και ανεπιτήδευτη γοητεία) αφηγείται ιστορίες από την παιδική του ηλικία για να αναφερθεί στις πρώτες του επαφές με την υποκριτική, ζωντανεύει τα χρόνια στη Θεσ/νίκη στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, μιλά για το παιδικό θέατρο και την βαρύτητά του και παρουσιάζει τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει τον κάθε ρόλο του, χωρίς να αγαπά τη μανιέρα.

Η τηλεόραση και οι συνάδελφοι του με τους οποίους επικοινωνεί μοναδικά, η θεατρική του απόλυτα επιτυχημένη συνύπαρξη με τον Μάκη Παπαδημητρίου στις «Πέτρες στις τσέπες του», ο καρμικός του ρόλος στο Mistero Buffo που του χάρισε το Βραβείο Χορν, η Λυσιστράτη, οι Όρνιθες και η μεγάλη επιτυχία στο σήμερα: ο ρόλος ζωής για τον ίδιο στην παράσταση «Η Άνοδος του Αρτούρο Ούι» – η σύνδεσή του με τον Άρη Μπινιάρη, οι δυσκολίες που αντιμετώπισε για να αναμετρηθεί με τον ήρωά του, η 3D εμπειρία για τους θεατές…

Πολλές ενδιαφέρουσες σκέψεις για την Τέχνη του, σε ένα επεισόδιο που αξίζει να απολαύσεις…με την υποστήριξη της Άννας Μαρίας Μαζαράκη – προσιτή πολυτέλεια για κάθε περίσταση της ζωή σου!

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

(Το Art Podcast #144 με καλεσμένη την Εριέττα Κούρκουλου Λάτση στο tlife.gr)

Καλεσμένη στο podcast της Γιώτας Τσιμπρικίδου βρέθηκε η Εριέττα Κούρκουλου, η οποία μίλησε ανοιχτά για το βιβλίο της. Η κόρη του Νίκου Κούρκολου και της Μαριάννας Λάτση, μεταξύ άλλων, αναφέρθηκε στα παιδικά της χρόνια, στη σχέση με τους γονείς της, αλλά και στην αγάπη της για τα ζώα.

«Η πιο συχνή ερώτηση που μου κάνουν είναι το πώς θα ταυτιστεί ο κόσμος μαζί μου λόγω χρημάτων. Κολλάνε στο οικονομικό και το καταλαβαίνω γιατί αυτό είναι κάτι που πάντα θα με διαφοροποιεί από τον υπόλοιπο κόσμο. Δεν είμαστε ένα πράγμα όμως, και δε χρειάζεται να είμαστε ίδιοι με κάποιον για να ταυτιστούμε μαζί του», είπε αρχικά η Εριέττα Κούρκουλου.

[ Διαβάστε Περισσότερα ] [ Ακούστε το Επεισόδιο ] ]]> https://artpodcast.gr/kourkoulou-latsi-art-podcast-144-tlife/feed/ 0 https://artpodcast.gr/kourkoulou-latsi-art-podcast-144-yupiii/ https://artpodcast.gr/kourkoulou-latsi-art-podcast-144-yupiii/#respond Fri, 29 Nov 2024 09:32:05 +0000 https://artpodcast.gr/?p=5225 Εριέττα Κούρκουλου Λάτση: “Τα πρώτα παιδιά του πατέρα μου δεν τον ευχαριστήθηκαν”

(Το Art Podcast #144 με καλεσμένη την Εριέττα Κούρκουλου Λάτση στο yupiii.gr)

Η Εριέττα Κούρκουλου Λάτση ήταν καλεσμένη της Γιώτας Τσιμπρικίδου στο artpodcast και μίλησε για το βιβλίο της “Είμαι η Εριέττα”.

“Υπήρχαν κομμάτια που σκέφτηκα να μην τα γράψω. Η ανησυχία μου ήταν να μην ξεπεράσω κάποιο όριο τρίτου, του πατέρα μου, της μητέρας μου, γιατί το βιβλίο έχει ιδιωτικές στιγμές δικές μας, αλλά ήθελα όλες να είναι δικές μου και να μη γίνω φωνή κάποιου τρίτου” ανέφερε για το βιβλίο.

[ Διαβάστε Περισσότερα ] [ Ακούστε το Επεισόδιο ] ]]> https://artpodcast.gr/kourkoulou-latsi-art-podcast-144-yupiii/feed/ 0 https://artpodcast.gr/blog-erietta-kourkoulou-latsi/ https://artpodcast.gr/blog-erietta-kourkoulou-latsi/#respond Wed, 27 Nov 2024 13:28:23 +0000 https://artpodcast.gr/?p=5208 >> γράφει η Γιώτα Τσιμπρικίδου

Υπάρχει ελπίδα…ναι, όσο ακούγεται η φωνή της και με πάθος παλεύει για αξίες και ιδανικά με έναν τρόπο που άλλους θα τους ξεβόλευε, η Εριέττα Κούρκουλου Λάτση μάς «παίρνει» μαζί της στην αέναη προσπάθεια για έναν κόσμο καλύτερο για όλα τα πλάσματα.

Καλεσμένη μου στο Art Podcast #144 γεμίζει το studio με καλοσύνη και ευγένεια, με αληθινές ιστορίες που θέλουν τόλμη για να βγάλει κανείς στην επιφάνεια – ακόμη περισσότερο όταν φέρει αυτός ονόματα «βαριά», σαν κι αυτά που συχνά συνοδεύονται από όλους μας με διάφορες ταμπέλες.

Αφορμή για τη συνάντησή μας το βιβλίο της «Είμαι η Εριέττα» που μόλις το διαβάσεις θέλεις να της μιλήσεις στον ενικό και να μοιραστείς μαζί της εμπειρίες. Και το «μοίρασμα» είναι ο σκοπός της, που μετά φέρνει και την ταύτιση!

«Τι πιο ωραίο να παίρνεις ζωή μέσα από τη χαρά και την ευκολία που μπορείς να προσφέρεις στον άλλον» μου λέει και ταυτόχρονα γυρνάμε τα χρόνια πίσω και πάμε στα παιδικά χρόνια ενός εσωστρεφούς παιδιού που πάλευε -μάταια- να κρύψει τη διαφορετικότητά του και να περάσει απαρατήρητο, που αγαπούσε υπερβολικά τα ζώα, απολάμβανε κάθε τι «κανονικό» που έκανε παρέα με τον πατέρα Νίκο Κούρκουλο, έζησε την απώλεια, άκουσε πολλά γύρω από το όνομά της λόγω της οικονομικής της κατάστασης και δέθηκε με τη μητέρα της Μαριάννα Λάτση τόσο άρρηκτα, με τόσο θαυμασμό προς αυτήν…

Η Εριέττα Κούρκουλου μιλάει για την αγάπη – προς τον άνθρωπο, προς το ζώο, προς τους φίλους… αναφέρεται στον βιγκανισμό, στο Save a Greek Stray,  στις κρίσεις πανικού, στο επιχειρείν, στις δράσεις της που την φέρνουν κοντά με ανθρώπους που την συγκλονίζουν και εκτενώς στον δικό της αγώνα ώσπου να γίνει μητέρα – μια πορεία που εν μέρει «χρωστάει» και στις γυναίκες εκεί έξω με τις οποίες μοιράστηκε, πολύ πριν το βιβλίο, τους φόβους και τις αγωνίες της…

Ναι, όσα τής χαρίστηκαν είναι τύχη, αλλά όσα η ίδια δημιούργησε είναι απόφαση της και απόλυτη επιλογή.

Εριέττα, ευχαριστώ…

Επεισόδιο για να μοιραστείς…Art Podcast #144, με την υποστήριξη των εκδόσεων Ψυχογιός – η ζωή σε βιβλία.

Αναρωτιούνται κάποιοι πώς να ταυτιστούν μαζί μου και «κολλάνε» στο οικονομικό που θα με διαφοροποιεί για πάντα. Όμως δεν είμαι μόνο ένα πράγμα. Αλίμονο αν χρειάζεται να είμαστε ίδιοι με κάποιον για να ταυτιστούμε μαζί του!

Η Εριέττα Κούρκουλου Λάτση καλεσμένη της Γιώτας Τσιμπρικίδου συστήνεται με τρόπο αφοπλιστικό και ειλικρίνεια (έντονο στοιχείο της προσωπικότητας και του πατέρα της, Νίκου Κούρκουλου) με αφορμή το βιβλίο της «Είμαι η Εριέττα» που, όχι, δεν είναι αυτοβιογραφία. Είναι ένα «μοίρασμα» και μέσα από αυτό μιλάει για όλα…για τα παιδικά χρόνια ενός εσωστρεφούς παιδιού που πάλευε -μάταια- να κρύψει τη διαφορετικότητά του και να περάσει απαρατήρητο, που αγαπούσε υπερβολικά τα ζώα, απολάμβανε κάθε τι «κανονικό» που έκανε με τον πατέρα της, έζησε την απώλεια, άκουσε πολλά γύρω από το όνομά της λόγω της οικονομικής της κατάστασης και δέθηκε με τη μητέρα της Μαριάννα Λάτση τόσο άρρηκτα, με τόσο θαυμασμό προς αυτήν…

Αγάπη είναι η απάντηση σε όλα για την ίδια – προς τον άνθρωπο, προς το ζώο, προς τους φίλους… αναφέρεται στον βιγκανισμό, στο Save a Greek Stray,  στις κρίσεις πανικού, στο επιχειρείν, στη φιλανθρωπία όπως η ίδια αντιλαμβάνεται, στις δράσεις που την φέρνουν κοντά σε ανθρώπους που την συγκλονίζουν και φυσικά παρουσιάζει εκτενώς τον δικό της αγώνα ώσπου να γίνει μητέρα – μια πορεία που εν μέρει «χρωστάει» και στις γυναίκες εκεί έξω με τις οποίες μοιράστηκε, πολύ πριν το βιβλίο της, τους φόβους και τις αγωνίες της…

Στο βιβλίο ξεπέρασε τα όρια και μίλησε ανοιχτά – γι΄ αυτό αξίζει να το διαβάσει κανείς. Και αξίζει να μοιραστεί το Art Podcast #144, με την υποστήριξη των εκδόσεων Ψυχογιός – η ζωή σε βιβλία.

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

(Το Art Podcast #143 με καλεσμένη την Λένα Αρώνη στο e-tetradio.gr)

Δύο γυναίκες που παρουσιάζουν παραγωγές αφιερωμένες στον πολιτισμό, συναντώνται στο στούντιο του «Art Podcast». Η Λένα Αρώνη, παρουσιάστρια της νέας εκπομπής «#STart» της ΕΡΤ3 και του «Art Week» παλαιότερα, είναι η νέα καλεσμένη της Γιώτας Τσιμπρικίδου στο νέο επεισόδιο της σειράς podcast της με αφορμή την σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Τηλεόρασης.

[ Διαβάστε Περισσότερα ] [ Ακούστε το Επεισόδιο ] ]]> https://artpodcast.gr/aroni-art-podcast-143-e-tetradio/feed/ 0 https://artpodcast.gr/blog-lena-aroni-i-texni-stin-tileorasi/ https://artpodcast.gr/blog-lena-aroni-i-texni-stin-tileorasi/#respond Thu, 21 Nov 2024 07:03:05 +0000 https://artpodcast.gr/?p=5185 >> γράφει η Γιώτα Τσιμπρικίδου

Σπάνια δίνει συνεντεύξεις. Στο μυαλό μου είναι απόλυτα ταυτισμένη με τις εκπομπές Πολιτισμού στην ελληνική τηλεόραση.

Η Λένα Αρώνη μαζί μου στο Art Podcast #143 κάθεται στην καρέκλα του καλεσμένου και  απαντάει σε ερωτήσεις με ειλικρίνεια, χαμόγελο και φωνή γνώριμη στους τηλεθεατές της που επί τριάντα χρόνια τους ταξιδεύει φέρνοντας τους κοντά σε μεγάλες καλλιτεχνικές προσωπικότητες.

Μου μιλά για τη σχέση της με τη μουσική, τις σπουδές της και τους δημοσιογράφους που την επηρέασαν στο ξεκίνημά της – από τον Φρέντυ Γερμανό στην Λιάνα Κανέλλη και από τη δεκαετία του υψηλής αισθητικής προϊόντος της Κρατικής Τηλεόρασης, του «Συν και Πλην», στα ονόματα καλλιτεχνών που για κάποιο λόγο η ίδια ξεχωρίζει: ο Θάνος Μικρούτσικος, ο Δημήτρης Μητροπάνος, ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο Σταμάτης Κραουνάκης κι ένα μεγάλο δικό της ευχαριστώ σε όλους αυτούς που τελικά, ναι, την διαμόρφωσαν!

Ποια είναι τα εφόδια που χρειάζεται να έχει ένας δημοσιογράφος για να παρουσιάζει με διάρκεια και επιτυχία εκπομπές Πολιτισμού; Κι αυτές οι εκπομπές τι θέση έχουν στον σημερινό χάρτη της ελληνικής τηλεόρασης;

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Τηλεόρασης, το μοίρασμά μας με την Λένα Αρώνη έχει εικόνες, ιστορίες, σκέψεις, προβληματισμούς και πολλή…Τέχνη.

Αυτό είναι το Art Podcast #143 με την υποστήριξη της Frezyderm – χάρισε στην επιδερμίδα σου την πολύτιμη φροντίδα των νέων Face Serums…8 πολυδύναμοι οροί προσώπου με υψηλής συγκέντρωσης ενεργά συστατικά και στοχευμένη αντιγηραντική δράση προσφέρουν ό,τι χρειάζεται καθημερινά η επιδερμίδα σας.

Αυτό που κάνουμε στην τηλεόραση να έχει ουσία και αισθητική, να μην είναι αναλώσιμο!

υπογραμμίζει η Λένα Αρώνη καλεσμένη της Γιώτας Τσιμπρικίδου στο Art Podcast #143, με αφορμή την Παγκόσμια ημέρα Τηλεόρασης.

Μία δημοσιογράφος ταυτισμένη με την παρουσίαση εκπομπών Πολιτισμού που, αλήθεια, τι θέση έχουν στον σημερινό χάρτη της ελληνικής τηλεόρασης; Σε μία από τις πραγματικά σπάνιες συνεντεύξεις της μάς γεμίζει με εικόνες, ιστορίες, σκέψεις, προβληματισμούς και πολλή…Τέχνη, ενώ ταυτόχρονα αναφέρεται και στα πολύτιμα εφόδια που χρειάζεται ένας δημοσιογράφος για να έχει διάρκεια και να βρίσκεται με μεγάλες καλλιτεχνικές προσωπικότητες για «μοιράσματα» που αφορούν τους τηλεθεατές. Η Λιάνα Κανέλλη, ο Φρέντυ Γερμανός, ο Θάνος Μικρούτσικος, ο Δημήτρης Μητροπάνος, ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο Σταμάτης Κραουνάκης και οι δικές της ζυμώσεις με τους καλεσμένους της αυτά τα τριάντα χρόνια που ασχολείται με την Τέχνη στην Τηλεόραση.

Απολαυστικό επεισόδιο Art Podcast, γεμάτο αλήθειες…άκου την Τέχνη με την υποστήριξη της Frezyderm – δες το δέρμα σου ξανά ομοιόμορφο με τον νέο ορό Νιασιναμίδης για ισχυρή δράση ενάντια σε δυσχρωμίες, ρυτίδες και διεσταλμένους πόρους για λεία, νεανική επιδερμίδα. Ανακάλυψε όλη τη σειρά Face Serums!

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

Συνδεθείτε μαζί του στο Instagram και στο Spotify.

ΤΟ ΤΑΛΕΝΤΟ ΜΟΥ ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΝΗΚΕΙ

Έχω κάτι ξεχωριστό από τους υπόλοιπους ανθρώπους και μπορώ να τραγουδάω;
Είμαι στους επίλεκτους;

Ξεκινώ από μια θεμελιώδη αρχή: Όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι. Όλοι οι άνθρωποι έχουν μια κοινή φλόγα, μια κοινή αρχή μέσα τους. Κάποιοι το λένε ψυχή. Καταλαβαίνω ότι όλοι έχουν ίσο δικαίωμα στη ζωή και ίση ευθύνη. Το ταλέντο είναι κάτι που ομορφαίνει τον κόσμο. Ένα μέσο στοχασμού, μια πηγή χαράς. Ας μην γελιόμαστε, είναι ένα δώρο, δοσμένο απλόχερα σε κάποιους και σε άλλους όχι. Μα καλά…αφού όλοι είμαστε ίσοι, πώς γίνεται κάποιοι να έχουν αυτό το δώρο και κάποιοι άλλοι να μην το έχουν;

Μήπως το ταλέντο τελικά δεν είναι δοσμένο για αυτόν που το έχει; Μήπως ο δημιουργός το έδωσε σε κάποιον για να το μοιραστεί, να το επικοινωνήσει με τους άλλους; Αλλιώς, τι αδικία θα ήταν για αυτόν που δεν το έχει! Ένας τραγουδάει, χιλιάδες νιώθουν, χαίρονται, επουλώνουν πληγές, χωρίζουν, χορεύουν, ερωτεύονται. Αυτό από μόνο του δείχνει τι σόι δώρο είναι αυτό που κουβαλάνε κάποιοι. Είναι ένα δώρο που τελικά δεν μας ανήκει. Κάθε καλλιτέχνης νιώθει αμείωτη τη θέληση και την ανάγκη να το μοιράζεται κι αυτή η τάση του είναι μια ακόμα απόδειξη.

Στην μπερδεμένη αυτή εποχή που ζούμε πια, κάποιοι παίρνουν το ταλέντο στο εγώ τους. Το κάνουν όχημα αυτοεπίδειξης και αναζητούν ως αυτοσκοπό τη δόξα και το χρήμα μέσα από αυτό. Μα ο αληθινός καλλιτέχνης για ένα πράγμα οφείλει να νοιάζεται: να κρατάει την ψυχή του καθαρή για να μπορεί να εκπληρώνει τον σκοπό του. Να γίνεται το μέσο που θα συνδέει τον ακροατή με κάτι ύψιστο, θεϊκό. Με την ανάταση της ψυχής.

Πολλές στιγμές κάθομαι στο πιάνο στο σπίτι μου και αυτή η μία σκληρή αλλά λυτρωτική αλήθεια με επισκέπτεται:

Η φωνή μου, δεν μου ανήκει. Τα τραγούδια μου, δεν μου ανήκουν. Δεν υπάρχει η τέχνη μου ή η τέχνη σου. Υπάρχουμε μόνο όλοι μαζί για να μοιραζόμαστε ό,τι έχει ο καθένας να προσφέρει για κάποιο καλό σκοπό.

Το ταλέντο μου ανήκει σε εσάς.

Θέλω η ζωή κάθε μέρα να έχει εκπλήξεις και γέλιο…

ακούω την Φωτεινή Βελεσιώτου με την χαρακτηριστική κοντράλτο φωνή να μου λέει και νιώθω ιδιαίτερα χαρούμενη που μοιράζομαι μαζί της σκέψεις, στιγμές, ιστορίες πίσω από τραγούδια…

Μ΄αφήνει να την γνωρίσω καλύτερα και το ίδιο μπορεί να κάνει όποιος την απολαύσει στο Art Podcast #142.

Οι οικογενειακές στιγμές στην Καρδίτσα και τα μουσικά ακούσματα στο σπίτι, το πρώτο σκίρτημα στη χορωδία, οι σπουδές στο Παιδαγωγικό και τα χρόνια στις αίθουσες διδασκαλίας με τα μικρά παιδιά, τα ταβερνάκια στη Θεσ/νίκη, το ρεμπέτικο τραγούδι, η γνωριμία με τον Γιώργο Καζαντζή, οι «Μέλισσες» και η δεύτερη ζωή τους, η επιτυχία και η αγάπη του κόσμου…Η Φωτεινή Βελεσιώτου λατρεύει το ρεμπέτικο τραγούδι, απολαμβάνει την κάθε στιγμή της ζωής της και νιώθει ευγνώμων για τον σεβασμό του κοινού της, θυμάται πολύ γλυκά την Αρλέτα, ανυπομονεί για τις βραδιές στη Σφίγγα και συγκεντρώνει τα αγαπημένα της ρεμπέτικα σε ένα βινύλιο που θα λατρέψουμε.

Και δεν κάνει όνειρα.

Ούτε και σχέδια.

Είναι ευτυχισμένη – κι εμείς, που μας ταξιδεύει μουσικά…

Άκου την Τέχνη στο Art Podcast #142 με την υποστήριξη του Λευκού Οίνου Apla Της Oenops Wines – του νεότερου boutique οινοποιείου της Δράμας, με την υπογραφή του Νίκου Καρατζά.

Για μένα δεν ήταν ποτέ κίνητρο η αναγνωρισιμότητα και το να γίνω μεγάλη και τρανή. Εμένα με νοιάζει να γράφονται ωραία τραγούδια και να τα ντύνω με τη φωνή μου!

Η Φωτεινή Βελεσιώτου είναι η καλεσμένη της Γιώτας Τσιμπρικίδου στο Art Podcast #142 και το επεισόδιο είναι γεμάτο εικόνες, νότες και ιστορίες. Και πολλή αλήθεια!

Οι οικογενειακές στιγμές στην Καρδίτσα και τα μουσικά ακούσματα στο σπίτι, το πρώτο σκίρτημα στη χορωδία, οι σπουδές στο Παιδαγωγικό και τα χρόνια στις αίθουσες διδασκαλίας με τα μικρά παιδιά, τα ταβερνάκια στη Θεσ/νίκη, το ρεμπέτικο τραγούδι, η γνωριμία με τον Γιώργο Καζαντζή, οι «Μέλισσες» και η δεύτερη ζωή τους, η επιτυχία και η αγάπη του κόσμου, το ρεμπέτικο τραγούδι, η Αρλέτα, η Μαρία Φαραντούρη, όλοι οι σπουδαίοι καλλιτέχνες που την αγκάλιασαν…Η ερμηνεύτρια με την χαρακτηριστική κοντράλτο φωνή ανυπομονεί για τις βραδιές στη Σφίγγα και συγκεντρώνει τα αγαπημένα της ρεμπέτικα σε ένα βινύλιο που θα λατρέψουμε.

Απολαυστική στο Art Podcast #142 – άκου την τέχνη με την υποστήριξη του Ερυθρού Οίνου Apla Της Oenops Wines – ελληνικό κρασί με έμφαση στο φρούτο και με την υπογραφή του Νίκου Καρατζά. Βρες το σε επιλεγμένα σημεία!

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

Συνδεθείτε μαζί της στο Instagram και στο Vimeo.

Στο σκαλάκι του χωλ.

Ήμουν καθισμένη στο σκαλάκι που ενώνει το χωλ της ξύλινης πόρτας με το σαλόνι του σπιτιού μου. Τυπικός Γιαννιώτικος χώρος με πολλά έπιπλα βελανιδιάς, χρυσοποίκιλτα σεμεδάκια, μια μπάντα στον τοίχο ν’ απαθανατίζει ένα επαρχιώτικο πανηγύρι και απεριόριστα μπιμπελό πάνω σε όλα τα έπιπλα. Το φως του δρόμου έξω από το σπίτι μας έλαμπε κιτρινωπό και έμπαινε μέσα από το τεθλασμένο πολύγωνο παράθυρο της περίεργης εξώπορτάς μας, το οποίο και έπεφτε σαν προβολέας πάνω μου. Είχα καθίσει να ξαποστάσω και να γράψω τις ιδέες μου σε ένα τετράδιο, στο οποίο κατέγραφα μανιωδώς σκηνές που είχα φανταστεί καθώς χόρευα λίγο πριν. Βλέπετε, το σαλόνι το είχα κάνει την προσωπική μου πίστα, δε λέω σκηνή γιατί τότε σκεφτόμουν ως σκηνή το μεσαίο τραπεζάκι του σαλονιού από όπου μεθοδικά μάζευα τις γυάλινες πιατέλες με τα ξεχασμένα πλην νόστιμα ξηροκάρπια, ώστε να ανέβω πάνω και να ερμηνεύσω.

Τότε χόρευα, πολύ. Στο σχολείο τα πόδια μου δε σταματούσαν και γι’ αυτό τα παιδιά με κορόιδευαν – σημάδι ήταν αυτό, σίγουρα θα γινόμουν καλλιτέχνης! Ο μπαμπάς φοβόταν ότι θα ξεμυαλιστώ και θα χορεύω σε μπαρ. Δίκιο είχε! Ήμασταν μαζί την πρώτη φορά που τα έσπασα σε μαγαζί. Μόλις έξι χρόνων ήμουν. «Ε, μπαμπά φταίω; Πού με πας και συ στα ροκάδικα»; Σαλώμη με φώναζε και εγώ χόρευα όπου μπορούσα, στα γήπεδα, στην τάξη, στην «Χοροκίνηση» ή και έξω στο δρόμο ή στον καναπέ του ορθοδοντικού, αλλά σίγουρα ξεδίπλωνα όλο το ταλέντο μου σε αυτό το σαλόνι. Κλειστά φώτα, προβολέας η λάμπα του δρόμου, μουσική στη διαπασών να παίζει, on repeat, τα 4 cd (rock/pop mix, club latino, titanic, the dark side of the moon) που άκουγα τότε, μικρόφωνο ένα σπασμένο επιδαπέδιο φωτιστικό και ξεκινούσα να τραγουδάω τόσο παράφωνα μα και τόσο ελεύθερα, για ώρες. Μετά ανέβαινα πάνω «στη σκηνή» μου και χόρευα ώσπου η φαντασία μου να δημιουργήσει κάποιο σκετς με τους ανθρώπους που δεν υπήρχαν. Στο τέλος τα κατέγραφα όλα. Πόσο βαθιά χαραγμένο μέσα μου ήταν το σύστημα του devising και δεν το ‘ξερα ακόμη!

Όπως και να έχει μετά τον χορό, οι μικροί ρόλοι της κτηνιάτρου, της γιατρού, της κομμώτριας  που σκαρφιζόμουν ή οι μεγάλοι δραματικοί ρόλοι χορευτριών, επαναστατριών, βασιλέων εμπνευσμένοι από ταινίες και σειρές που δεν έπρεπε να βλέπω, αλλά εγώ έβλεπα, έπαιρναν ζωή στις ιστορίες που έγραφα σε αυτό το τετράδιο που ανέφερα στην αρχή. Ήταν μωβ και στην πρώτη του σελίδα είχα γράψει η χαζή τη σημειολογία του αλφαβήτου που είχα εφεύρει. Ακόμα και έτσι όμως, που τίποτα δεν έμενε κρυφό, κανένας δεν καταλάβαινε τι έχω στο κεφάλι μου. Η γιαγιά μου, δασκάλα, προσπαθούσε να βοηθήσει την κατάσταση μου κι ως απάντηση στο «δε θα γίνει αυτό (το παιδί)» όλο και με μάθαινε πράγματα, χωρίς να το καταλαβαίνω! Με έβαζε να γράφω εκθέσεις για να φτιάξω τη συνοχή και συνεκτικότητα του λόγου μου, ώστε να δαμάσω τη φαντασία μου και να φτιάξω με αυτήν κάτι απτό. Που να ‘ξερε όμως πως εγώ απλώς προσπαθούσα να μοιάσω σ’ εκείνη ή καλύτερα στην άλλη πλευρά της, την καλλιτεχνική!

Η κυρα-Λένη, σαν ένας σύγχρονος ραψωδός απήγγειλε ποιήματα, τραγούδια, παραμύθια και ιστορίες με έναν εξαιρετικά άμεσο και λιτό τρόπο. Ο λόγος της πάντα είχε ένα μοτίβο, ένα ρυθμό που ακόμα αντηχεί στα αυτιά μου. Ήθελα κι εγώ να μπορώ να δημιουργώ εικόνες, στην αρχή μπορούσα μόνο με το σώμα μου αλλά μετά προσπαθούσα πολύ και με τον λόγο μου, γι’ αυτό και στις σχολικές γιορτές μόνο μαζί της μάθαινα τα ποιήματά μου και αργότερα όταν είπα ότι θέλω να γίνω ηθοποιός εκείνη το έμαθε πρώτη. Εκείνη μου κρατούσε λόγια και διόρθωνε τους τονισμούς μου. Εκείνη με έμαθε να είμαι απαλή, όπου μπορώ, και με την ψιλή φωνή της και τα λεπτά της δάχτυλα ενορχήστρωνε την απαγγελία μου. Καθισμένη εκεί, σε αυτό το σκαλοπάτι λοιπόν, σκεφτόμουν από μικρή τη γιαγιά μου σα σκηνοθέτη κι εμένα να παίρνω όλους τους ρόλους (τεχνικούς και ερμηνευτικούς) για να βγει μια παράσταση ακόμα και χωρίς κανέναν θεατή…

Σε ένα φανταστικό δείπνο με προσωπικότητες της μουσικής, ως οικοδέσποινα θα είχε μαζί της τον Θάνο Μικρούτσικο, τον Μίκη Θεοδωράκη, τον Μάνο Χατζιδάκι, τον Μάνο Ελευθερίου, τον Νίκο Γκάτσο, τον Γιάννη Ρίτσο, την Μελίνα Μερκούρη…

Η Ρίτα Αντωνοπούλου καλεσμένη  – με πραγματικές ιστορίες και δυνατές αφηγήσεις – στο Art Podcast #141 μού μιλάει για βιβλία, για ζωγραφική και φυσικά για μουσική – και είναι απολαυστική!

Πώς ξεκίνησε το δικό της ταξίδι, ανεβαίνοντας στο «τρένο» της ερμηνείας και αργότερα της δημιουργίας αρχικά με τον Μίμη Πλέσσα και στη συνέχεια με τον Σταμάτη Κραουνάκη. Για να γνωρίσει κάποια στιγμή τον Θάνο Μικρούτσικο στη μουσική του οποίου δονείται το είναι της και να ερμηνεύσει με τρόπο μοναδικό το έργο του. Τι λέει για εκείνη τη βραδιά που κάθισε δίπλα στον Μίκη Θεοδωράκη και για όσα μοιράστηκε μαζί της; Τι σημαίνει η Ελένη Βιτάλη για την ίδια; Πώς ξεκλειδώνει πάνω σε θεατρική σκηνή και ποιος μαγικός συνδυασμός έχει προκύψει μέσα από τη συνεργασία της με τον Σταύρο Σιόλα – και δισκογραφικά, αλλά και σε επίπεδο εμφανίσεών τους…

Άκου την Τέχνη στο Art Podcast #141 και μάθε καλύτερα την Ρίτα Αντωνοπούλου με την υποστήριξη της Άννας Μαρίας Μαζαράκη – κοσμήματα που τονίζουν τη μοναδικότητά σου…ανακάλυψε τώρα όλες τις νέες συλλογές στο annamariamazaraki.gr και στο πλησιέστερό σου κατάστημα!

Ούσα ευλογημένη να κάνω αυτό που αγαπώ, δεν το αλλάζω με τίποτα!

Η Ρίτα Αντωνοπούλου είναι η καλεσμένη της Γιώτας Τσιμπρικίδου στο Art Podcast #141 – ένα επεισόδιο γεμάτο εικόνες με πρωταγωνιστές κάποια από τα μεγαλύτερα ονόματα της ελληνικής μουσικής, μέσα από ζωηρές αφηγήσεις και ιστορίες πίσω από τραγούδια…

Βιβλία, ζωγραφική, θέατρο και ένα ταξίδι δικό της, ανεβαίνοντας στο «τρένο» της ερμηνείας και αργότερα της δημιουργίας αρχικά με τον Μίμη Πλέσσα και στη συνέχεια με τον Σταμάτη Κραουνάκη. Για να γνωρίσει κάποια στιγμή τον Θάνο Μικρούτσικο στη μουσική του οποίου δονείται το είναι της και να ερμηνεύσει με τρόπο μοναδικό το έργο του. Τι λέει για εκείνη τη βραδιά που κάθισε δίπλα στον Μίκη Θεοδωράκη και για όσα μοιράστηκε μαζί της; Τι σημαίνει η Ελένη Βιτάλη για την ίδια; Ποιος μαγικός συνδυασμός έχει προκύψει μέσα από τη συνεργασία της με τον Σταύρο Σιόλα – και δισκογραφικά, αλλά και σε επίπεδο εμφανίσεών τους…

Άκου την Τέχνη στο Art Podcast #141 με την υποστήριξη της Άννας Μαρίας Μαζαράκη! Προσιτή πολυτέλεια για κάθε περίσταση της ζωής σου!

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

Γεννήθηκε ο μεγάλος ποιητής Κώστας Καρυωτάκης

]]> https://artpodcast.gr/san-simera-kostas-kariotakis/feed/ 0 https://artpodcast.gr/art-living-giannis-filippou/ https://artpodcast.gr/art-living-giannis-filippou/#respond Tue, 22 Oct 2024 05:49:46 +0000 https://artpodcast.gr/?p=5109 Γράφει ο Γιάννης Φιλίππου (ηθοποιός).

Συνδεθείτε μαζί του στο Instagram και στο Facebook.

Όνειρο…ήτανε;

Όχι, δεν είχα όνειρο να γίνω ηθοποιός. Μέχρι και που έδωσα εξετάσεις στη σχολή, δεν είχα παίξει ούτε σε σχολικό σκετς. Ούτε ποτέ μου κατάφερα να απαντήσω στην ερώτηση γιατί θέλησα να γίνω ηθοποιός. Κάποια πράγματα δεν επιδέχονται λογικής εξήγησης.

Παρόλο που οι τέχνες έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη ζωή μου. Από τη ζωγραφική μέχρι το πιάνο, από τη χορωδία μέχρι τους παραδοσιακούς χορούς. Πάντα με ό,τι και αν καταπιανόμουν, ασχέτως αν ήμουν ή όχι καλός σε αυτό, το εγκατέλειπα (ή με εγκατέλειπε) στην πορεία. Αφιέρωνα το χρόνο μου, κομμάτια της ψυχής μου, αλλά ύστερα έσβηνε η φλόγα και τα κεφάλαια έκλειναν. Μόνο η υποκριτική ήρθε (καθαρά τυχαία στα 19 μου χρόνια) και έμεινε, ρίζωσε για τα καλά!

Αυτό που συνειδητοποίησα στα χρόνια που πέρασαν είναι πως πάντα υπήρχε (και υπάρχει) η ανάγκη να κάνω κάτι μπροστά σε κοινό. Η ανάγκη να κάνω κάτι που αρχικά να ευχαριστεί εμένα, αλλά που ουσιαστικά να μπορώ να το μοιράζομαι με τους άλλους. Και αν τελικά καταφέρνω μέσα από έναν ρόλο μου, να “επικοινωνήσω” έστω και με έναν θεατή, η χαρά είναι ακόμα μεγαλύτερη. Η σχέση του ηθοποιού με το κοινό άλλωστε είναι αμφίδρομη. Δίνεις, παίρνεις και τούμπαλιν.

Δεν είναι ωστόσο όλα ρόδινα και ρομαντικά. Όση ευτυχία κι αν νιώθω την ώρα που βρίσκομαι στη σκηνή, όση πληρότητα κι αν αισθάνομαι με το χειροκρότημα στην υπόκλιση, δεν μπορώ να μην αναφέρω και το πόσο υποφέρω. Αφήνω στην άκρη το άγχος πριν την παράσταση και την κούραση κατά τη διάρκεια των προβών (σωματική και ψυχική). Δεν έχω καταφέρει ακόμα να σταματήσω να κρίνω τον εαυτό μου την ώρα που παίζω. Αν έπαιξα καλά, αν το πρόσωπο ή οι κινήσεις μου “έγραψαν” όπως ήθελα, αν η φωνή ή οι τονισμοί μου ήταν οι σωστοί. Είναι βασανιστικό γιατί ακούς τον εαυτό σου εκείνη την ώρα, αυτολογοκρίνεσαι και ενώ ξέρεις πως δεν μπορείς να πάρεις κάτι πίσω, ούτε να το διορθώσεις, συνεχίζεις να παίζεις αφού ο χρόνος κυλάει μόνο μπροστά. Και ενώ ένα κομμάτι μέσα μου θλίβεται έστω για λίγο εκείνη τη στιγμή,  παρόλα αυτά παραμένω ευτυχής και ευλογημένος που βρίσκομαι στη σκηνή και παίζω.

Ευτυχώς το θέατρο είναι ομαδικό παιχνίδι. Όλα τα συναισθήματα που βιώνεις στη σκηνή, ευχάριστα ή δυσάρεστα, μοιράζονται. Κι αυτό είναι μαγικό. Αρκεί ένα βλέμμα από τον συμπαίκτη σου για να συγκινηθείς αλλά ακόμα και να γελάσεις. Κι αυτός είναι ένας ακόμα λόγος να αγαπάω αυτή τη δουλειά. Την επικοινωνία που αποκτώ πάνω στη σκηνή με τους συναδέλφους, δεν έχω καταφέρει να την αποκτήσω στην εκτός σκηνής ζωή μου.

Δεν ξέρω αν θα μπορέσω ποτέ να βρω τα σωστά λόγια για να εκφράσω πώς νιώθω όταν είμαι στη σκηνή. Πώς να εξηγήσω το φαινομενικά παράλογο του πράγματος, να υποφέρεις και να χαίρεσαι μαζί; Ξέρω όμως ότι στο θέατρο αισθάνομαι πραγματικά πως ζω, κι ενώ υποδύομαι έναν ρόλο, είμαι πιο απελευθερωμένος και πιο “ο εαυτός μου” από ό,τι είμαι στη ζωή μου.

Κλείνοντας λοιπόν, καταλήγω στο εξής: Κάντε όνειρα, αλλά μην εγκλωβίζεστε σε αυτά. Αφήστε ανοιχτή την καρδιά σας γιατί καμιά φορά έρχονται εκείνα και σας βρίσκουν. Παίρνω παράδειγμα εμένα…”το όνειρο που δεν είχα, βγήκε αληθινό!”

Πίνει καφέ με τον Πλάτωνα και τον Σωκράτη, έχει συνομιλήσει με προσωπικότητες διεθνούς εμβέλειας, το ερωτηματολόγιο του σε συνεντεύξεις είναι case of study και στα εικαστικά δημιουργεί κόσμους μέσα από χρώματα, γραμμές και λέξεις…

Μάλιστα…ήρθε η στιγμή να φιλοξενήσω τον Θανάση Λάλα που τόσο τον έχω διαβάσει στα περιοδικά, σε ένα επεισόδιο Art Podcast ξεχωριστό… σαν κι εκείνον.

Είναι εύκολο να είσαι αλλιώς, ένα βηματάκι πιο εκεί είναι!

μου λέει.

Εραστής αυτού που δεν γνωρίζει και με την επιθυμία άσβεστη να αλλάζει οπτική θέση και να πλησιάζει τους ανθρώπους με έναν τρόπο που τον ενθουσιάζει, μου μιλάει για τις κορυφαίες συνεργασίες του και τις ιστορίες πίσω από αξιοζήλευτες συναντήσεις, αλλά και για τα βιβλία του, τη ζωγραφική…

Με τον ίδιο τρόπο που έκανα συνεντεύξεις, τα «Κακά Παιδιά», τις τηλεοπτικές εκπομπές μου, με τον ίδιο τρόπο ζωγραφίζω

λέει και θυμόμαστε…χαρτοπετσέτες και μουτζούρες, τον Ακριθάκη και την ArtAthina, το «Τίποτα δεν είμαι» που θα ήταν ο τίτλος που θα έβαζε σε ένα βιβλίο για τον ίδιο – άλλωστε το τίποτα είναι όλο – και τον δικό του πυρήνα γύρω από τον οποίο συνδυάζει αντιφατικά πράγματα. Θα έγραφε άραγε ένα θεατρικό έργο; Ποιους ανθρώπους της υποκριτικής ξεχωρίζει;

Και όταν ο Θανάσης Λάλας καταλήγει λέγοντας πως ναι, έχει κάνει λάθη, αλλά σκοπός του ήταν να ανακαλύψει πράγματα που τα επιστρέφει, τότε νιώθω πως η ήττα έχει υπάρξει φίλη του καλή – τόσο καλή και κερδοφόρα που τελικά του έχει φωτίσει το «εμείς» για το οποίο νοιάζεται.

Απολαυστικό Art Podcast #140 – άκου την Τέχνη!

Είναι εύκολο να είσαι αλλιώς, ένα βηματάκι πιο εκεί είναι!

της λέει και ξεκινούν μια διαδρομή με τον ίδιο να γράφει γράμμα στον πατέρα του για να μιλήσει για το λάθος και την κερδοφόρα ιστορία που είναι η ήττα έναντι της κοστοβόρας επιτυχίας, να πίνει καφέ με τον Πλάτωνα και τον Σωκράτη με μία ιδιαίτερη οπτική, να δημιουργεί κόσμους μέσα από χρώματα, γραμμές και λέξεις, να αφηγείται ιστορίες πίσω από συναντήσεις με προσωπικότητες διεθνούς εμβέλειας και να βάζει μαύρο χρώμα με τεράστιες ποσότητες κίτρινου και μπορντό σε έναν πίνακα που θα ήταν ο εαυτός του.

Με τον ίδιο τρόπο που έκανα συνεντεύξεις, τα «Κακά Παιδιά», τις τηλεοπτικές εκπομπές μου, με τον ίδιο τρόπο ζωγραφίζω

λέει και το συγκεκριμένο επεισόδιο έχει γεγονότα, εξομολογήσεις και ιδιαίτερο ενδιαφέρον…

Άκου την Τέχνη!

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

Αν θέλουμε ευτυχισμένα παιδιά πρέπει να γυρίσουμε οι γονείς στον εαυτό μας και να τον φροντίσουμε…

μου λέει με χαμόγελο η Ευτυχία Βαρσαμή καλεσμένη μου στο Art Podcast #139 με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου της «Ευτυχία είναι…» από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Ένα βιβλίο που διαβάζεται από τους γονείς, από τα παιδιά και κυρίως από γονείς και τα παιδιά τους μαζί!

Ένα βιβλίο με εξαιρετικά εικονογραφημένες τις διάφορες στιγμές κατά τις οποίες ένα παιδί μπορεί να νιώθει ευτυχισμένο και μια συζήτηση που καταλήγει στο συμπέρασμα πως το κάθε παιδί εκεί που σε βλέπει χαρούμενο και φροντισμένο, πλήρη και ανέμελο, εκεί το ίδιο εισπράττει τις δικές του στιγμές χαράς!

Με την συγγραφέα μιλάμε για αυτοφροντίδα και όρια, για αγκαλιά και αγάπη, για απόλαυση και για «μάνα-θυσία», για ενοχές και για ουσιαστική σύνδεση μελών μιας οικογένειας, για την Τέχνη στην εκπαίδευση και για «το γάλα και το μέλι» του Erich Fromm…

Απολαύστε το επεισόδιο και μοιραστείτε το μήνυμα με την υποστήριξη των εκδόσεων Ψυχογιός – η ζωή σε βιβλία!

Εκεί που σε βλέπει ένα παιδί να είσαι χαρούμενος, εκεί εισπράττει τις δικές του στιγμές χαράς

υπογραμμίζει με χαμόγελο η Ευτυχία Βαρσαμή καλεσμένη της Γιώτας Τσιμπρικίδου στο Art Podcast #139 με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου της «Ευτυχία είναι…» από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Ένα βιβλίο που διαβάζεται από τους γονείς, από τα παιδιά και κυρίως από γονείς και τα παιδιά τους μαζί!

Ένα βιβλίο με εξαιρετικά εικονογραφημένες τις διάφορες στιγμές κατά τις οποίες ένα παιδί μπορεί να νιώθει ευτυχισμένο…

Ένα «μοίρασμα» για την αυτοφροντίδα και τα όρια, για την αγκαλιά και την αγάπη, για την απόλαυση και για τη «μάνα-θυσία», για ενοχές και για ουσιαστική σύνδεση μελών μιας οικογένειας, για την Τέχνη στην εκπαίδευση και για «το γάλα και το μέλι» του Erich Fromm…

Απολαύστε το επεισόδιο με την υποστήριξη των εκδόσεων Ψυχογιός – η ζωή σε βιβλία!

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

Συνδεθείτε μαζί του στο Instagram και στο YouTube.

Γνωρίζοντας τον κόσμο μέσα από τη μουσική…

Πολλές φορές μου φαίνεται περίεργο να μην ακούω μουσική μέσα στη μέρα μου. Μάλλον έχω την ανάγκη να αποστασιοποιούμαι από αυτήν, ώστε να μπορώ ίσως να την προσεγγίζω τη στιγμή που «με καλεί». Ακούγεται παράξενο να αποφεύγω αυτό που είναι ταυτόχρονα και η ζωή μου, αλλά ενδεχομένως απλώς να με προστατεύω. Όπως σε μια ανθρώπινη σχέση κάποιος μπορεί να περνάει χρόνο μακριά από αυτήν, όχι γιατί την απορρίπτει αλλά γιατί την θέλει στο πραγματικό της «ύψος».

Και άλλες στιγμές, πιο ερωτευμένος από ποτέ, δεν θέλω να αφήσω την κιθάρα ούτε στον ύπνο μου. Είναι εκείνη η στιγμή που νιώθω πως δεν ξέρω «πώς να σωπάσω μέσα μου την ομορφιά του κόσμου». Που όλα δένουν μεταξύ τους, που μοιάζει «ο κόσμος μαγικός, παράδεισος η πλάση».

Ζω με τις αντιφάσεις μου. Να έχω γεννηθεί μέσα στη μουσική. Δεν φταίει μόνο ο παππούς μου ο Μανόλης με τη λύρα του που στα χέρια του έπαιρνε φωτιά, ούτε ο πατέρας μου ο Νίκος. Χειμώνα και καλοκαίρι, σε κάθε αντάμωμα με τους ανθρώπους μου στο Ηράκλειο, η μουσική ανάβλυζε από όλη την οικογένεια. Σαν ένα παιδί που κοιμάται με το λαούτο και τη λύρα στο προσκεφάλι του. Την άνοιξη και το φθινόπωρο όμως στην Αθήνα, να «βολοδέρνω» σε ένα σπίτι με τους πιο σπουδαίους ήχους της λαϊκής μας μουσικής, τον Μίκη και τον Χατζιδάκι, τον Ξαρχάκο και τον Μαρκόπουλο, τον Τσιτσάνη και τον Κουγιουμτζή.

Έσπασα τα πατροπαράδοτα όρια μου με τον Σιδηρόπουλο και τα Ξύλινα Σπαθιά. Τσακώθηκα για τους Active Member και γούσταρα με τους Doors, του Zeppelin και τους Rolling Stones.

Αρχικά γρατζούνισα την κιθάρα και κάποια στιγμή «έβγαλα» το πρώτο μου τραγούδι. Ένιωσα τη χαρά να συνοδεύω μουσικά τις εκδρομές, τις γιορτές, γιατί «την ιστορία την γράφουν οι παρέες».

Γνώρισα τον κόσμο μέσα από τη μουσική, γιατί η μουσική αναπαριστά τον κόσμο.

Και σήμερα είμαι εδώ. Να ζω την αντίφαση που κάθε άνθρωπος αντιμετωπίζει. Από τη μια το ηφαίστειο της δημιουργίας που κρύβω μέσα μου να κλωνίζει όλο τον κόσμο γύρω του, από την άλλη να περνάω ώρες επιλέγοντας πάνω από 250 τραγούδια ως dj στο γνωστό και μη εξαιρετέο Batman. Κούραση πολλή από το ξενύχτι, πού όρεξη για μουσική αύριο…

Δυο μέρες μετά, ένα πρώτο τραγούδι να βγαίνει από το στούντιο, η ικανοποίηση μεγάλη. Να σου κι άλλο ένα μετά. Την επομένη ξανά πίσω στη δουλειά, να «βάλω» τα τραγούδια. Δε βαριέσαι όμως, «μια αστραπή είν’ η ζωή, και στ’ άναμμα που κάνει, όσα προλάβει ο άνθρωπος, τα υπόλοιπα τα χάνει».

Τη μια μέρα σε συναυλία, κι αντί για άγχος να νιώθω ότι γίνομαι ένα με όλους και όλες. Ίσως γιατί «ήταν μακρύς ο δρόμος μέχρι εδώ».

Την άλλη μέρα κλεισμένος στους τέσσερις τοίχους να αναζητώ τις σκέψεις μου, το εσωτερικό μου κίνητρο για το νέο. «Μονάχος βρες την άκρη της κλωστής κι αν είσαι τυχερός ξεκίνα πάλι…»

Ζω με το άγχος, την προσπάθεια, τη χαρά και τη στενοχώρια. «…σαν όλους μες στην πόλη αυτή».

Αυτό θέλω τελικά να τραγουδήσω. «Να μιλώ για σένα και για μένα», για εμάς. Με τις αντιφάσεις μας. «Αυτό τον κόσμο τον καλό, τον χιλιομπαλωμένο, βρε ράβε ξήλωνε, δουλειά να μην σου λείπει…»

Η Αρλέτα με την Σερενάτα και ο Βαγγέλης Γερμανός με τη γάτα τη δική του, ο Σπύρος Γραμμένος με τον σκύλο του και ο Μάνος Λοϊζος με τον μέρμηγκα, ο Robbie Williams με τη μαϊμού και ο Μίλτος Πασχαλίδης με τον παπαγάλο…

Η αναφορά σε ζώα συνηθίζεται και σε τραγούδια και κάποια από αυτά τα αγαπάμε πολύ…Υπάρχουν τραγούδια με εικόνες αλληγορικές και άλλα με ρεαλιστικές, ιστορίες πραγματικές και συναισθήματα ζωντανά…

Όποιο κι αν είναι το δικό σου αγαπημένο, σε αυτό το «σφηνάκι» Art Podcast θα θυμηθείς «10 +1 τραγούδια με…ζώα» με βάση επιλογές μου από το τότε έως σήμερα…

Τα ζώα σε στίχους τραγουδιών, στο πέρασμα των χρόνων, πολύ αγαπητών, άλλοτε με τολμηρές αλήθειες ή και με ρομαντική αίσθηση!

Σε δέκα συν ένα τραγούδια που παρουσιάζει σε αυτό το επεισόδιο Art Podcast η Γιώτα Τσιμπρικίδου, η γάτα, ο σκύλος, ο παπαγάλος, το ελεφαντάκι και το άλογο μεταξύ άλλων φιγουράρουν και ο Παπακωνσταντίνου, η Αρλέτα, ο Μαχαιρίτσας, αλλά και ο Robbie Williams συναντιούνται με τον Χαρούλη, τον Γραμμένο, τον Πασχαλίδη και άλλους…

Για τους ανθρώπους και τα ζώα…«10 + 1» επιλογές με στίχο και μελωδία!

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

είχε γεννηθεί ο αγαπημένος «μεθύστακας» του ελληνικού κινηματογράφου (που στη ζωή του δεν έπινε ούτε γουλιά!), ο Ορέστης Μακρής – εξαιρετικός τενόρος της οπερέτας επίσης.

Απόφοιτος του Ωδείου Αθηνών, με εντυπωσιακό παράστημα και φωνή, ξεκίνησε το 1925 στον θίασο οπερέτας της Ροζαλίας Νίκα και σε μια περιοδεία στην επαρχία με τον θίασο του Αιμίλιου Βεάκη, ο τελευταίος βλέποντας τον να «κάνει» τον μεθυσμένο σε ένα ταβερνάκι που έτρωγαν με πολύ αστείο και ταυτόχρονα αληθοφανή τρόπο, τον προέτρεψε να τον κάνει ως ρόλο σε ταινία. Έτσι κάπως τον ενσάρκωσε στην ταινία «ο Μεθύστακας» του Γιώργου Τζαβέλλα σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία στην ιστορία του κινηματογράφου.

Ο Ορέστης Μακρής έχει υποδυθεί με πολύ χαρακτηριστικό τρόπο και τον πατέρα ανύπαντρων κοριτσιών, τον καθηγητή γυμναστικής και άλλους ρόλους και αγαπήθηκε από το κοινό.

Έφυγε από τη ζωή στις 29 Ιανουαρίου του 1975.

…και από εκείνη τη στιγμή, από τον ανηψιό μου, κατάλαβα τι ακριβώς θέλω να κάνω στη ζωή μου

ακούω τον Φώτη Παπαναστασίου να μου λέει συγκινημένος και αναλογίζομαι πόσο σημαντικά είναι τα «μοιράσματα» στο Art Podcast και πόσο καθοριστικά είναι κάποια γεγονότα για την πορεία της ζωής όλων μας.

Τον παρακολουθώ τα τελευταία χρόνια τον Φώτη Παπαναστασίου και με αφορμή τα νέα του βιβλία «Μάθε Με» I και II που αποτελούν έναν συνοδοιπόρο για γονείς και εκπαιδευτικούς παιδιών με διαταραχή αυτιστικού φάσματος, τον συναντώ στο επεισόδιο #137 για να μιλήσουμε για το σήμερα αυτών των παιδιών, για την κοινωνία, την οικογένεια, τις ταμπέλες που βάζουμε, τους εκπαιδευτικούς και τη νευροδιαφορετικότητα.

Τι τον οδήγησε στη συγγραφή των συγκεκριμένων βιβλίων και πώς οι άψογα εικονογραφημένες ασκήσεις που έχει εντάξει σε αυτά βοηθούν γονείς, εκπαιδευτικούς και θεραπευτές με στόχο από νωρίς τα παιδιά να κατακτήσουν την υψηλή λειτουργικότητα. Η ρουτίνα τους, τα ιδιαίτερα ενδιαφέροντά τους, ο τρόπος που εμείς τους μιλάμε και η δική τους ματιά στον κόσμο…

Πίστεψέ με, αξίζει να ακούσεις το επεισόδιο αυτό, όχι μόνο γιατί κάποιος στο περιβάλλον σου μπορεί να χρειάζεται βοήθεια, αλλά κυρίως γιατί όλοι οφείλουμε να ξέρουμε πώς να συμπεριφερθούμε σε αυτούς τους ανθρώπους – και ναι, αγάπη και γνώση ας είναι τα εφόδια μας, όχι οίκτος και επιφανειακή αντιμετώπιση.

Διαθέσιμο επεισόδιο με την υποστήριξη των εκδόσεων Ψυχογιός  – η ζωή σε βιβλία!

Τα παιδιά αυτά δεν τα παρατάνε εύκολα κι αν δεν τα ματαιώναμε κι εμείς, τότε όλα θα ήταν καλύτερα…

τονίζει ο Φώτης Παπαναστασίου αναφερόμενος στα παιδιά με διαταραχή αυτιστικού φάσματος. Καλεσμένος της Γιώτας Τσιμπρικίδου στο Art Podcast #137 και με αφορμή τα νέα του βιβλία «Μάθε Με» I και II, αναφέρεται στη δική του απόφαση να ασχοληθεί με τα παιδιά και όσα η Ειδική Αγωγή του έμαθε, για την κοινωνία, την οικογένεια, τις ταμπέλες που βάζουμε, τους εκπαιδευτικούς και τη νευροδιαφορετικότητα.

Τι τον οδήγησε στη συγγραφή των συγκεκριμένων βιβλίων και πώς οι άψογα εικονογραφημένες ασκήσεις που έχει εντάξει σε αυτά βοηθούν γονείς, εκπαιδευτικούς και θεραπευτές με στόχο από νωρίς τα παιδιά να κατακτήσουν την υψηλή λειτουργικότητα. Η ρουτίνα τους, τα ιδιαίτερα ενδιαφέροντά τους, ο τρόπος που εμείς τους μιλάμε και η δική τους ματιά στον κόσμο…

Είναι το Art Podcast #137 διαθέσιμο για να το ακούσεις και να το μοιραστείς – με την υποστήριξη των εκδόσεων Ψυχογιός  – η ζωή σε βιβλία!

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

Συνδεθείτε μαζί της στο Instagram και στο Facebook.

Αφήστε με να απογειωθώ…

Καθώς το φως των προβολέων με τυλίγει νιώθω μια αναταραχή μέσα μου, σαν να κάθομαι σε μια βάρκα που κατευθύνεται προς αχαρτογράφητα νερά. Ένα μείγμα νευρικότητας και ενθουσιασμού με κατακλύζουν. Η καρδιά μου χτυπάει γρήγορα, ενώ το μυαλό μου βυθίζεται σε σκέψεις και συναισθήματα, προσπαθώντας να μείνει εκεί συγκεντρωμένο, προσηλωμένο σε έναν στόχο, εξυπηρετώντας μία δική μου εσωτερική, βαθύτερη επιθυμία, που δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι είχα μέχρι τότε.

Είμαι ένα κορίτσι. Είμαι ένα έφηβο κορίτσι που βιώνει μία ριζική αλλαγή. Πρέπει να αποδεσμευτώ από την παιδικότητα μου και να ενηλικιωθώ. Μέσα σε αυτό το «πρέπει», χρειάζεται να ανακαλύψω και τον εαυτό μου, τα θέλω μου και έννοιες που δεν είχα ξαναέρθει σε επαφή, όπως ο έρωτας, η αγάπη, ο πόνος, το άγχος, η γαλήνη και η λύτρωση. Όλα αυτά όμως είναι δύσκολα στο σχολείο. Σε αυτή τη μικρή ζούγκλα που παιδιά αλλά και μεγάλοι παλεύουν στο ποιος θα ανέβει, ποιος θα αριστεύει, ποιος θα κυριαρχήσει και ποιος θα πολιορκηθεί. Ήθελα να ξεφύγω από εκεί αλλά και από εμένα που πάλευα με τους δαίμονες μου, υπαρκτούς και μη.

Εμφανίζομαι στη σκηνή και νιώθω μια ελευθερία που δεν έχω ξανανιώσει. Κάθε έντονος ήχος και κάθε μικρό κρυφό χαμόγελο από το κοινό μού δίνουν τη δύναμη να προχωρήσω μπροστά. Όλος ο κόσμος έχει παγώσει γύρω μου και έγω στέκομαι μόνη εκεί, έτοιμη να «αποδεσμευτώ» από όλα αυτά που με βάραιναν και δεν μπορούσα να εκφραστώ. Ξεκινώ να μιλάω, να κουνιέμαι, να αλληλεπιδρώ, να γελώ, να παίζω. Καθώς οι σκηνές εναλλάσσονται, η ψυχική ευφορία που με διαπερνάει είναι ανυπέρβλητη. Είμαι ανέμελη, τολμηρή, δεν σκέφτομαι τίποτα και το μόνο που θέλω είναι να αφεθώ. Νιώθω να απογειώνομαι. Εκεί τα κατάλαβα όλα. Αυτό χρειάζομαι κι αυτό είναι κάτι που μπορεί να μου το προσφέρει μόνο η θεατρική διαδικασία. Αυτήν την παιδικότητα, την αθωότητα που μας την είχαν απαγορέψει στο σχολείο. Δεν μας άφηναν να νιώθουμε, να παίζουμε, να γελάμε, να αισθανόμαστε. Όλα ήταν ένα «πρέπει», ένα «μην» και ένα «έχεις μεγαλώσει πια». Μεγάλωσα πριν την ώρα μου, μεγάλωσα πριν το θελήσω. Αφήστε με να ζήσω. Αφήστε με να παίξω. Αφήστε με να εκφραστώ. Αφήστε με να απογειωθώ.

Στο τέλος της παράστασης, καθώς το χειροκρότημα αντηχεί, ξέρω ότι αυτή είναι μόνο η αρχή. Το θέατρο δεν είναι απλά ένα χόμπι, αλλά ο δρόμος που θέλω να ακολουθήσω. Άνοιξαν νέοι ορίζοντες που δεν μπορούσα καν να φανταστώ και η επιθυμία μου να γίνω ηθοποιός φωτίζεται σαν ένα άστρο που μόλις ανατέλλει στον ορίζοντα του ονείρου μου.

Ξεκλειδώθηκα, ξέχασα για λίγο εμένα, τους πόνους, τα προβλήματά μου, την υπόστασή μου και έγινα κάτι άλλο. Μια μεταφυσική οντότητα, ένα πνεύμα που του χάρισα για λίγο το σώμα και την ψυχή μου με σκοπό να παραδώσω ένα μήνυμα, μία ιστορία, σαν αγγελιαφόρος σε άτομα που ήθελαν να την ακούσουν, να την βιώσουν, για να αγαλλιάσει η ψυχή τους, να ξεχάσουν κι αυτοί, να γελάσουν, να κλάψουν και να νιώσουν.

Θυμάμαι εν τέλει, γυρνώντας πίσω, όταν ήμουν ένα μικρό αθώο παιδί, έφτιαχνα τρελές ιστορίες που τους έδινα ζωή στο μυαλό μου και με τα παιχνίδια μου αναπαριστώντας τους χαρακτήρες που δημιουργούσα με τη φαντασία μου. Πλέον είμαι στη σκηνή και φέρνω μια ιστορία, μια φτιαχτή ιστορία της φαντασίας ενός ανθρώπου εν ζωή. Είναι πλέον ζωντανή. Αυτό θέλω. Να λέω ιστορίες. Ιστορίες σαν αυτές που έφτιαχνα όταν ήμουν παιδί. Ιστορίες που θα φωτίσουν πτυχές ανθρώπων. Ιστορίες που χρειάζεται να ειπωθούν, να ακουστούν, να συγκινήσουν. Ιστορίες που μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο. Εγκαταλείπω για λίγο την θνητή, γήινη πλευρά μου και αποκτώ φτερά.

Απογειώνομαι. Δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο από το να έχεις φτερά.

 Η Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους έχει μια εκλεπτυσμένη στάση στη ζωή και την Τέχνη της που υπηρετεί με συνέπεια, έχει χιούμορ, ομορφιά που πηγάζει από μέσα της και δεν αναλώνεται σε ανούσιες κουβέντες…

Ήθελα πολύ να «ανοίξει» την πέμπτη σεζόν Art Podcast κι έτσι στο #136 επεισόδιο μοιράζεται μαζί μας σκέψεις, εικόνες από το παρελθόν με έναν φρέσκο τρόπο και μας βοηθάει να δούμε μέσα της ένα υλικό πολύ ξεχωριστό…

«Ακόμη με φωνάζουν Ερατώ…» μου λέει αναφερόμενη σε εκείνη την εποχή της απόλυτης και πρωτόγνωρης επιτυχίας στους «Ψίθυρους Καρδιάς», σχολιάζει τη συνέχεια της πορείας της στην τηλεόραση και μας προετοιμάζει για αυτή τη σειρά που γυρίζεται τώρα με τον Θοδωρή Αθερίδη υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Μανούσου Μανουσάκη. Αλήθεια πώς είναι να ξανασυνεργάζεται με τον Μανουσάκη και τι παρατηρεί πια σε αυτόν; Ποιος είναι ο άνθρωπος της Υποκριτικής που την επηρέασε βαθύτατα και γιατί θεωρεί την Κάτια Δανδουλάκη «συλλεκτικό άνθρωπο της δουλειάς αυτής»;

Την ακούω να μου μιλάει για την επιτυχία, την ευτυχία, τη διαδρομή, την κορυφή, την όχι φασαριόζικη υποκριτική, την κριτική και τη σκηνοθεσία. Και όταν αναφερόμαστε στον Κινηματογράφο, δηλώνει τη μεγάλη αγάπη της για αυτόν, αλλά και για τα ανυπέρβλητα «Φτηνά Τσιγάρα».

Απολαυστική Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους στο Art Podcast #136 με την υποστήριξη της ενυδατικής φροντίδας FREZYDERM. Moisturizing 24h Cream, για παρατεταμένη ενυδάτωση, απαλό δέρμα, γεμάτο ζωντάνια, και προστασία των κυττάρων του από το οξειδωτικό στρες. Διάλεξε τη δική σου Moisturizing Cream στο frezyderm.gr

Στη δουλειά μας, αν ένας ηθοποιός είναι κακός, δεν καταστρέφει κανέναν – αν είναι καλός, προσφέρει…

αναφέρει χαμογελώντας η Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους, καλεσμένη της Γιώτας Τσιμπρικίδου κάνοντας «ποδαρικό» στην πέμπτη σεζόν του Art Podcast.

Στο επεισόδιο #136, η πάντα εντυπωσιακή, χαμηλών τόνων, με χιούμορ και συνέπεια στην Τέχνη της ηθοποιός μίλησε με πολλή αγάπη για τη διαδρομή της, διαχωρίζοντας την από την επιτυχία και την «κορυφή», για τη σκηνοθεσία που μπήκε στη ζωή της όταν απέβαλε την αγωνία για την κριτική, για τον κινηματογράφο που αγαπάει ιδιαίτερα – με τα «Φτηνά Τσιγάρα» να ξεχωρίζουν μέσα της – και για το είδος του θεάτρου που της αρέσει να υπηρετεί…

Μιλώντας για την τηλεοπτική της πορεία – κι αφού αποκαλύπτει πως ακόμη στον δρόμο την φωνάζουν Ερατώ από τους «Ψίθυρους Καρδιάς» – αναφέρεται σε σειρές στις οποίες συμμετείχε, αλλά και σ΄αυτήν την αστυνομική που έρχεται με την ίδια να συμπρωταγωνιστεί με τον Θοδωρή Αθερίδη και να σκηνοθετούνται από τον Μανούσο Μανουσάκη, με τον οποίο βρίσκεται ξανά και η σχέση τους είναι βαθιά και συγγενική πλέον…

Τι λέει για την Κάτια Δανδουλάκη και ποιος είναι αυτός ο μεγάλος άνθρωπος της Υποκριτικής που την έχει επηρεάσει βαθύτατα;

Η Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους απολαυστική στο Art Podcast #136 με την υποστήριξη της Moisturizing 24h Cream της Frezyderm για παρατεταμένη ενυδατική φροντίδα που διαρκεί 24 ώρες και χαρίζει στο δέρμα ελαστικότητα και σφριγηλότητα, φρεσκάδα και λάμψη. Ανακάλυψε όλη τη σειρά Moisturizing Creams στο www.frezyderm.gr

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

Ο Μητροπάνος τραγουδάει για τα Κύθηρα, η Βλαχοπούλου για την Κέρκυρα, ο Θαλασσινός για τη Σέριφο, ο Πάριος για την Πάρο και τη Νάξο και τόσοι ακόμη προορισμοί από φωνές μαγικές με δημιουργούς να υπογράφουν τραγούδια των καλοκαιριών μας και του δικού μας προσωπικού χάρτη.

Προσπάθησα να κάνω δέκα συν μία επιλογές που θα μας ταξιδέψουν στα πελάγη μας και θα χωρέσουν σε ένα ακόμη απολαυστικό «σφηνάκι» επεισόδιο Art Podcast.

Απολαύστε το και σαλπάρουμε παρέα!

Σε δέκα συν ένα τραγούδια που παρουσιάζει η Γιώτα Τσιμπρικίδου πόσες βόλτες στις Κυκλάδες, εικόνες από τα Επτάνησα και μυρωδιές από τα Δωδεκάνησα να «μιλήσουν» μέσα μας και να μας ταξιδέψουν με ξεγνοιασιά και με θύμησες;

Ο Δημήτρης Μητροπάνος, η Άλκηστις Πρωτοψάλτη, ο Γιάννης Πάριος, η Ρένα Βλαχοπούλου και πολλές ακόμη αγαπημένες φωνές μπλέκονται για να βρεθούμε με λόγια και στίχους στην Κέρκυρα, τη Σαντορίνη, τη Μυτιλήνη, τη Ρόδο, τη Σέριφο – μέχρι και στην Τζαμάικα του καθενός ξεχωριστά!

«10 συν 1 τραγούδια με νησιά» και…σαλπάρουμε μαζί!

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

Η Πέγκυ Σταθακοπούλου είναι άνθρωπος γοητευτικός, γυναίκα όμορφη, αριστοκρατική σε όλα της, πιστή στην υποκριτική τέχνη, μαθήτρια πάντα και με την ικανότητα να σε πάρει μαζί της σε ταξίδια και εικόνες μιας υπέροχης πορείας χρόνων…

Στο Art Podcast #134 ήταν απολαυστική και το «μοίρασμά μας» πολύτιμο ως τροφή για σκέψη…

Το θέατρο έχει μεγάλη κατάθεση ψυχής

υπογραμμίζει και μιλάει με λόγια θαυμασμού για τον Μάνο Κατράκη που βρέθηκε από το ξεκίνημά της στο πλευρό του, για τον Γιώργο Μιχαλακόπουλο, τον Νικήτα Τσακίρογλου, τον Αλέκο Αλεξανδράκη, τον Γιάννη Φέρτη, τον Λευτέρη Βογιατζή, τον Γιάννη Βούρο…ο τρόπος που κούρνιαζε δίπλα τους, οι συνεργασίες που δεν ξεχνά και ο Σωτήρης Τσαφούλιας που έχει μπει στο σύμπαν της με την «Αξία της Ζωής».

Η Πέγκυ Σταθακοπούλου αναφέρεται στις σπουδές της στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, την γυναικεία ομορφιά σε μεγαλύτερες ηλικίες ,τους μεγάλους της ρόλους με τους οποίους έχει δυνατή σχέση και μιλάει για το πόσο σημαντικό είναι τελικά να είσαι επιλεκτικός στη δουλειά σου και να ακούς το σώμα και την ψυχή σου…

Άκου την Τέχνη στο Art Podcast #134.

Η ενασχόληση με την Τέχνη μού έδωσε την ευκαιρία να γίνω καλύτερος άνθρωπος…

τονίζει με την χαρακτηριστική της φωνή η Πέγκυ Σταθακοπούλου, καλεσμένη της Γιώτας Τσιμπρικίδου στο Art Podcast #134.

Ειλικρινής, απολαυστική, αριστοκρατικά όμορφη και με διάθεση να ξετυλίξει την πορεία της στο θέατρο και την τηλεόραση, μιλάει με λόγια θαυμασμού για τον Μάνο Κατράκη που βρέθηκε από το ξεκίνημά της στο πλευρό του, για τον Γιώργο Μιχαλακόπουλο, τον Νικήτα Τσακίρογλου, τον Αλέκο Αλεξανδράκη, τον Γιάννη Φέρτη, τον Λευτέρη Βογιατζή, τον Γιάννη Βούρο…ο τρόπος που κούρνιαζε δίπλα τους, οι συνεργασίες που δεν ξεχνά και ο Σωτήρης Τσαφούλιας που έχει μπει στο σύμπαν της με την «Αξία της Ζωής».

Η Πέγκυ Σταθακοπούλου αναφέρεται στις σπουδές της στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, μιλάει για την γυναικεία ομορφιά σε μεγαλύτερες ηλικίες, για τους μεγάλους της ρόλους με τους οποίους έχει δυνατή σχέση και για το πόσο σημαντικό είναι τελικά να είσαι επιλεκτικός στη δουλειά σου και να ακούς το σώμα και την ψυχή σου…

Είναι το Art Podcast #134 διαθέσιμο για να το απολαύσεις και να το μοιραστείς!

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

Συνδεθείτε μαζί του στο Instagram και στο Facebook.

Το τραγούδι.

Όσες και όσοι έχουν κατά καιρούς αυτοεξοριστεί στη μοναξιά ενός κλειστού παιδικού ή ίσως και εφηβικού δωματίου, ξέρουν καλά τι είναι αυτό που μπορεί εύκολα και χωρίς προειδοποίηση να παραβιάσει το άβατο. Που χωράει ακόμα και από μια λεπτή χαραμάδα μεταξύ πόρτας και κάσας. Αόρατο. Ίσως προερχόμενο από το στέρεο που βρίσκεται στο σύνθετο του σαλονιού. Ίσως από το τρανζιστοράκι συντροφιάς στην κουζίνα που ισορροπεί επικίνδυνα ανάμεσα στις καθαρές κούπες. Ή ακόμα και από πιο μακριά. Ίσως από κάποιο διερχόμενο αυτοκίνητο με ανοιχτά παράθυρα. Ένας στίχος από ένα κουπλέ, ένα ρεφρέν, ο ήχος από μια κιθάρα, τρεις νότες στη σειρά, ένα τραγούδι. Έτσι ξαφνικά και για λίγα λεπτά, όλο το σκοτάδι, όλη η αταξία του εφηβικού χάους φωτίζονται με τρόπο που προσωρινά όλα βγάζουν νόημα. Αργότερα αυτό θα το λες λύτρωση.

Μετά σου λείπει αυτό το φως και βρίσκεις τον τρόπο να βάλεις στο δωμάτιο ένα ραδιόφωνο. Ούτε ξέρεις πώς λειτουργεί. Οι λέξεις συχνότητα και ραδιοκύματα θα είναι για σένα ένα μυστήριο που προτιμάς μάλλον να παραμείνει ως τέτοιο. Το σημαντικό είναι πως μαθαίνεις να ψάχνεις και να βρίσκεις τα τραγούδια που σε φωτίζουν. Και το καθένα απ’ αυτά, στα αυτιά σου και στα κλειστά σου μάτια είναι ένας αυθεντικός, αυτόνομος μικρόκοσμος. Αυτοί οι μικρόκοσμοι που έχεις επιλέξει σε ταξιδεύουν παντού κι εσύ σαν μικρός περιπλανώμενος για πρώτη φορά ταξιδιώτης συλλέγεις πληροφορίες και εικόνες. Κι όλα αυτά γίνονται αργά. Πολύ αργά. Δεν υπάρχει ακόμα γρήγορο ίντερνετ. Δεν υπάρχει καν ίντερνετ.

Αυτό το μακρύ, αργό, μαγικό ταξίδι μοιάζει να μην έχει τέλος. Μόλις μπήκες σε μίαν άλλη φανταστική διάσταση και γνωρίζεις κάθε μέρα διαφορετικούς κόσμους. Και η φαντασία σου φουντώνει. Έχεις καταλάβει πια τη δύναμη των λέξεων. Βρίσκεσαι σε ένα τραγούδι-μικρόκοσμο και το νιώθεις. Το ξέρεις. Κάποιος κάποτε πήρε λέξεις καθημερινές, από αυτές τις ίδιες που χρησιμοποιείς κι εσύ. Τις έβαλε σε μια σειρά και τις φώτισε με ένα ανεπανάληπτο φως. Τις ζωντάνεψε και τις ανέβασε ψηλά. Τις έκανε έναν καινούργιο κόσμο. Και σαν να μην έφτανε αυτό, εκεί ψηλά τις γέμισε με νότες. Και τη δύναμη της μουσικής την καταλαβαίνεις. Ξέρεις ότι οι νότες είναι λιγότερες από τις λέξεις αλλά όταν κάποιος μαγικά ξέρει και τις βάζει σε μια δική του ξεχωριστή σειρά τις κάνει αθάνατες.

Ο τραγουδοποιός

Κι έρχεται μια μέρα που νιώθεις κάτι καινούργιο. Μπορεί να είναι ένα περίεργο σφίξιμο στο στομάχι κάθε φορά που μυρίζεις κάποια ολόισια μαλλιά. Μπορεί ακόμα να είναι μια βαθιά λύπη για κάτι που χάθηκε για πάντα και κανείς δεν μπορεί να το φέρει πίσω. Ή ακόμα μπορεί να νιώθεις τον αβάσταχτο πόνο κάποιου ανθρώπου στην άλλη άκρη της γης. Κι εσύ τρέχεις στο δωμάτιο και κλείνεις την πόρτα. Αρχίζεις να ψάχνεις εκείνον τον μικρόκοσμο που να σου θυμίζει αυτό που νιώθεις. Βρίσκεις, αλλά δεν σου φτάνει. Θέλεις να είναι ακόμα πιο κοντά. Να είναι ίδιος με αυτό που νιώθεις. Κανένα φως δεν φωτίζει αρκετά. Καμία συστοιχία λέξεων δεν σε λυτρώνει απόλυτα. Και τότε, εκείνη τη στιγμή χωρίς να το έχεις σκεφτεί, χωρίς να μπορείς να το ορίσεις, έρχεται σιωπηλά η πρώτη σου γνήσια ιδέα. Οι πρώτες λέξεις που εδώ και χρόνια γνωρίζεις αλλά που εκείνη ακριβώς τη στιγμή έχεις την ιδέα να τις βάλεις σε μια δική σου σειρά και να τις διαβάσεις και να ανακουφιστείς. Να τις διαβάσεις πάλι,  ξανά και ξανά, και όσο το κάνεις να βυθίζεσαι περισσότερο σε έναν νέο δικό σου αυθεντικό και ολοκαίνουργιο μικρόκοσμο. Κι εκεί, με μαγικό αλήθεια τρόπο, να έρχονται κι άλλες λέξεις. Να μπαίνουν κι αυτές σε σειρά κι όλα να ταιριάζουν και να φωτίζουν με ένα νέο διαφορετικό πια φως. Μόλις έγραψες το πρώτο σου τραγούδι.

Μα είσαι ακόμα στην αρχή. Είναι πολύ μακρύς ο δρόμος. Μακρύς και αργός. Θα περάσουν πολλά χρόνια. Και μη νομίζεις πως θα είσαι πάντα πιστός σε αυτή την περιπέτεια. Θα έρθει κάποτε ο καιρός που τα τραγούδια για σένα θα είναι λιγότερο σημαντικά. Δεν θα μπορείς να ξεχωρίσεις κανένα. Ακούγοντάς τα με μυαλό θολό και κουρασμένο, είτε στο αυτοκίνητο πριν τη δουλειά, είτε τυχαία σε κάποιο μαγαζί ή αίθουσα αναμονής, δεν θα σε βάζουν σε κανένα κόσμο. Δεν θα θέλεις εσύ να μπεις στον κόσμο τους. Κι ούτε να φτιάξεις δικούς σου κόσμους θα θέλεις. Μα είναι κι αυτό μέρος της διαδρομής σου. Μην ανησυχήσεις. Κάνε υπομονή.

Αν είστε κι εσείς μια περίπτωση ίδια με τη δική μου, τότε ο προβληματισμός για το ποια βιβλία να χωρέσουμε στη βαλίτσα των διακοπών είναι μεγάλος, η λίστα με τα αδιάβαστα στο κομοδίνο ακόμη μεγαλύτερη και οι προτάσεις από τις εκδόσεις Ψυχογιός τόσες ώστε να εξακολουθείς να είσαι ο αναποφάσιστος αναγνώστης.

Στο Art Podcast #133 προσπάθησα με 3 συν 1 προτάσεις να ξεφυλλίσω για εσάς βιβλία που ανήκουν στα best sellers και οι κριτικές για αυτά είναι διθυραμβικές…

Η τελευταία απόπειρα δημιουργίας του μοναδικού Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες «Τα λέμε τον Αύγουστο», η Ann Napolitano με το «Γεια σου όμορφη» – φόρος τιμής στις «Μικρές Κυρίες», το μυθιστόρημα της Kingsolver «Ντίμον Κόπερχερντ» για την αγάπη, την απώλεια, το θάρρος και τη δικαίωση…και φυσικά το διαφορετικό ανάγνωσμα για έναν πλανήτη που καίγεται, «Καύσωνας» του πολυβραβευμένου συγγραφέα Jeff Goodell.

Τελικά, όποιο βιβλίο κι αν επιλέξεις, ας είναι τέτοιο που να μην το αφήνεις από τα χέρια σου, παρά μόνο για μια βουτιά…

Η ξένη λογοτεχνία στα πολύ καλά της κι εσύ άκου για να διαβάσεις ακόμη και τα πολυσέλιδα βιβλία που μέσα στην τρέλα της εργάσιμης εβδομάδας τα αφήνουμε όλοι στα αδιάβαστα του κομοδίνου…

Η λίστα αυτή με τα βιβλία του Αυγούστου έχει μυθιστορήματα αλλά και ένα ανάγνωσμα μοναδικά επίκαιρο και είναι όλα επιλογές από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Ξεφυλλίζουμε παρέα…

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

Μεγάλη αδυναμία της έχω…γιατί η Πίτσα Παπαδοπούλου είναι η Κυρία της ελληνικής μουσικής, ποτέ δεν ανήκε στις κοσμικότητες καμίας εποχής και ταυτόχρονα όλοι την ζητούν κοντά τους. Κι αυτό είναι επιτυχία, αν και η ίδια τονίζει πως ο χαρακτήρας της δεν την έχει βοηθήσει στην καριέρα της…

Ευγενική, χαμογελαστή με ματιά όμορφη γίνεται η πρωταγωνίστρια στο Art Podcast #132 και την ακούω να μιλάει για όλα…Η ωραία φωνή της μητέρας της, η ιστορία της από παιδί που δε θα γινόταν τραγουδίστρια σε δεσποινίδα που βρέθηκε σε ένα απόγευμα δίπλα στον Γιώργο Ζαμπέτα και τη Βίκυ Μοσχολιού, τα καλά μαγαζιά του τότε, ο Στέλιος Καζαντζίδης, ο Μανώλης Χιώτης που την αγαπούσε ιδιαίτερα, ο Τάκης Μουσαφίρης, ο «γλυκός συνθέτης» Τάκης Σούκας, η…μεσοτοιχία με τον Αντώνη Βαρδή και το «Μη Μιλάς», ο Χρήστος Νικολόπουλος, τα τραγούδια που έχει επιλέξει πηγαίνοντας προς αυτά με το ένστικτο και η πολλή δουλειά όλα αυτά τα χρόνια…ναι, και οι συναυλίες του καλοκαιριού που την φέρνουν κοντά στο κοινό με το οποίο έχει πολύ αγαπησιάρικη σχέση!

Είναι η Πίτσα Παπαδοπούλου στο Art Podcast #132 – απόλαυσέ την!

Όταν λέω ένα τραγούδι, το κάνω δικό μου!

Η Κυρία του ελληνικού τραγουδιού, η Πίτσα Παπαδοπούλου, καλεσμένη της Γιώτας Τσιμπρικίδου στο Art Podcast #132 μιλάει με γλυκύτητα και ευθύτητα, με φωνή που σε ταξιδεύει και εικόνες γεμάτες ανθρώπους της μουσικής που η ίδια έχει αγαπήσει και συγκαταλέγει στα «τίμια» της δουλειάς της.

Η αγάπη της για τη μουσική, η ιστορία της από παιδί που δε θα γινόταν τραγουδίστρια σε δεσποινίδα που βρέθηκε σε ένα απόγευμα δίπλα στον Γιώργο Ζαμπέτα και την Βίκυ Μοσχολιού. Ο Στέλιος Καζαντζίδης, ο Μανώλης Χιώτης, ο Τάκης Μουσαφίρης, ο Τάκης Σούκας, η…μεσοτοιχία με τον Αντώνη Βαρδή, ο Χρήστος Νικολόπουλος, τα τραγούδια που έχει επιλέξει πηγαίνοντας προς αυτά με το ένστικτο και η πολλή δουλειά όλα αυτά τα χρόνια…

Μέσα από το Art Podcast #132 αξίζει να γνωρίσεις ακόμη καλύτερα την Πίτσα Παπαδοπούλου και πιο πολύ να την πετύχεις σε μία από τις τόσες καλοκαιρινές συναυλίες της!

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

Όσα – πολλά – χρόνια την γνωρίζω, η Κωνσταντίνα Μιχαήλ είναι η γυναίκα που αγαπά τη ζωή, τους ωραίους, ταλαντούχους ανθρώπους και «δίνεται» με πάθος στην Τέχνη της, στην Υποκριτική.

Καλεσμένη μου στο Art Podcast #131 μοιράζεται μαζί μου στιγμές από την πορεία της και σκέψεις της για τον χώρο της στο σήμερα. Σέβεται τους συναδέλφους της, ευγνωμονεί τον κόσμο για την αγάπη από το ξεκίνημα μέχρι τώρα και μιλά για τις δικές της φωλιές που έχει μάθει από παιδί να δημιουργεί, τις σπουδές Θεολογίας και την απόφαση να μεταπηδήσει  στην υποκριτική, την Ελένη Μαβίλη που την «έκλεψε» από τον Χορό του Βολανάκη, τη συνεργασία της με τον Τάσο Χαλκιά και τη μεγάλη αναγνωρισιμότητα από τα πρώτα χρόνια, τις τηλεοπτικές της εμφανίσεις και το Θέατρο που υπηρετεί με συνέπεια, κάνοντας κατά διαστήματα…rebranding. Η επιλογή της Σεβάς Χανούμ που τη δικαίωσε και η ιδιότητα της κωμικού που στο «Μπαμπάδες με ρούμι» θα την οδηγήσει σε απολαυστικά κανάλια επικοινωνίας με τον κόσμο σ΄συτή την πρώτη της συνεργασία με τους Ρέππα – Παπαθανασίου.

Άκου την Τέχνη στο Art Podcast #131 και γνώρισε καλύτερα την Κωνσταντίνα Μιχαήλ!

Είμαι ευγνώμων για την αγάπη του κόσμου

υπογραμμίζει η Κωνσταντίνα Μιχαήλ καλεσμένη της Γιώτας Τσιμπρικίδου στο Art Podcast #131 και χωρίς στεγανά μιλάει ανοιχτά για τον χώρο της υποκριτικής και τη δική της πορεία.

Οι φωλιές που έχει μάθει από παιδί να δημιουργεί, οι σπουδές Θεολογίας και το ξεκίνημα στην υποκριτική, η Ελένη Μαβίλη και η μεγάλη αναγνωρισιμότητα από τα πρώτα χρόνια, οι τηλεοπτικές της εμφανίσεις και το Θέατρο που υπηρετεί με συνέπεια, κάνοντας κατά διαστήματα…rebranding. Η επιλογή της Σεβάς Χανούμ που τη δικαίωσε και η ιδιότητα της κωμικού που στο «Μπαμπάδες με ρούμι» θα την οδηγήσει σε απολαυστικά κανάλια επικοινωνίας με τον κόσμο.

Μια ηθοποιός με πάθος και αφοσίωση στην Τέχνη της που αξίζει να γνωρίσεις καλύτερα – άκου την Τέχνη στο Art Podcast #131.

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!

Σε ένα γραφικό χωριό στα περίχωρα της Ρώμης είχε γεννηθεί η Λουϊτζίνα Λολομπρίτζιτα (Luigia “Gina” Lollobrigida), η καλλονή ηθοποιός που θεωρήθηκε το «sex symbol» μιας ολόκληρης εποχής, από τις λίγες Ιταλίδες που έκαναν χολυγουντιανή καριέρα και οι θαυμαστές της την αποκαλούσαν «Μόνα Λίζα του 20^ου αιώνα».

Η «Λολό» όπως αγαπούσε να την ονομάζει ο κόσμος του θεάματος, από το 1946 μέχρι και το 1953, εμφανίστηκε σε 27 ιταλικές και γαλλικές ταινίες κορυφαίων σκηνοθετών και στη συνέχεια έγινε πρωταγωνίστρια παραγωγών του Hollywood όπως «Πιο δυνατός απ’ τον Διάβολο» με τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, «Η ωραιότερη γυναίκα του κόσμου» με τον Βιτόριο Γκάσμαν, «Βαριετέ», «Η Παναγία των Παρισίων» στον ρόλο της Εσμεράλντα και ο Άντονι Κουίν ως Κουασιμόδος και «Δασκάλα για πρωτάρηδες».

Από τη στιγμή που αποσύρθηκε από τον κινηματογράφο, ασχολήθηκε αποκλειστικά με τη φωτογραφία και τη γλυπτική και μάλιστα με επιτυχία, ενώ και η μεγάλη φιλανθρωπική της δράση έγινε γνωστή.

Η ίδια για την καριέρα της είχε δηλώσει:

Ήταν μια καριέρα χωρίς βοήθεια και χωρίς σύζυγο παραγωγό, που τη δυσκόλευε ακόμα περισσότερο ο χαρακτήρας μου, αυτός ο χαρακτήρας της ατίθασης γυναίκας που δεν δέχεται συμβιβασμούς, που δεν πληρώνει άρθρα στις εφημερίδες, που δεν μασάει τα λόγια της.

Έφυγε από τη ζωή στις 16 Ιανουαρίου του 2023.

Άκουσε με…πάρε τετράδιο και ξεκίνα τις ασκήσεις γιατί στο Σχολείο Σχέσεων της Μάρεας Λαουτάρη αξίζει να προσπαθήσεις…

Την συνάντησα γιατί το επιθυμούσα καιρό και όσα μοιραστήκαμε στο Art Podcast #130 έχουν ουσία, είναι αποκαλυπτικά και απολαυστικά. Είναι δυνατά, όσο και το βιβλίο της που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Διόπτρα – μετά από «φλερτ» πολλών ετών!

Με διάθεση να μιλήσει από καρδιάς, ξετυλίγει το πολύχρωμο νήμα μιας ζωής, με τα προσωπικά της μπαγκάζια από παιδί μέχρι τα χρόνια της μεγάλης της επαγγελματικής επιτυχίας και από το ξαφνικό «διάλειμμα» του οργανισμού της μέχρι την μεγάλη απόφαση που την έφερε κοντά στον Tony Robbins, την Cloe Madanes και το Life coaching.

Οι Έλληνες το δοκιμάζουμε; Ξέρουμε τις διαφορές της ψυχοθεραπείας με το Life coaching; Με πόση ορμή βούτηξε η ίδια σε αυτό και ποιοι την ακολούθησαν τελευταίοι;

Η Μάρεα Λαουτάρη μιλάει για το μερίδιο ευθύνης μας στη σχέση, τα δύο ολόκληρα που συμπορεύονται, τον τρόπο που αγαπιόμαστε, τη συγχώρεση, το σημείο που επιλέγουμε να εστιάσουμε, την απιστία και τα προβλήματα που μπαίνουν κάτω από το χαλί μέχρι να σκοντάψουμε σε αυτά…

Ασκήσεις και quotes, αλήθειες και προβληματισμός – όλα αυτά και πολλά ακόμη σε ένα επεισόδιο Art Podcast που αξίζει και να ακούσεις και να μοιραστείς…

Διαθέσιμο με την υποστήριξη των εκδόσεων Διόπτρα – βιβλία με θέα τη ζωή!

Αν βρω έναν τρόπο να γράψω ένα βιβλίο που εγώ θα το αγόραζα οπωσδήποτε, τότε ναι θα το γράψω

είχε πει κάποτε η Μάρεα Λαουτάρη και…ο τρόπος βρέθηκε και το «Σχολείο Σχέσεων» εκπαιδεύει αυτούς που θέλουν να βοηθήσουν τους εαυτούς τους και τα παιδιά τους.

Στο Art Podcast #130 η Μάρεα Λαουτάρη καλεσμένη της Γιώτας Τσιμπρικίδου ξετύλιξε το πολύχρωμο νήμα μιας ζωής, με τα προσωπικά της μπαγκάζια από παιδί μέχρι τα χρόνια της μεγάλης της επαγγελματικής επιτυχίας και από το ξαφνικό «διάλειμμα» του οργανισμού της μέχρι την μεγάλη απόφαση που την έφερε κοντά στον Tony Robbins, την Cloe Madanes και το Life coaching.

Η εξοικείωση των Ελλήνων με το Life coaching και οι διαφορές του με την ψυχοθεραπεία, το μερίδιο ευθύνης κάθε ανθρώπου στη σχέση του, τα δύο ολόκληρα που συμπορεύονται, ο τρόπος που αγαπιόμαστε, η συγχώρεση, το σημείο που επιλέγουμε να εστιάσουμε, η απιστία και τα προβλήματα που μπαίνουν κάτω από το χαλί μέχρι να σκοντάψουμε σε αυτά…

Ασκήσεις και quotes, αλήθειες και προβληματισμός σε ένα επεισόδιο Art Podcast που αξίζει και να ακούσεις και να μοιραστείς…με την υποστήριξη των εκδόσεων Διόπτρα – βιβλία με θέα τη ζωή!

Άκου το podcast σε έναν από τους παρακάτω players ή στις αγαπημένες σου εφαρμογές και ακολούθησε (follow/subscribe) το Art Podcast στο Spotify και στο YouTube!